Agad ako nitong binagsak sa sofa kung kaya’t napadaing naman ako sa sakit dahil sa lakas ba naman ng pagsasalampak nito sa akin.
“Aray naman!” singhal ko at sinamaan ito nang tingin.
Tinawanan naman ako nito at agad itong napasandal sa pader at mataman akong tinitigan.
“Ano kayang gagawin ko sa’yo? Parang wala ka namang silbi eh. Nakaposas ka at hindi ka makakagalaw kung wala ang kamay ko---”
“Patayin mo na lang ako,” pagpuputol ko sa sasabihin nito.
Sa sinambit kong iyon ay mas lalo ako nitong tiningnan at tinitigan.
“Oh bakit mo ako tinitingnan? Gagawin mo na ba? Sige na! Ang dami mo pang sinasayang na oras, hindi mo na lang ako patayin---”
“Darating din tayo riyan. Huwag kang magmadali at ‘wag mo akong utusan. Kahit hindi mo pa sabihin, nasa utak ko na ang magiging kapalaran mo,”
