Sa pagtatakbo ni Uela ng walang katiyakang direksyon at sa kagustuhan na makalayo ay nakarating siya papasok sa magubat na bahagi ng isla. Hindi niya namalayan na malayo na pala ang narating niya. Gusto niya munang makalayo. Masama ang kanyang loob. Umiiyak pa rin siya at gusto niyang pakawalan iyon.
Tumigil muna siya sa isang puno. At doon niya ibinuhos ang lahat ng natitira pang mga luha. Medyo may kasukalan na ang lugar na kinaroroonan niya. Hindi niya alintana iyon. Iyak lang siya nang iyak. Ang bigat-bigat ng dibdib niya. Pakiramdam niya ay ang malas-malas na niya. Lahat na yata ng kamalasan ay sinalo na niya. Na-stuck na siya sa isla. Hindi niya makontak ang tiyuhin niya, tapos dagdagan pa ng nangyare na nagising siyang walang saplot at na-exposed ang katawan niya, nasira at nabasa
