Hinawakan niya ako sa ulo at tinignan ng diretso. Kahit lasing ako, nakaramdam parin ako ng hiya kaya pinunasan ko ang aking mga mata na lumuluha gamit ang braso ko.
"Bata ka pa nuon nung makita kitang umiyak ng ganyan."
"Sorry po."
"Hindi anak. Hindi. Napapaisip lang ako. Ang bilis ng panahon. Dati kayang-kaya kita patahanin. Isang laruan lang, titigil kana. Isang candy lang, masaya kana ulit. Ngayon gusto man kita tulungan pero hindi ko alam kung paano."
"Nahihiya ako. Kalalaki kong tao, umiiyak ako ng ganito."
Umiling siya.
"Yah may tatanungin ulit ako sayo, ha.."
"Ano yun?"
"May mali po ba sakin?"
Kahit nahihilo ako, malinaw kong nakita ang reaksiyon niya sa tanong ko, nagtataka., naguguluhan.
"Wala anak. Walang mali sayo. Bakit mo naman naitanong yan?"
"Nagmamahal po kasi a
