Painful Scar

Kabanata 10

"Mali ang iniisip mo," mayamaya'y aniya kaya naman muli ko siyang hinarap at pinakatitigan. His pair of eyes are beautiful.

Napangisi ako habang pinagmamasdan ang mukha niyang tila ba binuhusan ng malamig na tubig. "Ano bang alam mo sa iniisip ko?"

I left him with his jaw dropped. "And by the way, after y'all finished drinking," isa-isa ko pa silang tinuro at inirapan. "Get lost!"

Ilang sandali pa matapos ko silang talikuran ay halos hindi ko na magawang ihakbang ang mga paa ko. Hindi ko ito maramdaman na tila ba ito'y hiram lamang. Hindi ko inaasahan ang bumungad sa akin. My toes were trembling and way too soft as jellies. Magkahalong inis at pandidiri ang naramdaman ko!

"Ano bang tingin niya sa bahay namin, motel?" Pakurap-kurap na tanong ko sa sarili habang hindi mapigilan ang pagpapakawala ng mumunting buntong hininga.

Sa hindi mapaliwanag na dahilan ay pumatak ang luha ko. Did I cry over frustration? Darn it!

Bagsak ang balikat kong pumasok sa kuwarto saka isinalpak ang sarili sa harap ng study table. Inabot ko ang switch ng lamp at hinila ito. Doon bumungad sa akin ang dilaw na sticky note na nakadikit sa gilid ng bookshelf, ilang taon na rin ang nakalilipas magmula ng maidikit iyan diyan.

"09064321920 Call me anytime you feel sad and blue. You're not alone, you'll never be alone. -Lyle"

Napangiti ako ng makita ang nakasulat dito. Marahan ko itong pinasadahan ng aking mga daliri. It was written the day before he flew abroad. "Thank you."

Dinukot ko ang telepono mula sa aking bag at itinipa ang mga numerong nakasulat doon. Matagal na itong naroroon ngunit ni isang beses ay hindi ko iyon tinawagan.

I was shocked when the phone suddenly rings, it means that the phone number is still used— up until today.

"Hello?" A familiar voice was heard in the other line. I can't speak, words aren't escaping from my lips.

"Hello? Who's this?" Muli niyang tanong. Isang pagbuntong hininga ang pinakawalan ko bago ako tuluyang nagsalita, "It's me."

"Lili?" tila hindi makapaniwalang tanong niya.

"You didn't change your n-number?" mapakla akong napangiti matapos kong itanong iyon.

He didn't change his number. I wanna ask why? But guilt is holding me back.

"Hmm."

Guilt crept all over my body. Now I feel bad for not reaching him.

"Oh, I s-see." Amba ko na sanang ibababa ang linya ngunit nagsalita siya.

"Are you okay?" He asked. "You sound exhausted," puna niya. He really knew me.

It's been years since he left yet he clearly recall how my exhausted voice sounds like. He's really my match.

Gusto ko siyang sagutin ng, "Hindi ko nga rin alam kung okay pa ako." ngunit hindi ko ito magawa. Ayokong gawing mas kumplikado pa ang lahat.

"I-im fine." Tanging tugon ko. "See you around, good night." Tipid at malamig na dagdag ko.

"You're not alone and you'll never be alone again. Good night, Lili." Matapos niya iyong sabihin ay walang pasabing nagsipatakan muli ang mga butil ng luhang kanina ko pa pinipigilan. I felt too heavy and my tears started rolling down my cheeks. I decided to hang up the phone without saying a word.

Bakit nga ba ako umiiyak? Is it because I'm starting to regret that I haven't called him for years? Or is it something else? Pinatay ko ang ilaw saka nagtungo sa kama para ihiga ang sarili.

Sandali pa akong napatitig sa ceiling bago kinumutan ang sarili. Iniisip ko pa rin kung bakit ganito na lamang ang epekto sa akin ng mga nangyayari sa paligid ko. Dati naman wala akong pakialam sa lahat.

When it comes to Damon, everything aches like a pulse inside an open bruise. Lahat na lamang ng may kinalaman sa kanya ag masakit para sa akin. Maybe because I'm pretty close to him or so whatever. Hindi ko lang gusto ang mga galawan niya these past few years.

Nasa kalagitnaan ako ng pagmumuni-muni nang biglang mahagip ng mga mata ko ang isang photo album na nakasiksik sa shelf, sa gitna ng mga libro.

Tinatamad man ay nagawa ko pa ring tumayo upang kunin ito. The next thing I knew, I was flipping the pages while my tears began falling into every pages of it. Excuse me, my name is Valirina Piero, fvck these teardrops!

It was me, with kian. Good old days, where romance is still new. It was young and fine. When love never fails to be exciting.

In the last page, I saw my 5 year old self with Damon. Ang saya-saya pa namin sa litratong iyon. Nakasuot ako ng swimsuit habang si damon naman at naka-shorts lang, topless pa. Kung hindi pumapalya ang memorya ko, outing namin iyon. Isa yatang reunion.

Nakangiti kong pinasadahan ng daliri ang maliit na mukha namin. It was very vague, we loved each other so much. The smile on our faces is the true definition of love.

I'm physically and mentally tired so, let's call it a day.

"Baby," that husky voice woke me up from my deep sleep.

Nang iminulat ko ang aking mga mata ay bumungad agad sa akin ang mukha ni Damon. Iilang dangkal lang ang layo nito sa mukha ko. Sa gulat ko ay wala sa sariling nasuntok ko siya!

"Ouch!" daing niya habang sapo-sapo ang pisngeng namula, napaatras ang binata mula sa akin. Doon ko yata nabuhos lahat ng lakas ko, maging ang inis na buong magdamag kong kinimkim. "Why did you do that?" Kunot-noong tanong ni Damon.

Hindi ko alam kung pinagsisisihan ko ang ginawa ngunit kamuntik-muntikan pa akong mapaigtad. Ano na naman kayang trip ni Damon?

Not a day goes by na hindi niya ako inuurat.

Lumalim ang gitla sa noo ko at tinuro ang pisnge niya. "That's for being an asshole!"

"Ouch!" mahinang daing niya pa ngunit hindi ko ito pinansin. Mayamaya'y nabalik ang buong diwa ko kung kaya't nakapalumbabang hinarap ko siya. "Ano'ng ginagawa mo rito?"

Tinignan niya ako nang may labis na pagtataka. "Waking you up?" patanong na sagot niya habang hindi pa rin iniiiwas ang tingin sa akin.

"Who gave you the permission to enter my room? I'm a girl for pete's sake!"

"You punch that hard and now you're calling yourself a girl?" His eyebrows furrowed and his jaw clenched. "Do you think I'm a joke?"

Tinaasan ko siya ng kilay kaya't napasinghap siya nang malalim. "Also, I want to say—"

"You want to say sorry?" Pagputol na tanong ko, napatango naman siya.

Bagot ko siyang pinagrolyohan ng mata saka bumangon at inabot ang sapin sa paa. "Why are you apologizing? It's no big deal. There's nothing to be sorry about," I added and gave him a small smile. "That's your life after all. Fvck hard, assh*le!"

"Baby!" I heard him exclaimed. Dumiretso ako sa banyo para maiwasan na naman ang maaaring patunguhan ng walang kuwentang usapan na iyon. Baka mamaya ay magkasagutan na naman kami at makalimutan kong kapatid ko siya!

Pinadausdos ko ang malamig na tubig sa aking katawan, pumikit ako't sandali pang pinaglayag ang isip sa kawalan. Tama naman, 'di ba? What makes me so upset? He can kiss everyone with his sinful lips. I won't mind, i shouldn't. That's his life, let him f**k hard. Enjoy his teenage life like everyome else.

Matapos ang ilan pang mga minuto ay natapos na rin ako sa paglilinis ng katawan. Napahilamos ako ng kamay saka inabot ang tuwalyang nakasabit sa towel rack, binalot ko ang sarili at dumiretso sa labas.

Halos mapatalon ako nang mukha ulit ni Damon ang sumalubong sa akin. Nakaupo pa rin siya, 'di kalayuan sa aking lagayan ng damit. Napahigpit ang hawak ko sa kapiraso ng telang nakabalot sa akin. Isang maling hila, mahuhubaran ako!

Kunot-noo ko siyang pinakatitigan. "Ano pang ginagawa mo rito?" puno ng pagpipigil inis na tanong ko.

A smirk curved on his lips as he looked at me from head to toe. "You didn't ask me to leave," sarkastikong aniya pa kaya't palihim kong nasapo ang aking noo.

Kailangan pa ba siyang paalisin? I mean, all this time it's unconstrained. This is the first time that I'll asked him to leave, he used to do that without hearing any words from me. He's kinda weird these past few days. Oh, i guess, he's a weirdo.

"Now, leave!" halos magkandapiyok-piyok na sigaw ko habang ang isang kamay ay direktang nakaturo sa may pinto at ang isa naman ay mahigpit pa ring nakahawak sa tuwalyang nakabalot sa aking katawan.

"Right after you punch my face damn hard?" taas kilay na tanong niya.

I rolled my eyes. "I said," muli ko siyang binalingan ng matatalim na titig. "LEAVE!"

Umiiling-iling naman siyang napahawak sa batok at dali-daling lumabas sa aking silid. "Such a saddist damsel. A living wall is now scolding me." I heard him mocked right after he left. I locked the door and dress my self up. "He's unbelievable!"

"Vali!" It was Mom.

"Coming!" I shouted back. I didn't bother to put some powder on my face and rush my self downstairs.

Bakit pa ako maglalagay ng kolorete? In born yata ang ganda ko. Kahit pa walang lipstick, natural na mala-rosas ang aking labi. My face? Blush on who? Magmumukha lang akong clown kapag pinatungan ko pa ng powder ang mukha ko. Kahit saanh anggulo, hindi ko na iyin kailangan. I'm confidently beautiful with or without make ups, make out, just kidding.

"The self-righteousness," i mostly wondered to myself.

But I regret it later on.

"Someone is looking for you." Namilog ang mga mata ko. Sa likod ni Mommy ay naroroon si Damon. Puno ng simpatiya ang kaniyang mga tingin. Sino na naman kayang ponchopilato ang dumating at ganiyan na naman ang mukha ni satanas? I mean— ni Damon?

"Sino raw po?" Sa hindi malamang dahilan ay bigla akong binalot ng kaba.

Sinong kakalma, walang kaibigan ang bumibisita rito bukod kay Xyrene. Kung si Xyrene naman iyon, hindi ganyan kaasim ang mukha ni Damon. So, I guess, ibang tao nga. Someone who's capable enough to make Damon pissed by just his/her presence.

"Have a guess," nkangiting mungkahi ni Mommy.

"K-kian?" pangiti-ngiti ngunit hindi ko rin inaasahang iyon ang unang lalabas sa bibig ko. Agad na napawi ang aliwalas sa mukha ni Mommy, maging ang ngisi sa labi ni Damon ay napalitan ng pagngiwi.

Ano bang tumatakbo sa isip ko? Darn!

I tried to smile to ease the awkwardness. "What's wrong? I'm mistaken. It's obvious haha."

"You still think he'll visit you? You think he has the guts to come over?" Biglang nag-iba ang tono ng pananalita niya. Halatang ayaw na ayaw niyang binabanggit ko ang pangalang iyon.

Hindi ko alam kung ano ang totoong nangyari sa pagitan nila. I heard, they used to be best buddies.

I clapped my hands in the mid-air and laughed as if I got him fooled. "So, who is it?"

"Your BOYFRIEND," tipid ngunit puno ng sarkasmong aniya. "Boyfriend my ass!"

Nanlaki ang mga mata ni Mommy at nagtatakang napatitig sa akin. "He said he's just a classmate of yours." Napatakip pa siya ng bibig na animo'y hindi makapaniwala sa narinig. "You have a boyfriend?"

"I don't have a boyfri—" hindi ko na natapos ang aking sasabihin nang mapagtanto ko ang tinutukoy niya.

"You never told Mommy that you have a boyfriend!" Nakabibinging sigaw ni Mommy kaya't bahagya ko pang tinakpan ang aking kaliwang tainga.

"She doesn't bother to inform you 'cause she's such an irresponsible hard-headed brat," gatong pa ni Damon kaya mas natuon sa akin ang atensiyon niya. Balak ko pa sana siyang kontrahin, nang bigla akong bungangaan ni Mommy. "You brat!"

"Aww! Ouch!!!" Napadaing ako sa sakit matapos niyang pingutin ang kanang tainga ko! The demon is laughing his ass off habang ako naman ay buong lakas na inaabot siya ng sipa.

"Damn you! Damn you!" Inis na sigaw ko kay Damon kaya't mas hinigpitan pa ni Mommy ang hawak sa aking tenga.

I feel like it's going to rip off.

"We're sorry for not informing you, Tita." Napatingin kaming lahat sa pinagmulan ng boses na iyon, sa likod niya ay naroroon ang isa sa aming mga kasambahay. Agad na napabitaw si Mommy sa tenga ko at owtomatikong napalitan ng ngiti ang ekspresyon sa kaniyang mukha. In an instant, the smile on Damon's face fades.

My heart skips a beat. His words can't sink inside my head!

Lumapit si Lyle sa sa gawi namin at isa-isa kaming nginitian. Hindi ko maiwasang hindi mapangiti. "I'm the eldest son of Laimer Rotulo," nakangiting aniya saka inilahad ang kaniyang kamay kay Mommy.

Unti-unting umaliwalas ang mukha ng nanay ko't abot tainga na ang pagkakangiti sa harap ng binata. "You must be Lyle." Mom asked delightfully.

He nodded and put his hand back on his pocket. "Long time no see, Tita."

"You grew so fast, you're so g'wapo na hehe."

"Mom!" seryosong buwelta ni Damon ngunit tinapunan lamang siya nito ng makahulugang tingin.

"Thank you, tita." tipid ngunit nakangiti pa ring tugon niya.

"How's your Dad?"

"He's fine, tita. Medyo busy lang hehe."

"Eh ikaw? Have been well, hijo?" Nakangiting tanong niya.

"Never been this well po."

Mom looked at me with her teasing look. "You should have told me na siya pala si Lyle, ang boyfriend mo." Agad na nag-init ang mukha ko. "Edi sana hindi na kita napingot!" Muli niyang binalingan si Lyle at tinanong, "What brings you here pala?"

"I'm here to pick her up." Ngumiti siya't kinindatan pa ako. "I'll drove her to school since we are on the same class din po," tugon niya. Butterflies on my tummy are on war!

"Can you look after her?"

"Mom nam—" I interrupted and got interrupt too.

"Sure thing Tita."

Ilang beses pa akong napapikit nang hablutin ni Mommy ang kamay ko't ilahad ito kay Lyle. "Okay, you take care of my daughter, huh?" Agad niyang inabot ang palad ko at ipinagsiklop ang mga daliri namin.

My face is turning tomato-red!

"Seriously, Mom?!" Damon shouted in a frustrated voice.

"Tigilan mo ako Kairus, ah?!" Pasigaw na ring buwelta ni Mommy sa kanya. "Go and get yourself a girl!"

Napatingin sa akin si Damon at mas inasaar ko pa siya! You deserve it b***h!

"Mom," nahihiya akong sumabat dahil may ibang taong nasa loob ng bahay.

"Win Athena's heart back!" She shouted. "I wan't to see her again!" I was confused.

Who's Athena? I wanna ask but I remained silent. I don't wanna make things worst. Well, why would I care? That's his life. He can date who ever he wants and as much as it pleased him. After all, he's a piece of jerk! He'll make you fall in love and then the next day he'll make you feel worthless. In short, Damon's love is confusing. It seems like getting inside a riddle. It's time wasting.

Napailing ako dahil sa naisip. It sounds like a jealous girlfriend Hahaha. What a fool!

He raised his left eyebrow. "I'll take her here soon..." Sa hindi mawaring dahilan ay parang kabayo sa bilis ang kabog ng puso ko. Napangiti si Mommy ngunit agad din itong napawi dahil sa sunod niyang sinabi. "Pregnant," nakangisi niyang dagdag saka sumibat.

Hindi ko alam kung sa anong paraan ako nakararamdam ng pagkairita at kirot sa aking dibdib. Ngunit sa pagkakataong ito, magkasabay ko iyong naramdaman. Damon, that asshole!