HIS ONLY WEAKNESS

​Nakatitig lang ako sa bouquet ng sunflowers at white roses na nasa tapat ng pinto ng condo ko rito sa The Fort. It’s beautiful, honestly. Nakakasilaw sa ganda. Pero agad na kumunot ang noo ko. I didn’t order this, and I wasn't expecting anyone to send me flowers this early in the morning. ​Kinuha ko ang arrangement at ipinasok sa loob. Nilapag ko ito sa granite counter ng kusina bago ko kinuha ang maliit na card na nakasingit sa gitna. ​Congratulations on your new venture, Cass. I’m proud of you. I missed you. ​Napatigil ako sa paghinga. That "I missed you" hit me like a physical punch in the gut. Hindi ko na kailangang hulaan kung kanino galing ’to. Isa lang naman ang taong tumatawag sa akin ng "Cass." ​Dahan-dahan kong pinihit ang card para tingnan ang likod. ​Dominic Rafael Del Castillo. ​"Bwisit," bulong ko sa sarili ko. ​Dominic. The ex. Ang lalaking sumira sa self-esteem ko dahil sa pesteng hilig niya sa mga "flings" niya. Limang buwan. Limang buwang katahimikan pagkatapos ng madugo naming break-up, tapos ngayon magpapadala siya ng bulaklak para sa grand opening ng Aura Brews, ang pinaghirapan kong coffee shop? ​Bigla akong nakaramdam ng inis. After everything he put me through? After catching him with that Carla woman? Ngayon magpaparamdam siya na parang walang nangyari? ​I snatched the bouquet, ready to march to the trash chute para itapon ang mga ’to. I want him out of my life, including his expensive peace offerings. Pero bago ko pa maibato sa basurahan, napatingin ako sa petals. They’re so fresh, and the scent is filling up my entire living room. Sayang naman. Ang bulaklak, walang kasalanan. Ang nagbigay lang ang demonyo. ​Huminga ako nang malalim at pilit na kinalma ang puso kong nagsisimula na namang mag-wild. ​"Flowers lang ’to, Cassandra. Don't let him get into your head again," paalala ko sa sarili ko. ​Kumuha ako ng crystal vase at padabog na inayos ang mga bulaklak doon. Nilapag ko ang vase sa center table ng sala ko. It looked perfect there, actually. Pero habang nakatingin ako sa pangalan niya sa card na naiwan sa counter, hindi ko mapigilang mapait na mapangiti. ​He thinks a bouquet of flowers can fix the mess he made? He’s clearly delusional. Pinili kong hindi muna itapon ang bulaklak, pero hindi ibig sabihin noon ay okay na kami. I just appreciate art, and those flowers are art. Nothing more. I shook my head, trying to shake off the image of Dominic’s smirk. Dumiretso ako sa banyo para maligo. I let the cold water hit my skin, hoping it would numb the weird tightness in my chest. Habang nagpapatuyo ng buhok, tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. I’ve come a long way. Mula sa pagiging working student noong High School hanggang sa pagiging scholar sa De La Salle University, hindi naging madali ang buhay para sa akin. When my parents passed away, I felt like the world ended. Pero pinangako ko sa sarili ko na hindi ko sasayangin ang perang iniwan nila sa bangko. I worked various jobs, endured sleepless nights studying Business Administration, all because I had a vision. And today, that vision is a reality. My coffee shop—Aura Brews. Nagsuot lang ako ng isang beige power suit and white inner top. Simpleng makeup lang at konting spray ng perfume. I need to look like the CEO I am, hindi ’yong babaeng umiiyak sa condo dahil lang sa isang bouquet ng bulaklak. Lumabas ako ng condo building ko. My shop is just a few blocks away, located sa ground floor ng isang prestigious corporate tower dito rin sa BGC. Perfect location dahil maraming office workers at lifestyle enthusiasts ang dumadaan. The moment I pushed the glass doors of Aura Brews, the rich aroma of roasted coffee beans welcomed me. Ito ang amoy ng tagumpay para sa akin. "Good morning, Ms. Cass! You look stunning today," masayang bati ni Sam, ang kinuha kong Manager. Trustworthy at efficient si Sam, kaya kampante akong iwan sa kanya ang operations. Ngumiti ako sa kanya, kahit medyo mabigat pa rin ang loob ko. "Thanks, Sam. Kamusta ang morning rush natin?" "Sold out agad ang signature croissants natin, Ma'am! And the inventory is looking good. Nga pala, may nag-deliver uli ng package para sa inyo. Iniwan ko sa office niyo," sagot niya habang turo ang maliit na pinto sa likod ng counter. Kumunot ang noo ko. "Package? From who?" Sam shrugged, her eyes twinkling with curiosity. "Walang name, Ma'am. Pero mukhang mamahalin." Kinabahan ako bigla. Pumasok ako sa office ko at nakita ang isang itim na box sa ibabaw ng desk ko. My heart hammered against my ribs. Alam ko ang brand na ’to. This is too expensive for a random admirer. Dahan-dahan kong binuksan ang box. Sa loob, may isang eleganteng lace dress at isang note. Wear this tonight. I’ll pick you up at 7. Don't say no, Cass. We need to talk. Walang pirma, pero ang sulat-kamay na ’yon? Kahit nakapikit ako, kilala ko ang bawat kurba ng letra niya. Dominic. He’s not just sending flowers anymore. He’s making a move. Napaupo ako sa swivel chair ko habang nakatitig sa itim na box. The audacity of this man. Akala ba niya madadaan niya ako sa ganito? Sumandal ako at napatingin sa kawalan. Biglang nag-flashback sa isip ko kung paano ba kami nag-umpisa. Third year college ako sa La Salle noon. I was working part-time bilang kahera sa isang sikat na coffee shop malapit sa Taft. Doon ko siya unang nakita. He was wearing a tailored navy blue suit that probably cost more than my tuition for the whole year. He stood out like a sore thumb sa gitna ng mga estudyanteng nakapambahay lang habang nag-aaral. He ordered a black coffee, no sugar, no cream. Simple lang, pero ang titig niya sa akin habang binibigay ko ang sukli niya, parang binubulabog ang buong pagkatao ko. From that day on, naging suki na siya. Araw-araw siyang nandoon. Later on, I found out why. Dominic Rafael Del Castillo—the CEO of a multi-billion dollar conglomerate, one of the youngest billionaires in Asia—was actually making time just to see a working student like me. "Cass, work for me. I need a personal assistant sa head office. Mas malaki ang kikitain mo rito kaysa sa pagtimpla ng kape," alok niya sa akin isang hapon habang hinihintay niya akong matapos sa shift ko. I looked him straight in the eye and said, "No, thank you. I want to finish my degree on my own terms, Mr. Del Castillo." Persistent siya. Sobra. He courted me with a level of intensity na hindi ko naranasan sa ibang lalaki. He was charming, intelligent, and despite his status, he made me feel like I was the most important person in the room. Sino ba naman ang hindi mahuhulog? I fell hard. I gave him everything—my heart, my trust, my soul. But then, everything shattered. The image of him and Carla Dominguez in that hotel room... the way she was draped over him, the smirk she gave me... it still burns. Ang sakit na naramdaman ko noong gabing iyon, walang kahit anong luxury brand o mamahaling bulaklak ang makakapag-alis. Bumalik ako sa realidad nang kumatok si Sam. "Ma'am? Okay lang po ba kayo? Putla niyo po." I forced a smile. "Okay lang, Sam. Stress lang siguro sa opening." Ibinalik ko ang takip ng box. Wear this tonight? No way in hell. Hindi na ako ang Cassandra na madaling mauto ng mga mabulaklak niyang salita at mamahaling regalo. Dominic Rafael Del Castillo is my past. At dapat lang na manatili siya doon. Pero habang tinitingnan ko ang orasan—alas dyes pa lang ng umaga—may bahagi ng puso ko na kinakabahan. I know Dominic. He doesn't take "no" for an answer. At ang 7:00 PM na deadline niya? Parang isang bombang dahan-dahang tumitibok sa loob ng office ko. Inis kong isinara ang pinto ng office ko. Kailangan kong mag-focus sa business, hindi sa lalaking naging dahilan ng muntik ko nang pagbagsak. Lumabas ako sa counter at sinuot ang apron ko. Mas gusto kong busy ang kamay ko kaysa busy ang utak ko sa kakaisip kung anong balak ni Dominic mamayang gabi. Nagsimula akong tumulong sa pag-assist ng orders at pag-steam ng gatas. Eksaktong lunch rush nang bumukas ang pinto at pumasok ang isang pamilyar na mukha. "Hi, beautiful," bungad ni Paulo na may malawak na ngiti sa labi. Natawa ako nang bahagya. Si Paulo Herrera. He’s charming, light-hearted, and the complete opposite of the heavy intensity that Dominic brings. "Ang aga mo yata ngayon, Mr. Herrera? What is your order?" Sumandal siya sa counter, his eyes twinkling with mischief. "Can I order you instead?" I rolled my eyes but couldn't help the small giggle that escaped. "Wala sa menu 'yan, Paulo. Subukan mo sa kabilang shop, baka doon meron." "Ouch. Standard rejection as usual," biro niya habang humahawak sa dibdib na tila nasasaktan. Paulo owns a big publishing company sa kabilang building lang. Halos araw-araw siyang nandito, at hindi rin siya tumitigil sa panliligaw kahit ilang beses ko nang sinabi na hindi pa ako ready. He’s persistent, pero sa paraang hindi nakakasuffocate. Masarap siyang kausap dahil pakiramdam ko, normal akong tao at hindi lang isang project na kailangang makuha. "Isang Black Ivory Coffee na lang, please. And a few minutes of your time later? If you're not busy?" tanong niya habang naglalabas ng wallet. "You know I'm always busy, Paulo. Lalo na't opening week pa lang namin," sagot ko habang tinatala ang order niya. "I know, I know. Pero baka lang naman makalusot. You look like you need a break, Cass. Masyadong seryoso 'yang mga mata mo ngayon," puna niya, dahilan para matigilan ako. Ganoon ba talaga kahalata? Na kahit anong tawa ko, nandoon pa rin 'yung multo ng nakaraan na pilit akong hinahabol? "I'm fine. Napagod lang sa inventory," pagsisinungaling ko. Inabot ko sa kanya ang receipt niya. "Wait for your coffee, Mr. Herrera." Habang pinapanood ko siyang maglakad papunta sa isang bakanteng table, bigla kong naalala ang black box sa office ko. Kung si Paulo siguro ang nag-aya sa akin, baka pumayag pa ako. Pero si Dominic? Dominic is a storm, and I’m still trying to rebuild the house he blew down. Alas-singko na nang makita ko ang oras sa wall clock ng shop. Nanlaki ang mga mata ko. Shocks, kailangan ko nang umalis! ​Mabilis kong hinubad ang apron ko at ibinilin kay Sam ang lahat. "Sam, ikaw na muna ang bahala rito. I really have to go, may kailangan akong puntahan," sabi ko habang nagmamadaling kinukuha ang gamit ko. ​"Copy, Ma'am Cass! Enjoy po kung saan man ang lakad!" hirit pa ni Sam na may kasamang malisya sa ngiti. Hindi ko na siya nagawang sagutin dahil occupied na ang utak ko. ​Ngayon nga pala ang birthday celebration ni Kyla Mendoza, ang best friend ko since college. Siya ang literal na sandalan ko noong mga panahong durog na durog ako kay Dominic. Siya ang nakinig sa lahat ng iyak ko at nagpilit sa akin na bumangon ulit. I can’t miss her night. ​Dumaan muna ako sa SM Aura para bumili ng regalo. Alam kong mahilig siya sa designer perfumes, kaya dumeretso ako sa department store. Habang naglalakad sa gitna ng naglalakihang brand names, hindi ko maiwasang mapatingin sa bawat lalaking naka-suit na nadadaanan ko. ​Praning ka na, Cass, bulong ko sa sarili ko. ​Iniisip ko pa rin 'yung 7:00 PM na ultimatum ni Dominic. Kung uuwi ako sa condo para magbihis, baka maabutan niya ako. At 'yung box... 'yung dress na pinapadala niya... nararamdaman ko pa rin ang bigat nun kahit wala sa harap ko. ​"Miss, I’ll take this one," sabi ko sa salesclerk sabay turo sa isang limited edition na bote ng Chanel. ​Habang hinihintay kong ma-wrap ang regalo, chineck ko ang phone ko. May text galing kay Kyla. ​Kyla: Besh! 7 PM sa unit ko ha? Don't be late! High school and college friends are coming. No excuses! ​Napabuntong-hininga ako. Seven o’clock. Eksaktong oras na sinabi ni Dominic na susunduin niya ako. Kung pupunta ako kay Kyla, makakaiwas ako sa kanya. Pero alam ko kung paano maglaro si Dominic Rafael Del Castillo. Kapag sinabi niyang susunduin niya ako, gagawin niya—kahit pa kailanganin niyang gibain ang pinto ng condo ko. ​Kinuha ko na ang paper bag ng regalo at mabilis na naglakad papunta sa parking. I need to make a choice. Tataguan ko ba siya o haharapin ko na para matapos na 'to?