Twisted Souls

47. Snap

Binitawan ko ang hawak na tray para lapitan si Javier na natalisod. Kumunot ang noo ko noong tumayo siya na parang wala lang, at talagang nakuha pa na ngumiti sa'kin!

Ano siya, bagong tanga ngayon? I glared on Javier who is smiling innocently right now—like nothing happened.

Alam naman niyang hindi ako nagpapa-bully kahit kanino! So why is she smiling at me right now? Hindi ba dapat ay sabunutan na niya ang babaeng 'yan?

"Natalisod ka?" Paninigurado ko pa. Baka mamaya ay masyado lang akong OA mag-react.

Malay mo, he is only acting cool because I am in front of him. Argh. Nakakairita talaga ang mga mean girls na wala sa lugar.

He looks hesitant. Hindi niya alam kung aamin siya o ano. But in my disappointment, he nods his head slowly.

"Yes..." Tango pa ni gago!

What happened to the man I use to know? Palaban ito lagi!

Hinarap ko ang babae na akala mo, walang ginawang masama. Buti ay nakakalunok pa siya ng pagkain knowing she is a bully for nothing!

"Do you have a problem with my girlfriend?" Tanong ko sa babae.

Hindi ako nito nilingon. Tuloy pa rin sa pagkain.

Hindi ko mapigilan na mainis. Aha.

"Celes—Javier..." Suway ni Javier sakin at hinawakan pa ang braso ko. Hindi ko siya pinansin at maiging tinignan ang babae.

I slam the table. Napahinto ito sa pagkain.

"Hello," aniya at kinawayan ako. "Mabuti naman at tinignan mo na rin ako, sa wakas."

Ah. Isang papansin na naman pala para kay Javier.

Nginisian ko ito. "Mukha kang tao na may nana sa mukha. Sinong papansin sa ganyang itsura?"

"Ohh..." The crowd cheered in glee.

"Javier!" Pigil pa sakin ni Javier.

Napaamang ang labi noong babae.

"Mukhang nana!?"

"Oo! You're such a bully! Natalisod ang girlfriend ko dahil sayo! Sa ugali ka na nga lang pwede bumawi—mukhang hindi pa kaya!" Sigaw ko dito. "Malaman ko lang na may ginawa ka pa sa girlfriend ko—hindi talaga kita mata-tiyansa."

Before she even replied, I grab Javier's hands and pull her out on the canteen. Everyone is cheering Javier's name for what I did. Napairap ako.

Noong makarating sa isang gazebo ay doon ko binitawan ang braso niya.

"What the hell is your problem?" Takang tanong ko dito. "Nakita ko kung paano ka niya tinalisod! Hindi ba, war freak ka? Ilabas mo ang pagka-warfreak sakanya!" Sigaw ko dito.

Hindi ito sumagot.

"Tell me, hinahayaan mo lang ba ang bumu-bully sayo?"

His eyes widened. "Of course not! Tsaka, wala namang kumakaaway sayo bukod doon kay Charissa—"

"Charissa!? Ang pangalan ng babaeng 'yon?! Talagang kilala mo pa ha!" I shouted in dismay.

"Kilala ko talaga! My father knows their family—"

Mabilis naman akong nakapag-isip sa sinabi niya. Kaya pala!

Kumunot ang noo ko at bago pa niya matapos ang sasabihin ay sumagot na.

"Kaya hinahayaan mo siya na i-bully ang katawan ko?!"

"Hindi! Hindi ganon–"

"Dapat sinuntok mo siya sa mukha! Tell me, ilang beses ng nasaktan ang katawan ko dahil sa kagagawan ng Charissa na 'yan?!" Tanong ko sakanya.

Hindi ito umimik kaya mas lalo akong nainis. Wow, mukhang nakakarami na ang babaeng 'yon!

"Kumalma ka nga, paano ko masasabi sayo lahat niyan kung galit ka?"

Mas lalong umusok ang ilong ko sa tanong niya.

"Ikaw kaya—malaman mo na binu-bully ako?! Ano sa tingin mo ang mangyayari?!"

"Syempre, galit!" Mabilis na sagot niya.

Tumaas ang kilay ko. "So bakit hinahayaan mo ang babaeng 'yon?" I confronted him.

Mariin siyang umiling sakin at hinawakan ang parehong balikat ko.

"Wala akong hinahayaan na kahit sino, Celestial. You just saw the worst earlier. Dinadaan ko naman sa pakiusap si Charissa na tigilan ako... Minsan, she stops—"

"Kaya nga dapat, dinaan mo na lang sa bayolente! Magaling ka naman makipagsuntukan! Suntukin mo siya!" Gigil na utos ko dito.

He looked at me dearly. "Ayoko namang ma-guidance ka. Isa pa, she is a new student and she entered here because of my father."

Napahinto ako sa sinabi nito. Si Mr. Castell? A new student?

"Calm down. Last week lang siya nag-transfer but she is already bullying you kasi nakarating sakanya na girlfriend kita." Javier explained even more.

My forehead knotted in disbelief. "Ano naman kung ako ang girlfriend mo? Bakit? Sino ba siya? Pinangakuan mo?"

Hindi ito nakasagot. He looks worried. Kaya doon ko pilit na pinakalma ang sarili. Okay, I should calm down. Para makapag-usap kami ng maayos... I should calm down.

"Sino ba siya? Argh... Why is she bullying me!?" Tanong ko kay Javier at umupo na.

"Hindi ako ang nangako sakanya. My father did," he said.

Nanlaki ang mata ko sa sinabi nito. His father what!?

"Ano!? Ibig sabihin, step-mom mo siya!?" Bulaslas ko na lang.

Napasimangot si Javier sa sinabi ko. He shook his head on me.

"No! Sakin siya pinangako! You see, my father and Charissa's family are so close to the point they wanted me to hang out with her..."

Tila may dumagan sa dibdib ko na mabigat dahil sa sinabi niya. Oh. So, a date with that fvcking girl?

"Too bad, I don't like her at ako ang nasa katawan mo ngayon!" I hissed. "Pero bakit hindi mo labanan si Charissa? Wag mo sabihin gusto mo siya kaya hindi ka lumalaban? You are just letting me get bullied ganon!?"

"No! I don't like that woman! Not at all... Pero ayoko lang gumawa ng ikakagalit niya," he told me.

Tumaas ang kilay ko sa narinig. "Ayaw mo gumawa ng ikakagalit niya? Paano naman ako? Sigurado ka bang gusto mo ako galitin?" Hindi makapaniwalang tanong ko dito.

Natawa ito na lalo kong ikinainis. Teka lang, ano ba ang nakakatawa sa sinabi ko?

Tumabi ang lalaki sakin at basta na lang hinawakan ang kamay ko. He looked at me, grinning.

"I miss fighting with you like this..." Nakangiti na sabi niya. "I miss your angry face. Siguro kung may bagay na gusto kong gawin pag nakabalik tayo sa dati—I want to see you angry face."

Natulala ako sa sinabi nito. Oo nga. We are so busy right now that we forgot to fight. Well, if we were in normal state, hindi namin napapansin ang isat-isa.

Javier and I really just cross path whenever we are fighting. Kahit kailan ay hindi kami nagkaroon ng magandang usapan.

I sighed and shook my head. If only things are normal...

Napaisip tuloy ako bigla. If were things are normal—kung paggising namin sa isang aksidente ay normal lang ang lahat...

Will I ever hear my heart thump for Javier? O kagaya lang ng dati? Na kumakabog ang dibdib ko kasi nag-iinit ang ulo ko sakanya?

Whatever it is, hindi pa kami tapos sa tunay na usapan. At iyon ay ang tungkol kay Charissa niya!

"Stop changing the topic, Javier," banta ko dito at sinamaan siya ng tingin. "Sa tingin mo ba, hindi ko alam ang ginagawa mo!? Answer me! Okay lang na hindi ako magalit kaysa ang Charissa na iyon? Bakit? Anong meron? Gusto mo ba—"

He shut me up by putting his fingers on my lips.

"Nagseselos ka ba?"

Mabilis kong tinabig ang kamay niya at tinignan siya ng sobrang sama.

"Nagseselos?! Ako?" Tawa ko at hinablot ang daliri niya. "Sasagutin mo ba ang tanong ko o babaliin ko tong kamay mo?!"

"Ah! Baby! Daliri mo yan! Sige! Pag nabali talaga yan—"

"Ayos lang, ikaw naman ang makakaramdam kung paano mabalian–"

"Celestial!" Pigil nito. "As I said, Charissa's family is close to mine. Gusto ni Papa si Charissa para kay Jameson! But that girl likes me! Ayaw naman ni Papa kasi nga ipapahiya ko lang siya-–but I think my father will do something para paghiwalayin tayo, so I guess he will use Charissa?!" Mabilis na explain niya.

Binitawan ko ang daliri nito at nakuha ang punto niya. I guess, that will be the plan. Mr. Castell is so against in our relationship. At hindi na surpresa na baka nga mangyari iyon.

"So that's why I am not making Charissa mad or anything... Para hindi siya humiling sa Daddy niya or whatever to do something para magkalapit kami..."

Uso naman pala ang mag-isip kay Javier. Akala ko ay display lang ang utak niya pag ganitong ang mga usapin.

Bigla akong napaisip.

Argh. "How about earlier? Paano na 'yan?" Sinigawan ko ito sa mukha.

"Expect my father in the dining area mamaya," tawa niya.

"Talaga ba? Malay mo, hindi naman triggered si Charissa—"

"Baby, anong hindi triggered? Sinigawan mo ng mukha siyang nana," he reminded me then laugh in disbelief. "Minsan talaga, hindi ako makapaniwala sa mga sinasabi mo..."

Napaamang ang labi ko. "Oo nga pala! Nakakainis!" Bakit ko ba kasi sinabi iyon?!

"So I am sorry if you ever feel na pinapabayaan kita... Hindi ganon."

"Paano na, Javier, do I need to deal with that woman if ever Mr. Castell tells?" Takot na sabi ko dito. "Baka malugi ang negosyo niyo kasi mawawalan kayo ng business partner!"

Siguro kakasagot ko sa babaeng 'yon, hindi malabo na hilingin ni Charissa sa daddy niya iyon pag na-bwisit sakin!

Javier chuckled. "Hayaan mo na. Mayaman naman si dad."

I glared on him. Makapagsalita akala mo talaga ay hindi niya ama!

If only Mr. Castell is both for us! Wala naman kaming ginagawang masama ni Javier! So I wonder why?

"Javier, why Mr. Castell hates seeing us together?" Takang tanong ko noong sa wakas ay maalala. Ilang beses ko na ata gusto itanong ang bagay na ito sakanya, pero lagi kong nakakalimutan!

Javier's smile fainted. Kaya lalo akong nagtaka.

"Anong meron bukod sa hindi mo ako deserve kasi masyado akong masipag, maganda, at lahat na?" Pabiro kong tanong–but well, iyon talaga ang naiisip kong dahilan.

I am thinking that Mr. Castell is opposed in our relationship because Javier is a fool. But I am starting to notice na... Iba na ata ang dahilan. Mukhang mas malalim pa doon.

There was a long silence happened between us. Alanganing ngumiti si Javier.

"Wala..."

Bumagsak ang balikat ko sa sagot niya. I thought he is finally going to tell something!

"Javie what is it? May tinatago ba kayo?" Pabiro kong tanong.

Muli kong naalala ang usapan namin noong nakaraang buwan. Sobrang tagal na noon at ngayon ko lang ulit naalala.

He is hiding something from me.

"Javier, nasa katawan mo ako. Alam mo namang... imposible na hindi ko malaman kasi literal na iisa tayo ngayon?"

Umiwas lang siya ng tingin sakin. I sighed in dismay. Mukhang hindi talaga niya sasabihin sakin.

"Celestial, I am.. really sorry."

Na-guilty naman ako sa paghingi niya ng tawad.

Maybe he is not ready to tell it yet. Baka naman it's also none of my business. O masyadong personal. I shouldn't ask something that he is not ready to tell yet.

Tumango lang ako sakanya. I hold his hand this time.

"Fine Javier. Hindi na kita pipilitin tungkol diyan..."

He looked shocked because I initiate our hands together. Tapos maya-maya ay umiling siya.

"No, Celestial. I am really sorry—"

"Javier! Hayop ka!" A guy called me.

Ang teammate ko. Si Louis. It was a sign na hinahanap na ako nila coach.

"Baby time ka pa dito ha! Ang bagal mo sumipa ng bola, may gana ka pa landiin si president?!"

I smiled on Javier to assure him. Tama. Masyado akong selfish at hindi iniisip ang kapakanan niya! Mamaya ay masyado palang private ang dahilan! So... Hahayaan ko na lang siya na magsabi. Whenever he feels like to tell it.

"Una na ako ha! Alam mo naman!" I told him before jogging away.

Hindi ito nagsalita or ano. But I hope he felt na okay lang kahit hindi niya sakin sabihin kung ano ang dahilan.

Naiintindihan ko na kung bakit ayaw niya.

The coach told me to focus on kicking. Medyo mas cool siya ngayon sakin kasi nga ay nakukuha ko naman ang sipa.

I was busy looking at the net—noong nagbago ang paningin ko. Like I was in an open field—tapos sa isang pikit ay tila... nasa loob ako ng classroom.

I was dumbfounded when I saw my experiment in front of me. The formulas and all—this is the laboratory!

Napapikit ako noong may tumama sakin. It was a ball! Pagmulat ko ay nasa field ulit ako!

What the fvck!? Am I hallucinating?! Nakita ko ang sarili kanina... sa laboratory.

"Javier! Bakit ka tulala!? Get up and do a fifty push up!" Utos ng coach.

I am so sure that I saw myself in laboratory! Ano iyon!? In a blink of an eye I was back!

Muli kong ipinikit ang mata, nagbabakasakaling... lumipat ulit ang tingin ko. Ngunit wala.

Ano iyon? Sakin lang ba?

"Javier!" Sigaw ni Javier sa field.

Nilingon ko ang lalaki. I saw him panthing. My heart thump—hindi dahil sakanya.

But it confirmed something.

Hindi ko sinunod si coach, sa halip ay tinakbo ko ang pagitan namin ni Javier.

"D-Did you know what happened?" I asked him.

Napaamang ang labi nito. "Fvck, yes! Did it happened to you?! I thought I am hallucinating!"

Naluha ako sa narinig. "J-Javier... God. Saglit tayong nakabalik sa dating katawan!" I squealed.

Tumango siya, halatang masaya rin sa nangyari.

"Yes, baby..." He nod his head and hugged me.

Wala akong pakialam kung sino ang nakatingin sa'ming dalawa ngayon. I hugged him back and cried again.

Oh gosh... Anong ginawa namin para makaranas ng ganong himala? I need to know... hell.

"Malapit na tayong bumalik sa dati, Celestial. We just need to figure it out more. Hold on, okay?" Bulong ni Javier sa tenga ko, and I nod at him like a hopeless child.

Sa sobrang saya ko ay nakukuha ko ang pinapagawa sakin ni coach. The training ended peacefully, at sinundo ako ni Javier after practice!

"I stilled when that happened," kwento niya.

Nandito kami ngayon sa isang fast food chain para pag-kwentuhan ang nangyari sa araw namin. Lalo na ang kakaibang nangyari kanina sa pagitan naming dalawa.

"Yes! In a blink of an eye, nakita ko na lang ang sarili ko sa loob ng laboratory!" Kwento ko din. I feel like crying again, nakakainis!

"But why did that happen? Anong ginawa nating dalawa?"

Totoo. We are not even making an effort para makabalik sa dating katawan. Pero nakakagulat dahil nakabalik ako sa katawan—kahit isang iglap lang!

"We fight?" Sagot ko.

"Iyon lang naman. Gusto ba ng tadhana na pag-awayin tayo?" Takang tanong nito.

Sinubuan ko na lang siya ng french fries to shut him up.

"Should we fight lagi? I don't have the energy to fight eh," I told him.

"But what happened is a great sign, Celestial... that must be sign."

Kumunot ang noo ko. "A sign for what?"

"A sign that this will end sooner or later..." He then smiled on me.

Hindi ako nagsalita, and prayed that sana... Sana ay matapos na nga ang lahat ng ito.

Because I want my life back. I want to see Javier as Celestial already. I want... to see him smiling in front of me.