Unshelled

Forty Two

Nakatulala pa rin ako sa harap ng computer hanggang ngayon.

The last building to be built.  The building that receive most of the government budget. 

"There has to be something" usal ko.

Second building ito pero huling itinayo. Pagkatapos maitayo, nawala ang arkitekto na nag design nito. 

I smell something fishy.

And it could lead me to Yal.

Inilista ko lahat nang mga nalaman ko pa at pati ang napansin ko kanina sa bintana. Nang tingnan ko ang kopya ko ay nalaman kong isa pala iyon sa laboratory sa fifth floor na malapit sa library.

Andaming assumptions at mga bakit ang nabubuo sa utak ko at naramdaman ko na ang pagsakit no'n kaya pinatay ko na ang laptop at nahiga saglit. Nang makita kong seven pm na ay lumabas na ako nang kwarto at kumuha nang pagkain sa ref na pwedeng iinit sa oven, na alam ko na ring gamitin, thanks to Tia the Computer.

Nang mag ding na iyon ay binuksan ko iyon at kumuha nang makapal na tela na pwedeng panghawak. Pinalamig ko lang ito dahil hindi ko ito mahawakan man lang dahil sa umuusok pa ito sa init.

Nang makakain ako ay nagpalit na ako nang pantulog at humiga na. Akala ko ay makakatulog na ako pero nang mag pop up sa akin ang pangalan ni Jackson ay lalong nawala ang antok ko.

Nasaan kaya ito? SIgurado akong hindi pa ito natutulog dahil sa dami ng gawain. Hindi ko rin ito nakita kanina. 

I shake my head at pinilit alisin ang umuusbong na pag aalala ko para sa kanya.

Bumangon ako at nagpatong ng jacket sa pajama ko at lumabas ng dorm. Sumakay ako ng elevator at pinindot ang R para sa rooftop.

Hindi ko na kasi napagmasdan ng maayos ang itsura ng Oxygen kapag gabi. Nang magbukas ang elevator ay sinalubong ako nang malamig na hangin. Napayakap ako sa sarili ko dahil sa paghampas sa akin ng hangin. Lumapit ako sa railing at tiningnan ang mga ilaw sa ibaba.

May ilang bukas na ilaw sa First Building at siguro ay mga rooms ng pasyente. Wala nang bukas na ilaw sa Oxygen Institute maliban sa mga ilaw na sadyang bukas tuwing gabi gaya ng mga pin light na nakakabit sa poste at taas ng kisame. Iba naman ang sitwasyon sa Third Building dahil maliwanag na maliwanag pa rin ito kahit pagabi na. Mga bot na ang mga cashier at mga assitant person na nandoon ngayon dahil nagsiuwian na nag mga tao. Sa Fourth building kung saan nandoon nakatira ang mga kamag anak ng mga nagtatrabho sa Taurum ay wala na ring bukas na ilaw.

Napatingin ako sa gitna. 

"Dome" usal ko 

Walang ilaw doon pero napansin kong parang may dim light na bukas sa loob pero siguro ay refelction lang iyon dahil wala naman akong maaninag sa kung anong nasa loob ng dome o kung saan ang ilaw kung doon man iyon.

I look up.

Sa mga bahay sa itaas nakatira ang mga mismong Citizens ng Oxygen City. Samantalang ang mga pamliya naman ng President, Vice at nang mga Councelors ay nakatira sa Taurum.

"Ang ganda" usal ko.

"Every beauty hides a scar inside"

Napatalon ako sa gulat at napabaling sa pinaggalingan ng boses.

"Jackson" usal ko

Nababasa ko sa mata nito ang pagod pero kung titingna mo ito sa kabuuan ay parang wala lang dito ang mga nangyayari.

"Are you good?" i asked him

He looked taken aback by my question and so i am. Hindi iyon ang inaasahan kong lalabas sa bibig ko.

"I was raised to do this. I'm okay" sagot nito sa akin at naglakad papunta sa tabi ko at tinanaw din 

"You know, there a huge difference between 'im good' and 'im okay'." i said and then looked at him

He was looking below.

"If you're good, it means you are fine. But if you say 'im okay' it doesnt always mean your feeling good or something is right, it just means your okay with not being okay. Okay na sayo yung lagi kang may inaalala. Tinatanggap mo na lang yung sakit at bigat" patuloy ko.

He looked at me. And his eyes were flooding with emotions i didnt even get to read all of them before he turns ice again.

"Where did you learn that?" seryoso nitong tanong.

"Dalawang taon na akong Umbra. Wala akong ibang gawain kundi bantayan ang mga tao. Minsan, masasabi mo nalang kasi lagi mo nang nakikita" i said then tried to laugh, but failed.

"Who's she?" he asked and then looked at me

Kumunot ang noo ko.

"Sino?"

He wets his lips before replying.

"Your friend"

Natahimik ako. But no matter how hard i tried to find the anger i once had for him, it's not there anymore.

Natulala ako sa mga ilaw sa ibaba and i didnt replied to his question.

"Sino sa dalawa?"

Napatingin sya sa akin bago ibinalik ang tingin sa hangin.

"The one you thought i abducted" he said

"Hindi na kami masyadong close, nagkaroon kasi yun ng ibang barkada, mga kalhating taon bago-- bago nangyari 'yon. Sya ang una kong naging kaibigan bago si Tia at yung isa pang nakahanap na ng Shell nya ngayon. Yun ang nagbigay sa akin ng pangalan ko. Alitalia." kwento ko sa kanya.

I don't even know why i am doing this. Why i am saying this.

"Alitalia?" tanong sa akin ni Jackson

"Yeah, siguro kay Alia nya nakuha ang pangalan ko" tumatawa kong sabi.

"Si Tia, sya na nag nakasama ko simula nang magkaroon nang bagong Shell ang nagpangalan sa akin. Isip bata 'yon. Sobang ingay tsaka sobrang lakas no'ng sumigaw. Grabe! Tapos alam mo? Mahilig syang kumanta ng mga nursery rhymes na naririnig nya pero sintunado naman!" tumatawa kong kwento.

A tear fell from my eyes pero hindi ako tumigil.

"Noong inaya nya akong kumuha ng Shell, sobrang excited no'n! Sabi ko hindi na nya ako makikita, sabi naman nya wag ko daw syang konsesyahin, hahaha!"

"Stop"

"Binantayan ko pa sila. Sigurado akong hindi iyon magkaintindihan ng pagpili ng Shell. Tapos--tapos ganon lang. Hinintay ko sya eh. Hinitay ko sya Jackson kasi akala ko lalabas pa sya ng shell na iyon noong magsuicide daw sya pero wala eh. Wal--"

Pumiyok ako.

"Bakit ganon?" tanong ko.

Hindi sya nagsalita pero kinabig nya ako papunta sa bisig nya at niyakap ako. Gusto kong huminto sa pag iyak pero ayaw ng mga mata ko. Ayaw nilang tumigil. At hindi ko alam kung bakit.

"Ikaw ang hindi okay" he said.

"But i'm okay with it" humahagulhol kong sagot.

Humiwalay ako sa pagkakayakap ko sa kanya.

"Did you do it?" i asked him

"Would you believe me?"

"I dont know"