Panay ang agos ng luha ko. Kung may isang libo’t isang dahilan kung bakit dapat mas piliin kong sumaya, pakiramdam ko’y nagkaroon ng dalawang libo’t mahigit kung bakit kailangan ko piliing maging malungkot. Gusto ko lang naman maging masaya kahit pa sabihing lihim ang ugnayan namin at pagmamahalan pero bakit naman kasi ganito? Bakit ito pa ang nalaman ko mula sa sinabi ni Trivo?
“M-may anak ka…” pag-ulit ko sa gitna ng aking mga hagulhol. Nakita ko ang unti-unting pagbaba ng kaniyang braso at pag-atras na para bang naguguluhan. Kahit nanlalabo ang mga mata, nakikita ko pa rin ang ekspresyon niya dahil sa liwanag ng buwan. Kita kong naguluhan siya at animo’y natigalgal.
“K-kanino mo n-narinig ‘yan—”
“Hindi na mahalaga kung kanino ko nalaman,” mabilis kong pagputol sa sinasabi ni
