Payapa ang kulay bughaw na tubig ng dagat na ngayon ay nahahaluan ng kulay kahel dahil sa papalubog na araw. Walang humpay sa paghaplos ang malamig na simoy ng hangin. Nayakap ni Kirsten ang mga tuhod dahil nakaramdam siya ng kaunting ginaw.
Nang magsawa sa tanawin ay tumayo siya at saka naglakad-lakad sa buhanginan. Ang kanyang paa ay hindi nagsasawang damhin ang pinong buhangin. Sumasabay sa bawat galaw niya ang kanyang buhok na nililiipad ng mapaglarong hangin. Napangiti si Kirsten. Ngunit agad ding naglaho ang ngiti sa kanyang mga labi nang marinig ang pamilyar na tunog. Iyak! May umiiyak sa kung saan. At hindi lang iyon basta iyak kundi palahaw! Palahaw ng isang… sanggol!
Hinanap ni Kirsten ang pinaggalingan ng mga palahaw. Habang palapit siya sa kung saan ay palakas nang palakas an
