Nakaupo kami ni Sameer sa paanan ng alon sa tabing dagat habang nakatanaw sa malawak na karagatan at hinihintay ang pag-lubog ng araw ng dilaw na kalangitan.
Hawak namin ang kamay ng isa't isa habang nakasandig ang ulo ko sa kanyang balikat at siya yakap ng isang kamay ang dalawa niyang tuhod. Sandali akong pumikit.
"You're sleepy?" tanong niya nang mapansin niyang pumikit ako. Hinaplos niya ang aking pisngi.
Umiling ako. "Hindi, dinadama ko lang ang masarap na pakiramdaman na dulot mo at dulot ng tahimik na paligid," tapat kong sagot.
"You know what? Mas mabulaklak ka nang magsalita ngayon kaysa sa akin," saad niya.
Ngumuso ako. "Sinasabi ko lang naman kung anong nararamdaman ko, kung ayaw mo ay hindi na ako magsasalit—"
Hindi ko na naituloy ang sinasabi ko nang bigla niyang kabigin
