Painful Scar

Kabanata 19

“You're sweet,” nakangising banat ni Megan. Halos masamid ako sa sariling laway nang bigla niyang hilahin sa kuwelyo si Damon, dahilan upang magkalapit ang mga mukha nila. "Alright then, I'll forgive you.” Abot hanggang langit ang ngiting nakaukit sa kaniyang labi.

Muling umugong ang impit na tili ng mga naroroon. Ang ilan pa ay hindi na rin magkandamayaw sa kakukuha ng litrato.

"Sayang, akala ko pa naman ikaw," mayamaya'y bulong ni Emarie sa gilid ko.

"He's my b-brother," tipid na saad ko nang hindi man lang siya tinatapunan ng tingin.

I suddenly felt like I was pricked by a sharp needle. It was the moment I mentioned that he's my BROTHER.

"Omo! Really?" hindi makapaniwalang tanong niya.

"Ano?" Kunot-noong tanong ni Damon kay Megan ngunit nginitian lang siya nito

"Pumunta ka pa talaga rito para lang dito?" Nakangiting tanong muli nito kay Damon.

"Hindi ikaw ang ipinunta ko," malumanay na sagot ni Damon dahilan upang mabalot nang matinding bulung-bulungan ang mga naroroon.

"Stop pretending! Huwag kang mahiyang sabihin sa kanila." Nakangiti pang sabi ni Megan. "I can tell, you're still into me."

"What if i told you, you're imagining things right now, Meg." Diretsong sabi ni Damon dahilan upang mamilog ang mga mata ng dalaga.

Ilang sandali pa ay may humawak sa balikat ko kung kaya't napatingin ako rito. I was confused when no one is there.

"Darn!"

"OMG!" Sigaw naman ni Emarie.

Napapailing-iling akong napabaling muli sa harapan nang mabalot muli nang matinding hiyawan. Please stop making suprises!

Ganoon na lamang ang gulat ko nang masilayang magkadampi na ang mga labi nila. Nakapikit ang mga mata ni Megan ngunit ang kay Damon naman ay nakamulat na tila ba hindi niya inaasahan ang halik na iyon.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan ay pinangiliran ako ng mga luha. Agad ko itong pinunsan at hindi nagpahalata.

Darn! Alam kong mali pero bakit parang tama?

"Vali— ayy! Juicemotherrr!" Sigaw ni Xyrene nang makita sa ganoong posisyon si Damon at Megan. Nang dahil din sa sigaw na iyon ay naagaw namin ang atensiyon nilang dalawa. Nang magtama ang paningin namin ni Damon ay nginitian ko pa siya.

Hindi niya p'wedeng makitang apektado ako dahil hindi naman dapat.

"Vali!" It was Damon. Hindi ko siya pinansin at nakapamulsang naglakad papalayo roon. Batid kong hindi na rin siya nakasunod dahil siguradong binakuran na siya ng kapatid ni Isabelle.

Magkaibang-magkaiba sila, parang kami lang ni Damon. Nanghabol din si Isabelle pero hindi umabot sa puntong maghahalikan sila ni Lyle sa harap ng napakaraming tao.

Megan is wilder. And it makes me think that she's wiser than her sister too.

Pumasok ako sa hotel at agad na nagtungo sa girl comfortroom. I scanned the whole room and there's no one there. I was about to curse when a phone call interrupt.

I locked my gaze on the screen. It was Lyle.

"Hey pretty girl," ang matamis niyang boses ang bumungad sa akin.

I smiled. "Hey, boy! Make a whistle like a missile!"

"HAHAHAHAHA."

I missed his laugh.. Missed..

"You called because?" Tanong ko habang ginagaya pa ang boses ni Cris Aquino.

"To say, I miss you.."

Natahimik ako sa sinabi niya.

"Geuttae bwayo." that means, see you then.

"Gwaenchana. Saranghae."

Alright, I love you.

Sandali kaming natahimik at sabay na natawa. Iyon lang kasi ang alam naming Korean words bukod sa thank you. Halos palagi namin itong sinasabi kapag on-call kami.

"Kailan ang uwi mo?" Tanong niya.

Doon ako napaisip. Gusto ko ng umuwi. Pinapatay ako ng presensiya ni Damon. I can't take seeing him smiling with that girl. Girl that I don't even know the role in his life. On our lives.

Magiging papel nga ba o papel niya na talaga noon pa? Isang karakter na hindi lingid sa kaalaman kong nabubuhay sa loob ng aming istorya.

It hurts me more than it shows.

"Hmm. Kung p'wede nga lang ngayon na haha!" Natatawa pa kunwaring sagot ko. Natahimik naman siya.

"Delikado. Ipagpabukas mo na iyan. Good night, Vali. I love you."

"Good night.. Lyle.."

Nang maibaba ko ang telepono ay doon ko na inilabas ang luhang kanina ko pa pinipigilan.

I am hurt for him, for everyone who surrounds me and I'm hating myself for that!

I cannot express by words how much I'm hurting right now. I'm a great pretender they say! And time will come that i will blame myself for making this far.

Now I know the reason why I ain't make Lyle as my boyfriend at the first place he decided to court me. Even if he's the one I dreamed to love, I already loved somebody else unawared before him. He's only my dream and that ambition of mine finally took place.

Gusto ko lang siya at iba na ang mahal ko. But then, I am hurt because I ended up reaching for the unreachable star. I will surely end up with a painful scar.

I find myself looking for Theon. It was past 7:30 and I wanna go home.

Hindi ko ininda ang lamig ng hanging dumadampi sa balat ko.Yakap ko ang aking sarili habang naglalakad-lakad sa palibot ng hotel. Hindi ko na rin nakita si Damon. Marahil dahil naroon na siya kay Megan.

"Valirina?"

Hindi ko man ito lingunin ay alam kong si Theon ang nasa likod ko.

I turned myself to pace him. The moment our eyes met, a tear escaped from it.

"Why are you crying?" Natatarantang tanong niya. "May nambastos ba sa 'yo?" He asked but I shook my head.

Parang bata akong napaangat ng tingin at kusa ding nagtama ang paningin namin.

"T-take me home.."

"Home?" He sounded confused. I nod a couple of times.

Napapikit siya at muli akong tinignan. "Alright. Tomorrow morni—"

"Fly me to manila, Theon.." I beg. "Not tomorrow, but tonight," nagpipigil ng luhang saad ko.

Bahagya siyang nagulat ngunit hindi niya ipinahalata ito. "I-im sorry, Vali. Masyadong delikado.."

"Please.."

Hindi ko napigilan ang sarili nang walang tigil na magsipaglandasan mula sa mata ko ang mga butil ng luhang kanina pa namumuo. Mas lalo pa akong naiyak nang higitin niya ako ng yakap at tapikin ang likod ko.

Alam kong malilito kayo dahil dalawa ang likod ko pero 'yung likod talaga.

"Bukas ay uuwi ka na, pangako.."

Napakalas ako sa kanya ang pilit na ngumiti. Sinimulan kong punasan ang mga luha ko gamit ang aking mga daliri.

Hindi ko kailangang umiyak!

Crying over spilled milk is venomous. The moment you started crying, it will happen often times. Sometimes you can't stop yourself from sobbing anymore. Just like a venom that spreads inside of you, it eats your flesh one at a time. It will suffocate you then afterwards, gradually kills your deep within.

"That's why heartbreaks can kill," natatawang bulong ko sa sarili.

"Pardon?" It was Theon.

I shook my head. "I was talking to myself."

Napatingin ako sa malayo, ipinikit ang aking mga mata at suminghap ng sariwang hangin.

But, still.. I can't afford to hate them forever..

Masasaktan lang akong makita sitang nasasaktan lalo pa't halatang ako ang dahilan. Ang rupok ko nga!

"It's late. I'll take you inside," alok ni Theon ngunit tumanggi ako.

"I can take care of myself. Thanks Theon," I whispered.

"I won't disagree with you anymore." He smiled at me and showed me the way before he muttered, "Just be safe."

Yakap ko pa rin ang sarili hanggang sa makarating ako sa harap hotel. It was late but I felt like it wasn't. Not so far away, I saw a led light saying that the aesthetic building meters away from me is a perfect spot to got myself drunk. In a bink of an eye I feel like drinking tonight, should I ask everyone out?

Inilabas ko ang aking telepono at idi-nial ang number ni Xyrene. Nagsimula akong maglakad patungo sa bar. Nang matigil ako sa sa harap ng malaki nitong pinto ay saka lang sinagot ni Xyrene ang kaniyang telepono.

"Oh? Vali! Putrages kang kabayo ka! Saan ka ba nagsusuot, ha!" Bwelta niya agad bago pa man ako makapagsalita.

"Naglakad-lakad lang," tipid kong tugon.

"Jusko maryosep! Gabing-gabi na tapos naglalakad-lakad ka lang? May saltik ka ba, ha!"

"Huwag ka ngang OA."

"Aba! Ako pa ang OA ngayon ha!"

"Kasama mo ba sila Emarie?"

"Oo! Kanina ka pa namin hinahanap! Lakas mo namang mag-walk out, ano ka legal wife!"

It aches me more knowing that I can never be..

"Pero alam mo ba! Ycarus said na samahan ni Kairus si Megang uminom." My lips parted when she said that Damon is with Megan right now.

Hindi ako nakapagsalita. Drinking? Maraming nagagawa ang alak.

"Actually, nakapag-get over na ako sa kuya mo. Halata naman kasing may gusto siyang iba and infairness, bagay talaga sila huhu!"

I rolled my eyes. "Oum.. Punta kayo rito sa baba."

"At magpapasundo pa ang gago!" Nakaririnding sigaw niya.

Napaangat ako ng tingin saka binasa ang nakasulat sa signage roon, "Sebrusko Devillo Bar. Nasa bar ako," tipid na ani ko. Ibinaba ko na ang linya bago pa man siya kumuda nang kumuda.

Wala akong nakitang guard kaya wala ring problema ang pagpasok. Kung mayroon man, ayos lang naman dahil nasa legal age na ako para uminom. Nang maisilid ko muli sa bulsa ang telepono ay itinulak ko agad ang pinto papasok.

I was welcomed by the loud music and ear shattering noices coming from random people who are dancing on the dance floor. The variety of red and purple led lights illuminated the atmosphere as they swayed with the rhythm of the song.

The smell of alcohol hung thick in the air, filling the entire room with the mixed essence of vodka and champaign.

I can sense that some of them are truely drunk.

With a smile on my face, I walk towards the bartender and ask for a glass of vodka.

"Coming right through, Ma'am!" May ngiti sa labing saad ng bartender.

"Thank you," pasigaw na tugon ko.

Nang makabalik ito at mailapag ang vodka sa harap ko ay napangiti ako. "Can I ask for a VIP space?"

"Sure, Ma'am.. But it is worth 7 thousand per hour of stay." Nag-aalinlangang aniya. "May red button sa loob, press it when you need something. It includes video oke and some mind testing games such as chess and scrabble. The room is of course air conditioned."

I smiled. "Sure. Please get me one."

"This way, Ma'am." Malumanay na saad niya saka iminuwestra ang daan patungo sa VIP space.

Nang makarating kami roon ay pinagbuksan niya ako ng pinto sabay sabing, "Don't worry, Ma'am. Sound proof po ang mga VIP space namin dito."

Nang makapasok ako at isinara niya ang salaming pinto ay wala akong narinig na anumang ingay mula sa labas.

I think this is the perfect place para makalimutan ko ang nararamdaman ko. Sa ngayon, hindi ko na alam. I know that I was jealous, I couldn't hide it. I'm insecure and I don't know what for. It was so bad that I cannot get him out of my mind. And because of that, he's messing inside.

Iisipin ko pa lang na bagay sila, nasasaktan na akong sobra. Iniisip ko pa lang na mali ay para na akong pinapatay sa sakit.

"Kung gusto niyo naman pong marinig ang mga nasa labas, may remote po kaming konektado sa mga puzzled pieces diyan sa taas." Nabalik ako sa aking diwa matapos niyang ituro ang tila sliding panel sa glass wall.

"Just press here," turo niya sa akin saka pinindot ang itim na bilog sa remote. Agad namang nag-slide 'yung maliliit na square at kusang gumawa ng maliit na butas.

Naririnig ko na nga at sobrang ingay naman.

The room was a cube made of glass, except from the wall where the TV was attached of course. "Thank you," that's what I said before he left me.

Saglit akong lumabas para maghugas ng kamay nang biglang mahagip ng mata ko sina Ycarus at kaniyang mga nakababatang kapatid. Agad akong nagtago sa isang sulok 'di kalayuan.

"Naiinis ako kay Kuya! Ang tinik sa babae! Alam niya namang gusto ko talaga si Vali. Badtrip!" Dinig kong sigaw ni Ycarus. Sumilip ako't bahagya niya pang ginugulo ang kaniyang buhok.

Kuya?

"Kalma bro!! Mas guwapo talaga si Kuya kaysa sa 'yo. Kuhang-kuha niya si Daddy, eh." I bet it was the youngest Monteverro.

"Kuya niya? May kapatid pa siya? Mas matanda pa sa kanya?" Hindi makapaniwala't sunud-sunod na tanong ko sa aking sarili.

"Nang-aasar ka ba?" Puno ng sarkasmong tanong ni Ycarus.

"Naaasar ka ba?" The youngest among them fired back. "Ano ba kasing problema roon?"

"Hindi ko pa rin kasi tuluyang matanggap na gusto niya 'yung babaeng gusto ko! Kung hindi ko lang talaga kapatid ang gagong 'yon!"

"Hindi mo rin naman magagawang tumabasan si Kuya. Tandaan mong anak 'yon ni papa sa babaeng minahal niya samantalang tayo ay sa babaeng nagawa niya lang mahalin dahil may naging responsibilidad siya," walang bahid ng emosyong saad ng nakababantang Monteverro.

"Sa isang sabi, Iisang dugo lamang ang nananalaytay sa atin pero magkaiba pa rin tayo." Umiiling-iling na blong naman ng isa niya pang kapatid. "Good thing, hindi nang-uungos 'yon. He respected our feelings and treated us fair."

"Psh! Karamay sa lahat his face!" Singhal naman sa kaniya ni Ycarus. Nang magsimula silang maglakad patungo sa gawi papalabas ay wala sa sariling nagsumiksik ako sa sulok.

Nang tuluyan nila akong malagpasan ay room ako nakahinga nang maluwag saka dali-daling pumasok sa girls comfortroom. Walang ekspresyon kong tinignan ang sarili sa salamin.

I pictured a girl who longs to claim freedom, to claim him.

Isa lang ang bumabagabag sa isipan ko ngayon. At iyon ang nakatatandang kapatid pa ng inakala kong siyang nakatatandang Monteverro.