The Forbidden Love

CHAPTER 8

Hera’s POV

Three years ago…

“Honey, meets my kumares son, Max.” Pagpapakilala ni mommy sa akin ng may buong galak.

“Nice to meet you!'' ani ko naman kay Max. Ang cute naman ng mata niya! Chinito! And his skin color, we’re the same!

“Iha, you will be accompanied by Max muna ha. Mrs. Parker and I have a business meeting lang saglit.” Sambit niya bago pumasok na sa isang malaking pintuan ng conference room.

Naiwan ako sa labas kasama si Max, same age as me. This guy is tall, so masculine and handsome too!

“Hera, right? Nababanggit ka kasi sa ’kin ni mommy dati pa.” Pagsisimula niya.

“Yup, you can speak tagalog too?”

“Yeah I do, sa Pilipinas ako since birth eh pero not when I turned grade three here in US.”

“Woah, amazing! You’re still fluent in tagalog. That’s awesome.”

“Sino ba naman ang hindi, eh puro pinoy ang mga maid namin sa bahay.”

“Oh I see, very interesting. Since you’ve been here for a decade, can you show me some beautiful places here?”

“Sure, I’ll text first mom and tita.” Pagkatapos no’n ay naggala na kami sa mga vintage shops at isa sa kilalang kapihan dito sa US, ang BlueWhite Coffee Shop.

Nang dahil sa kaniya, hindi rin ako nahirapan na pumasok sa university at mag-adjust ng buhay sa US. Para akong nagka-instant kuya dahil sa kaniya bukod kay kuya Vincent.

This man is so sweet and very supportive. All through my ups and down no’ng mga unang taon kong manirahan dito, lagi siya sa tabi ko. He always said that he got me, no matter what.

“Baby on this day, I’m courting you for almost six months. When will I hear your sweetest yes coming from your lips?” Max asked me suddenly when were in school program for grade eight students.

After being with Max from grade seven here, maybe he developed his feelings for me. Kaya when we reached grade eight, he courted me.

“Max, please give me more time. Can we take it slow and enjoy our friendship first?” I answered him calmly.

“Okay then, I’ll wait you.” He hugged me from my back and kissed my head.

Max is such a good person, and I think he doesn’t deserved a no from me. So I made a decision to be his girlfriend, even though kapatid lang tingin ko sa kaniya. Baka naman kasi ma-developed din ang feelings ko sa kaniya, hopefully. He courted me until grade nine.

“Baby?” saad ko sa kaniya habang nasa bleacher na nanonood ng football.

“What -- did you just said?” pagkamanghang tanong niya. Tinatawag ko lang naman kasi siya sa pangalan niya normally.

“I said.” Nakatitig lang siya sa labi ko entirely, nagbubuntong hininga.

“Baby.” Isang salita pa lang pero bakas na kaagad ang mga ngiti sa labi at mga mata niya.

“You mean –- “

“Yes, I’m ready to be your girlfriend!”

“WOAH! I love you Hera!” yumakap siya sa akin ng mahigpit na mahigpit. Halos natapon na nga lahat ng popcorn dahil sa pagkagulat niya.

I don’t know pero hindi ko kayang mag-I love you sa kaniya, maybe next time around makayanan ko na since we’re now official in our relationship.

Months passed by at gusto ko na muna magpahinga dahil sa mga nakakapagod na school projects and thesis. Ngayon din pala ng fourth monthsary namin ni Max pero damn, ’di ko talaga ramdam.

He’s the best person I’ve known. He’s smart and totally handsome but why can’t feel something for him? Why Hera? Hindi naman din kasi madaling turuan ang puso, hays.

Bumangon ako sa higaan at dumaretso na sa banyo. Kinuha ko na ang aking tuwalya at toothbrush. I’m about to start but suddenly Max called. Alam ko babati siya for our fourth monthsary, never naman kasi nangyari na ako ang naunang bumati sa aming dalawa.

Nag-ayos lang ako ng buhok saglit at sinagot ang tawag mula sa kabilang linya.

I’m expecting his usual expression na super saya lalo na kapag monthsary namin. Kaya dapat, gano’n din ang maging level ng excitement ko.

I anwered the videocall, expecting his wide smile from his face. Pero wala. Wala akong nasilayan. Kakaiba ang awra niya, parang may something siyang tinatago.

“Hey.” Bungad niya sakin.

“Hey what’s wrong?” pagtataka kong tanong.

“Are you free today?”

“Of course, this is our day right? What kind of question is that?” pilit kong ngiti sa kaniya.

“Can I meet you at BlueWhite Coffee Shop? Kung saan tayo unang pumunta noong una tayong nagkakilala.” Usal niya sa ’kin.

“Sure I’ll see you then, hindi mo ba ako susunduin baby?”

“I can’t, may pupuntahan pa kasi ako. See you -- love.” Huli niyang sambit at tuluyan ng pinatay ang tawag.

Nakakapagtaka, teka ano naman kaya ang trip niya? Oh my baka mag-pro-propose na siya sa akin! No’ng nakaraang araw pa naman tino-topic niya ’yon madalas. Ano na naman kaya ang trip ng prangkster na ’yon!

After two hours of preparing and stuff, nakarating na rin ako sa BlueWhite Coffee Shop, the place where we first hang out.

Pagkapasok ko sa pintuan, nakita ko kaagad siya. Suot ang gray polo niyang damit, bagay sa matipuno niyang pangangatawan. Ang gwapo talaga ng tao na ’to, pero wala man lang akong maramdamang butterfly sa aking tiyan o electricity sa aking katawan.

“Baby, happy fourth monthsary.” Bati ko sa kaniya. Kahit sa pagkakataong ’to, gusto ko na ako naman ang maunang bumati, baka kasi nagtatampo na siya.

“Happy monthsary, love. I have something to tell you.” Saad niya at nagbuntong hininga.

Hala mag-pro-propose na nga ata siya! Don’t do this Max, please!

“Baby, I love you.” Panimula niya. Ako, hindi ko na alam ang magiging reaction ko. Hindi ako mapalagay, para akong naiihi na ewan.

“Max ---“ magsasalita na sana ako pero pinutol niya rin kaagad.

“Baby, please listen to me carefully.” Seryosong saad niya. Hindi ako ready for this! Max naman please!

“You and I -- ” usal niya. Yumuko rin siya na talagang kinagulat ko. Mukhang mali ako ng hinala.

“We have to break up.” Pagtatapat niya. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o masasaktan sa mga naririnig ko ngayon.

’’W-why?’’

“Mom and tita Margarette.” Napansin ko rin na namumuo na ang mga luha sa kaniyang mga mata niya.

“What? What about mom?”

“They had a fight regarding to their business.”

“And so? Labas tayo doon Max!” Pagpapaliwanag ko. Oo, kuya ang tingin ko sa kaniya pero mali ang idamay kami sa gusot nila. Hindi ko maiwasan na hindi masaktan. Damn, siya ang nakasama ko almost three years!

“You don’t know this but yeah -- she’s just my step mom. You won’t like her, she’s cruel.” Maluha luha niyang sabi.

“Sinabi niya sa’kin na maghiwalay na tayo kagabi. I don’t know, sobrang nasasaktan ako, lalo na’t mag-ma-monthsary tayo tapos ganito ang bumungad sa atin, I’m so sorry.” Dagdag pa niya.

“Don’t worry, I’ll talk to mom regarding this.” Pagpapakalma ko naman sa kaniya.

“No please don’t insist, nakausap ko na si tita regarding this. Pinagbantaan ni mom ang pamilya mo kaya uuwi na kayo sa Pilipinas.” Pag-amin niya, at tuluyan ng bumuhos ang mga luha niyang matagal ng gustong kumawala.

“I know, that -- “

“You know that what? Max -- please tell me everything.”

“I know that you don’t love me.”

“What are you talking about? I love -- “

“You just love me as a brother, right?”

“Max, don’t say that -- please don’t do this.”

“Hera, I still thanked you for accepting me for who I am. And not just that, you let me enter your life as your boyfriend.” Kumuha siya ng panyo at pinunasan ang mga sunod-sunod ng patak ng luha niya.

“I’ll treasure you forever Hera, now I’m letting you go.” Huli niyang sambit at tuluyan ng lumakad paalis.

Naiwan ako mag-isa sa lamesa ng walang kakibo-kibo, ni hindi ko magawang humakbang para habulin siya. Tumulo ang luha ko ng walang humpay, wala na akong paki-alam sa mga taong nakakakita sa akin.

I’m not expecting na dito rin sa lugar na ’to magwawakas ang pagsasama namin -- kung saan kami unang nagkakilala.

Yes, maybe I just loved him as my brother.

But my heart now, just turned into thousand –- thousand pieces.