Simula no’ng bumalik si Monica, mas madalas nang tahimik si Lily. Hindi na siya palaging nakaabang sa kusina kapag umaga, hindi na siya agad lumalapit para magkwento ng kung anu-ano. Madalas, nasa gilid lang siya at makikinig o nakatingin.
Hapon no’ng araw na ’yon nang makita ko silang magkasama sa garden. Si Monica, nakaupo sa upuang bakal, elegante pa rin kahit nasa ilalim ng araw. Habang si Lily, nakatayo sa harap niya, hawak ang maliit niyang bag.
Hindi ko sinasadyang marinig ang usapan nila. Pero malinaw ang boses ni Monica ang pagiging kontrolado, mahinahon, na parang walang bahid ng galit.
“Miss mo ba ako?” tanong niya.
Hindi agad sumagot si Lily.
“Lily,” ulit ni Monica, mas malambing. “I’m your mom.”
Tahimik akong nanatili sa pintuan. Ayokong makialam. Pero gusto ko ring mala
