CHAPTER 9 : BEING ACCUSED
1521 Words
MAYA POV
Hindi pa ako natulog dahil binabantayan ko si bunso, ang taas ng kaniyang lagnat. Natatakot ako baka kung anong mangyari sa kaniya, wala pa si Ate at kami lang rito.
Bigla akong nataranta ng nanginginig si Marcky at biglang tumirik ang kaniyang mga mata.
"Dios ko Marcky!?" natarantang bangon ko sa kaniya.
"Marcus gising, huminga ka ng tulong si Marcky!" hiyaw ko.
Nataranta rin si Marcos at lumabas ng bahay.
"Aling Sonia! Tulongan niyo kami!" pagsisigaw niya.
"Marcky!" hiyaw ko.
Kinarga ko siya at dinala sa may sala, hindi na siya gumigising at para na siyang papel na walang buhay.
"Marckyyyy! Tuloongggg!" sigaw ko.
"A-anong nangyayari?" bungad ni aling Sonia.
"Sonia dalhin po natin sa ospital si Marcky, hindi na po siya gumagalaw!" hiyaw ko at tumutulo na ang mga luha ko.
"T-tara tara, Aubrey? Puntahan mo si Marie sa club bilisan mo, sabihin mo isinugod namin si Marcky sa ospital," utos ni aling Sonia kay Ate Aubrey.
"S-sige po Nay," sagot niya at mabilis na umalis.
Nagmamadali naman kaming sumakay sa trycicle nila at pinaharurot iyon papuntang ospital.
"Bunsooo! Gumising ka bunsoo!" tawag ko kay Marcky. Hindi na siya kumikilos at at gumigising, dios ko 'wag niyong kunin ang kapatid namin' taimtim kong dasal.
Nakarating na kami sa ospital at mabilis namin siyang dinala sa loob.
"Nurse! Tulungan niyo ang kapatid ko, hindi na po siya gumagalaw, please parang awa niyo na," nakikiusap kong sabi.
"Dalhin niyo siya sa emergency room," sabi ng nurse. Agad siyang kinuha ng ibang nurse at dinala sa emergency room, nanginginig ako sa takot at hindi ko alam ang gagawin.
"Aling Sonia, ano pong mangyayari sa kapatid namin?" naluluhang tanong ko.
"H'wag kang mag-aalala, nandiyan ang dios para pagalingin siya, magtiwala lang tayo," sabi niya sa akin.
MARIE POV
Nasa kalagitnaan na ako ng pagsasayaw nang biglang tumigil ang tugtog. Nagtaka ako dahil agad akong tinawag ni madam Jen. Agad akong umalis sa intablado at pumunta sa backstage. Nagulat ako dahil nakita ko si Aubrey na parang kinakabahan at alalang-alala.
"Au-aubrey," usal ko.
"Ma-marie, si Marcky isinugod nila nanay sa ospital," sabi niya.
"Ano?!" hiyaw ko. Natigilan ako saglit at mabilis na nagbihis, tumulo ang luha ko dahil naalala ko ang mga pinagsasabi niya kanina. 'Dios ko!'.
"Madam, kailangan kong puntahan ang kapatid ko," sabi ko kay Madam Jen.
"Sige na, bilisan mo na, tumawag ka kung kailangan mo ng tulong," sabi niya sa akin.
"Sasamahan kita sis, okay lang po madam?" singit ni Cheska.
"Sige, balitaan ninyo ako," sagot niya at mabilis kaming sumakay ng taxi.
"Anong nangyari kay Marcky?" tanong ko kay Aubrey.
"Nagising kami na humihingi ng tulong si Marcus, kinatok niya ang pintoan ng bahay," naluluhang sagot ni Aubrey.
Nakarating na kami sa ospital at agad kaming bumaba, patakbo akong pumasok at hinanap si Maya.
"Maya?" tawag ko nang makita ko siya.
"Ate!" hiyaw niya.
"Ate si bunso, hindi na siya gumigising ate!" hiyaw niya. Nag-uunahan sa pagtulo ang mga luha ko at napaupo ako.
"N-nasaan siya?" tanong ko.
"Nasa emergency room, nire-revive siya ng nurse at doctor," sagot niya.
"Family of the patient?" rinig kong tawag ng doctor.
"Doc, ako po ang ate ng pasyente, a-anong nangyari sa kapatid ko doc?" tanong ko.
"I'm sorry, but we have to undergo a surgery now. He is in critical condition, at kapag hindi siya ma-operahan he might die," sabi ng doctor. Natutop ko ang bibig ko at napahikbi, dios ko bakit ngayon pa?
"D-doc, gawin ninyo ang lahat, operahan ninyo ang kapatid ko. Parang awa niyo," sabi ko at halos lumuhod na ako.
"We will do everything that we can, just prepare the money for his operation," sabi niya.
"Sige doc, basta buhayin ninyo ang kapatid ko," sabi ko.
"Sige, dadalhin na namin siya sa operating room, excuse me," sagot niya at tinalikuran na kami.
Bahala na, kailangan ko ng pera ngayon, lulunokin ko ang dignidad at pagkatao ko para sa buhay ng kapatid ko.
"A-aling Sonia, puwede niyo po bang samahan si Maya dito? Aalis lang ako, babalik din ako kapag nakakita na ako ng pera," naluluhang sabi ko.
"Saan ka pupunta sis?" tanong ni Cheska.
"Kahit saan, gagawin ko ang lahat para lang sa operasyon ng kapatid ko," sagot ko.
"Ate," usal ni Maya.
"H'wag mong iiwan si bunso, hintayin mo 'ko rito. Babalik ako kapag may dala na akong pera," sabi ko sa kaniya.
"Aalis na po ako, Cheska, ikaw na muna ang bahala sa kanila," bilin ko kay Cheska.
"Si-sige," sagot niya.
Mabilis akong lumabas at sumakay ng taxi, tinawagan ko ang numero ng matandang may interest sa akin. Nakipagkita ako sa kaniya sa isang hotel, para sa kapatid ko gagawin ko ang lahat.
Nasa hotel na ako at agad akong nag-check in, ti-next ko na sa matanda ang room number ng kuwarto.
Nanlalamig ako at kinakabahan, pero wala akong ibang choice kundi gawin ulit ito.
Maya maya pa ay dumating na ang matanda, sa ngiti niya pa lang ay nandidiri na ako. Agad siyang lumapit sa akin at pinaglandas ang kaniyang mga daliri sa braso ko. Kinilabutan ako at kinabahan, inamoy-amoy niya ang buhok ko at hinahalik-halikan iyon. Hanggang sa pinisil ng mga kamay niya ang dibdib ko. Nagsimula nang tumulo ang mga luha ko at sunod-sunod ang paglunok ko. Naghubad na siya sa harapan ko at walang itinira kahit isa, lumapit siya sa akin at sinimulang ibaba ang zipper ng blouse na suot ko. Mabilis niya iyong tinanggal at sinunod niya ang palda ko. Napangiti siya na parang demonyo at dinilaan ang kaniyang mga labi, inihiga niya ako sa kama at pinatungan. Nagsimula na siya sa kaniya ginagawa at nagsimula na ring tumulo ang aking mga luha. Pigil ang boses ko sa bawat segundo, napapatakip ako sa bibig ko para hindi niya malamang umiiyak ako. Hindi ko na sana gagawin 'to ngunit buhay na ng kapatid ko ang nakataya rito. Sinimulan na niya akong bayuhin na parang walang bukas sa sobrang bilis at diin. Umaalingaw ang boses niyang nasasarapan sa kaniyang ginagawa pero ako ay hikbi ang lumabas sa aking bibig. Hindi siya nagsawa at walang tigil, kahit anong posisyon ang pinapagawa niya sa akin, naroon ang sabunotan niya ako sa panggigigil niya. Walang humpay rin ang pagtulo ng mga luha ko, mag-umaga na ng tumigil siya at nagpahinga. Napaupo ako sa sahig at binalot ng kumot ang aking sarili. Naubusan ako ng lakas at puro sakit ang aking naramdaman sa buong katawan at sa gitna ko. Paika-ika akong pumasok sa banyo at naligo, sinabunan ko ng maigi ang katawan ko habang umaagos na naman ang mga luha ko.
Paglabas ko ay nagbihis na ako para umalis na pero pinigilan niya ako.
Chinese dialect
"Ikaw hindi alis," sabi niya.
"B-bakit po Mr. Cheng? Tapos na po ang oras natin, kaya aalis na po ako," sabi ko sa kaniya.
"Ikaw hindi puwede alis dahil ikaw nakaw akin medalyon," sabi niya.
"A-ano ho ang pinagsasabi ninyo? Wala po akong ninakaw," sabi ko.
"Sinungaling! Nasa labas na mga pulis para ikaw hulihin, sa presinto ka na paliwanag!" singhal niya.
"Mr. Cheng wala akong ninakaw sa inyo maniwala kayo, pera niyo lang ang tinaggap ko," napaluha na ako sa takot.
"H'wag ka na magpaliwanag dahil mayroon akong ibidensya!" singhal niya.
Bigla niya akong kinaladkad palabas ng kuwarto at naroon na nga ang mga pulis.
"Ikulong niyo ang babae iyan, magnanakaw! Oportunista! Binayaran kita ng pera, pero ninakaw mo medalyon ko!" singhal niya at isang malakas na sampal ang binigay niya sa akin.
Napahagulhol ako ng iyak dahil sa binibintang niya sa akin, wala akong maalalang may kinuha ako o may suot siyang medalyon.
"Napakahayop mo! Wala kang kasing sama! Nilagay mo sa bag ko ang medalyon mo para mapagbintangan ako!" sigaw ko sa kaniya.
"Sa presinto ka na lang magpaliwang miss, hindi ka na nakuntento sa ibinayad sa iyo, nagnakaw ka pa. Marumi ka na ngang babae magnanakaw ka pa," sabi ng isang pulis. Dinala nila ako sa labas ng hotel at pinasakay sa pulis car.
"Palabasin niyo ko dito! Parang awa niyo na, nasa ospital ang kapatid ko," umiiyak kong sabi.
"Manahimik ka, palusot mo lang 'ya. para hindi ka makulong. 'Yan ang bagay sa inyong mga p*kp*k," sabi ng babaeng pulis.
"Wala akong ninakaw maniwaka kayo, wala akong ninakaw," sabi ko.
Hindi na nila ako pinansin, nakarating kami sa pulis station at pinasok nila ako sa kulungan.
"Palabasin niyo 'ko rito! Wala akong kasalanan, wala akong ninakaw!" pagsisigaw ko sa loob.
"Parang awa niyo na, palabasin niyo 'ko nasa ospital ang kapati ko!" sigaw ko. Walang pumapansin sa akin, halos namamaos na ako kakasigaw pero walang nakinig sa akin.
Padausdos akong paupo sa sahig at humahagolhol ng iyak.
"Dios ko, bakit mo hinayaang mangyari ang lahat ng ito? Anong kasalanan ko at pinarusahan mo 'ko ng ganito? Bakit ko naranasan ang lahat ng ito?" usal ko.
"Palabasin niyo 'ko ritoo! Nagmamakaawa ako sa inyo, palabasin niyo 'ko. Wala akong kasalanan, wala akong ninakaw!" hiyaw ko.
Wala pa ring nakikinig sa akin at pumapansin, iniisip nilang nagsisinungaling ako. Wala na akong nagawa kun'di ang umupo at umiyak ng umiyak, tinatanong ang maykapal bakit nangyayari sa akin ito?
- Writer
