“Labing walong taon na ang nakakaraan…” panimula niya, “Bumuo ako ng isang grupo kung saan nagta-trabaho ng kahit ano kapalit ng pera,” sumandal ako sa sofa at pinagkrus ang braso ko, “Kung tama ang pagkakatanda ko, hindi lalagpas ng sampu ang mga kasamahan ko noon. ‘Di kumapara ngayon na nagkalat na sila. Ang una kong naging trabaho ay mula sa isang journalist. Hindi ko na matandaan ang kaniyang pangalan, pero binayaran niya kami ng one hundred thousand para sa i-pa-pa-trabaho niya sa amin,”
Nangunot ang noo ko, “Anong klaseng trabaho? Pumapatay ba kayo ng tao?”
Nanlaki ang kaniyang mata, “No way! Hindi kaya ng konsensya kong pumatay ng tao. Hanggang pambubugbog lang ako,” matunog akong napangisi.
“Kung gano’n, anong trabaho ang binigay niya sa inyo?” itinaas niya ang kaniyang hintutur
