Hera’s POV
Nakakapagod. Nakakadismaya. Nakakapunlumo. Simula ngayon sinusumpa ko na ang bayan ng La Clarmen, ang bansang Pilipinas. Hinding hindi ko na iaapak ang mga paa ko sa lugar na 'yon, kahit anong mangyari.
Masakit man pero I have to move on again, another years to count on again. Sana hindi na lang ako sumama pauwi, sana mas pinili ko na lang na mamalagi dito. Edi sana, hindi ako nasa ganitong kalagayan, na para na naman akong namatayan.
Kung nakinig lang ako kay mommy noon, na umiwas sa mga trabahador namin. Edi sana masaya ako ngayon. Baka masayang masaya pa ako sa kalagayan ko ngayon. Nasa huli talaga ang pagsisisi. Kaya I promise from now on, hindi na ako susuway ka mommy, for I know that she knows what’s best for me.
“You seems so tired iha, what’s wrong? Do you wanna go
