Sinundan naman nang tingin ni Luna si Dallas at pawang ‘di niya maintindihan kung bakit parang may nag-uudyok sa kaniya na samahan ito. Hindi niya mawari kung bakit tila nag-aalala siya sa binata at gusto niya itong tulungan sa kung ano man ang pinaplano nito.
Kung kaya’t hindi pa nakakalayo si Dallas ay agad niyang binanggit ang pangalan nito at mabilis namang napalingon si Dallas.
Hinihintay naman siya nitong magsalita ngunit tila hindi naman niya naibuka ang bibig niya at pawang nawalan siya nang sasabihin nang humarap ito sa kaniya.
“Luna! Ano ba! Magsalita ka!” asik niya sa kaniyang sarili.
Ngunit kahit ano namang sabihin niya ay pawang may sariling isip ang kaniyang bibig sapagkat kahit anong gawin at control niya na sasabihin ay ‘di niya ito magawa.
Napailing na lamang si Dalla
