Awtomatiko naman akong napakunot noo nang bigla itong tumawa nang malakas.
At do'n ko namalayan kung ano ang ginagawa ko.
Nakatutok ang baril ko sa kaniya at sa pinakaunang pagkakataon ay lumalaban ako rito.
Lumalaban na ako sa kaniya at hindi na ako nagpapanggap na kaya ko. At wala na akong nararamdaman na kahit anong takot bagkos ay pawang buong-buo ang loob ko at kayang-kaya ko ng salubungin ang maalab na tingin nito.
Gumuhit naman ang malademonyong ngiti sa kaniyang labi.
''Iba ka na talaga Luna, palaban ka na. Kung makatindig ka ngayon diretso na at 'di na parang natutumba. Wala na akong nakikitang panginginig at tila normal na rin ang t***k ng puso mo,'' nakangising saad niya pa at tiningnan ako nito na pawang lumalagpas na sa kaibaturan ko.
Napalunok naman ako nangsunod-sunod
