“Marunong ka pa lang tumawa,” hindi makapaniwalang saad ni Luna at may gumuhit pang ngisi ito sa kaniyang labi kaya agad namang napahinto si Dallas sa pagtawa at pawang natauhan.
Sa isang iglap ay bumalik ito sa dati na parang walang pakiramdam at walang kaemo-emosyon.
“Huwag ka na ngang umaktong walang pakiramdam o emosyon. Marunong ka naman pa lang maging masaya, tao ka pa rin pala,” natatawang saad ni Luna.
Sinamaan naman siya nito nang tingin. Tingin na pawang lalamunin siya nang buhay. Ngunit ‘di mawari ni Luna kung bakit hindi siya naapektuhan sa matatalim na tingin nito bagkos ay natatawa pa siya sapagkat kitang-kita sa mukha ni Dallas ang labis na inis at pagkairita at hindi pa maipinta ang mukha nito.
“Hindi ako makapaniwala na tao ka pa rin pala. Akala ko kasi nilamon na ng k
