
Jacques Xierro Aragon- Don't mistake my silence for weakness. I simply prefer to let people believe they have the upper hand before I take everything away from them.
I was born into a family of twelve children, but none of us were raised to be ordinary. We were trained to obey, to fight, to endure pain, and to kill without hesitation.
Malakas na pagsabog ang yumanig sa kalagitnaan ng karagatan, anim na barko ang kasalukuyang nasusunog sa gitna ng dagat kasabay ng mga hinaing at iyakan ang siyang dumagundong kasabay ng mga alon.
"Mga halimaw! Mga halimaw ang mga batang iyon! Huwag niyo sila hayaan makawala!" sigaw ng isa sa mga taong nasa barko na nakasuot ng itim na roba at inuutusan mga kasama na kasalukuyang mga sugatan at halos hindi makabangon.
"Kapag nakawala sila hindi natin alam ano klase gulo ang idudulot nila sa mundo," bulong ng lalaki at tumingin sa mga barko na kasalukuyang mga nasusunog, mga sumisigaw mga tauhan doon sinabi nawawala ang mga young master.
Love was a privilege. Mercy was a liability. And weakness? Weakness was something our family taught us to eliminate before it could destroy us.
I learned those lessons better than anyone.
Labindalawang bata ang nasa gilid ng dalampasigan ang walang emosyon nakatingin sa nasusunog na barko, walang imik na sabay sabay tumalikod at paisa isa humakbang patungo sa ibat ibang direksyon.
While my siblings sharpened their claws, I learned how to hide mine. While they fought for power with their fists, I mastered the art of making people surrender without realizing they had already lost. I became the harmless one, the quiet brother, the boy who smiled when insulted and lowered his eyes when threatened.
They believed I was the easiest to control.
"Natagpuan ko ang bata na ito sa labas ng gate. Nilapit ko na siya sa nga pulis pero wala nakuhang impormasyon about sa bata na ito, bakit hindi na lang natin siya ampunin?" ani ng ginang at makahulugang nakangiti sa asawa.
How amusing.
"Nakikita mo ang batang iyon? Siya si Rouxie Yeraz, iisang anak ng Yeraz family. Xierro gusto ko kaibiganin mo ang bata na iyan, kuhanin mo ang loob niya," ani ng aking ina habang nakatayo sa likod ko. Hawak ng mahigpit ang dalawa kong balikat, hindi pinansin ang bahagyang pagbaon ng mga kuko niya sa balikat ko. Nag act ako na nasasaktan at natatakot na tumingala.
"Yes mom. Gagawin ko po pinakabest ko. Please mom, dont hate me."
Agad na bahagya lumuwang pagkakahawak niya sa balikat ko, iniikot ako paharap sa kanya, lumuhod siya at hinawakan ang pisngi ko.
"Kung gusto mo maging proud si mom sundin mo ang inuutos ko. Itatak mo ito sa utak mo, si Rouxie ang pag asa ng pamilya natin. Kailangan mo siya pakasalan, alagaan mo siya, gawin mo mga tinuro namin sa iyo how to please her."
Tumango ako, ngumiti ng kaunti at bahagya lumingon sa direksyon ng dalawang batang babae. They are sisters, almost same age pero magkaiba ang aura at status sa pamilya.
Tumitig ako sa batang babae na nakaupo sa swing na nag iisa habang nakatingala sa hangin, nililipad ng hangin ang pulang tela na nakatali sa buhok hanggang dalahin iyon ng hangin na paunti unti lumilipad patungo sa direksyon ko.
"Shes the one i want."

