Unti-unti kong minulat ang aking mata at agad naman akong napabangon nang maulinanigan ko kung nasaan ako.
Napalibot ang tingin ko sa buong paligid at napahinto naman ako nang mapansin ko ito na nakaupo at dumako naman ang mata ko sa braso nito at pawang namamaga na ito at ‘di pa nakaligtaas sa paningin ko ang namumuong dugo rito.
Ngunit hindi ko na lang ito pinansin bagkos ay hinakbang ko ang mga paa ko patungo sa may pintuan. Dahan-dahan akong naglalakad para ‘di nito marinig ang aking mga yapak.
At ‘di ko mawari kung bakit awtomatiko akong napalingon sa direksyon nito. At ‘di ko maintindihan kung bakit nakaramdam ako ng habag sa sitwasyon nito.
“Ano bang nararamdaman mo Luna? Naaawa ka sa demonyong iyan? Ano bang pumapasok sa utak mo?” asik kong bulong sa ‘king sarili.
At pawang
