"Do you really want to do this?" Bryson asked.
It feels like it happens so many times. I'm about to leave. For good. May natanggap akong trabaho sa Cagayan bilang staff sa isang grocery store. I immediately agree on it.
It's been five months since I left Sylvan's office. Nanatili ako sa bahay ni Bryson. He give me all I want. He treated me good. He didn't say anything but everytime I cry, he's always there for me to lean on.
Maybe it's time for me to unwind. Maybe it's time for me to move on.
Nababasa ko din sa diyaryo na binabasa ni Bryson na palaging magkasama si Sydney at si Sylvan. And Sydney is pregnant. I don't know who's the father but I guess it's Sylvan.
"It's time to move on, Bryson. It's been a long time since I left him but I'm still longing for his warm touch. I want to move on because he's now a father." I continue packing my clothes. It's not totally my clothes because Bryson bought it for me.
"What if he's not the father of that child?"
Napahinto ako at hinarap siya. "It's not possible. They are married."
"Paano ka? Paano iyang anak niya?" Sumulyap pa siya sa tiyan ko na may umbok na. I caressed my big stomach before I smile.
"You're here." I smiled at him.
"You'll let me be the father of your child?" He's shock. His expression say it all.
He like me. More than a friend and I accepted it. I let him court me. I want to focus my feelings on him but I just can't. He truly deserve my heart but Sylvan just took it away from me. Bryson offered that he will father my child.
"Sasama ako sayo." He demanded and I just chuckled.
"Sure." He watch me unpack my things and his things. Nang matagalan ay wala siyang magawa kung hindi ang tumulong. Mamayang alas-tres ang bus papuntang Cagayan. Mabuti nalang at dalawa ang nareserba ko dahil hindi ako makatulog ng maayos kapag isang upuan lang.
"Sigurado ka bang magtatrabaho ka? Ako nalang kaya?"
"Bry..." I murmured when I saw the determination on his face. I can't belive he will do that.
"Hayaan mo na ako, Sav. I can be the father of your child at kasama doon ang pagtatrabaho para sa inyong dalawa." He smiled. His warm hand caressed my stomach and stare on it with admiration on his eyes.
"I hope it's a girl." He chuckled and then looked at me. "I want to stare at her eyes, remembering you."
I'm overwhelmed by his words. I can't control my tears so it fells. Pregnant things.
"Thank you. Thank you, Bry.." I whispered and hug him.
"Anything for you." Mas lalo lang akong naiyak dahil sa sinabi niya.
He deserve my heart. He deserves all the best but I can't give him that. His love is pure and warm. He give all of what he has but I can't give all of what I had. I'm giving him a false hope na mananatili lang sa 'sana'.
I'm still not moving on when I let him court me. Akala ko makakaahon agad ako pero hanggang ngayon ay hindi pa dahil isang memorya parin ang nagpapaalala sa kanya, ang anak namin. Ang anak ko.
"Let's eat first." He break the hug and guide me towards the kitchen. We stay silent while eating. I don't know what to say. I just feel guilty on everything.
"Sav.." I heard him called my name. I looked at him and saw him staring deeply at me. "Do you still love him?"
"Bry, You know the answer." I stated the fact. He knows what my answer is pero paulit-ulit niyang tinatanong.
"Do I have a chance or I'm just hoping?"
Natahimik ako sa tanong niyang iyon. Hindi ko alam kung ano ang isasagot sa tanong niya at tila nablanko ang utak ko. Do he still have a chance? Maybe. Baka meron o baka wala, hindi ko alam. I can't see the future so I just can't decide.
"If you still love him, it's okay. I'm fine." He said after a long silence. I stare at his eyes but I only see pain.
He deserve to be love. He suffered so many pain. And here am I, giving him again a pain he don't deserve to feel. Paano ba maturuan ang puso na magmahal ng iba? He's willing to father my child. He's willing to work for us. And still, I'm giving him a false hope.
"Bryson, You know you deserves better," I said.
"You are better. I deserves you but I know you can't give 'you' to me." He smiled. A genuine one.
We both fell onto silence and continue eating. Malapit na mag-alasdos kaya tumawag na siya ng taxi. Siya ang nagdala ng mga gamit at pinaupo na lang niya ako sa backseat.
"Kayo po pala, Ma'am!" Nagulat ako sa biglang pagsasalita ng driver. Nang lingunin ko ito ay iyon yung driver na nakasundo dati ni Sylvan.
"Kayo po pala, manong." I acknowledge him and I smiled.
He looked at my stomach at gulat na napatingin sa mukha ko.
"Nabuntis po kayo ni Sir Sylvan?"
I was shocked. I became quiet but when Bryson entered the backseat, napunta ang tingin ni manong sa kanya.
"Ay, kala ko si Sir Sylvan. Iba pala." Tumango-tango pa siya na parang nalaman ang sagot sa isang katanungan. "Saan po tayo?"
"Sa Florida bus station po." Sagot ni Bryson habang may pinipindot sa cellphone niya. Kalaunan ay binigay niya ito sa akin.
"Watch something so you will not be bored," He said when he saw the questions written on my face. I nodded and watch some videos. Hindi ko alam kung ilang minuto ang lumipas pero nakatulog ako habang nanonood. Bryson just patted my shoulder that causing me to woke up.
"We're here." He announced. Lumabas siya at nagpunta sa back compartment ng taxi habang nanatili ako sa loob.
"Ma'am, asawa niyo po?" Nginuso pa ni Manong si Bryson.
I don't know what to say so I just nodded. Tila disappointed pa siya dahil napakamot pa siya sa noo.
"Mabagal po ba si sir Sylvan? Sayang naman po ang pagmamahalan niyo." He chuckled. I didn't say anything, I just feel pain. He thought Sylvan loves me but Sylvan doesn't.
Bumaba ako dahil hindi ko na kayang makipag-usap tungkol kay Sylvan. Mabigat parin. I just want to be strong for my baby.
"Let's go?" Aya ni Bryson kaya tumango ako. Inilahad niya ang kamay niya kaya tinanggap ko iyon. Sumulyap pa akong muli kay Manong na umiiling-iling pa sa nakitang paghawak ko ng kamay kay Bry.
Siguro ito na talaga ang nararapat kong gawin simula pa noong una. Lumayo. Siguro kung hindi ko hinayaan na lumalim ang nararamdaman ko sa kanya nang malaman na may asawa na siya ay hindi ganito. Sydney is pregnat. I am pregnant. He just can't be a father of two childs with different mother.
We both enter the bus at buti na lamang ay hindi siksikan sa daanan. Umupo ako sa gilid ng bintana at sinulyapan muli ang eksena sa Manila. Magulo at maingay pero nasanay na ako dito at napamahal na rin sa lugar na ito pero siguro iba ang plano sa akin ng tadhana. Ang paulit-ulit na sakit na naranasan ko dito ay sapat na para lumisan.
Hanggang sa mapuno ang bus nang magsimulang dumagsa ang mga tao. May nag-iiyakan pa. Bryson held my hand that made me look at him.
"Kahit anong mangyari, huwag kang lilingon sa labas." Bulong niya at isinara pa ang kurtina ng bintana. He didn't say what the reason.
Kaunti nalang ang kulang sa loob kaya naghintay pa ng kaunti ang konduktor. I fell into silence but I heard someone shouting my name.
"Don't." Pigil ni Bryson sa akin pero hindi ako mapakali.
I know it's him. I know it's Sylvan but how did he know that I'm here?
And then, I remember. The taxi driver. They exchange number. Maybe the taxi driver called him. f**k!
Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko nang marinig na malapit lang sa bus namin ang boses niya. Ang ibang pasahero sa loob ng bus ay napapatingin na din sa labas. Kinakabahan ako sa posibleng mangyari kapag naabutan niya kami dito.
"Savanna! Please, come back to me! I miss you!" Rinig kong sigaw niya kaya hindi ko mapigilan na hindi mapaluha.
It hurts. I don't know what to feel. Be glad because he miss me or be hurt because I can't stay with him? I want to leave for my baby and for myself. I want my baby to deliver healthy. As much as possible ay gusto ko iwasan ang stress para hindi makaapekto sa kanya.
"Sav, I know you miss him but think about your baby's health," I hear Bryson said. I nodded and held his hand, tightly. Sumilip ako ng kaunti sa bintana at nakita siyang halos dalawang metro mula sa bus namin. He glance at my direction and I immediately cover my face. Kinakabahan ako, what if he saw me?
"Lalarga na tayo." Anunsyo ng kundoktor kaya nakahinga ako nang maluwag.
"Kuya, sandali lang po!"
My eyes widened when I heard his voice. Napahinto tuloy ang konduktor at nilingon ang nakasarado ng pinto. Iniyuko ko ang ulo ko upang hindi niya ako makita.
"Ano iyon? Aalis na kami," May halong inis na sabi ng konduktor.
"Pwede po bang tumingin sa loob? May hinahanap lang po."
Halos hindi na ako makahinga dahil sa sinabi niyang iyon. I even don't realize na nagtago na ako sa kurtina.
"Bawal na. Aalis na kami!" Tinapik ng konduktor ang driver kaya dahan-dahang umandar ang bus. I sighed heavily.
I saw him staring directly at our bus. Alam niyang nandito ako sa bus na ito. I saw how he bitterly smile at bigla nalang tumalikod.
"Goodbye, Sylvan." I whispered to myself and my tears continue to fell.