Unshelled

Thirty

"Ikaw ang dahilan kung bakit ako nalate!" sigaw ko habang dinuduro sya.

He chuckled and looked away as if im the most irritable person in the world.

"I saved you, Ali" he said while he's hands are inside his pockets.

"You are the reason why i am here!" asik ko.

Agad na nanlaki ang mata ko nang marealize ko ang sinabi ko.

Jackson tilted his head. His mischievous smile triggered something in me, and when he started walking towards my direction, i yelled.

"Stop!"

"Have you forgotten my name? The last time i check, you may not remember but that is not your shell" he said while continuously walking, not removing his hands in his pocket.

"Stop! Right there! Stop now!" sigaw ko at nagsimulang umurong.

His smile fades and then he didn't stopped walking.

"Stop right there, Jackson!!" sigaw ko

Doon sya napatigil. Nang tingnan ko sya ay walang reaksyon ang mukha nya pero kitang kita ko sa mga mata nya ang galit.

"You probably don't know what i'm talking about but, i know it's not you and as much as i like to report you, everytime i look at you i just-- i just can't" he uttered.

"W-what are you talking about?" i stammered

"The only thing that is bothering me is that, you're suppose to know what happened before you died. Why did you came back here?" he seriously asked.

Sa tono at sa talas ng tingin nito sa akin, alam kong kahit siguro anong isagot ko ay mahuhuli pa rin ako.

"Hindi ka naman dapat bumalik. I like you cold and lifeless than constantly being in danger. Bakit? Bakit ka pa nandito?"

He took one step closer to me as i took one step backwards.

"Why didn't you run to me? You are not safe here!"

"Nasaan si Yal?" lakas loob kong tanong

If i will not ask him now, baka hindi ko na malaman. I deserve to know if at least she was still alive.

"What?" kunot noo nyang tanong

"Yung babaeng nagnakaw ng Shell. Nasaan sya? Saan mo sya dinala?" tanong ko

Kitang kita ko ang pagtaas ng dibdib ko dahil sa lalim ng pag hinga ko dahil sa pag pipigil ko sa galit at emosyon. Kahit gusto kong sumigaw, mahahalata lang nya.

He looked at me then roamed his eyes on me. Naningkit ang mata nya at sunod sunod na humakbang papunta sa akin.

"Nasaan sya Jackson?!" sigaw ko.

"You cannot fool me" he coldly said.

Pagkatapos nyang sabihin ang mga salitang iyon ay para akong nawalan ng lakas at napaupo ako sa sahig.

"Who are you?" he asked.

Nakatayo sya sa harap ko habang ako ay nakaupo sa sahig at hindi ko man lang magawang tumayo dahil sa panghihina ng tuhod ko. Tiningala ko sya.

I felt something snapped inside me. All the rage, lahat, lahat ng galit at emosyon. 

Hindi ko na kaya pang pigilan na sigawan sya. Dahil nasa harap ko sya at gusto ko nang malaman kung saan nya dinala si Yal! Kung saan nya dinala ang kaibigan ko!

"Saan mo sya dinala?!" sigaw ko

I raised my fist and hit him. Hindi ko alam kung saan tumatama ang kamay ko pero naramdaman ko na lang na hinawakan nya ang mga braso ko at lumuhod sya sa harap ko.

"I don't understand why you can't remember the things you're supppose to."

"Please don't report me" usal ko

Hindi sya sumagot.

"I need to"

Napabitaw ako sa kanya.

Nang tingnan ko sya ay si malamang dahilan ay  nagsunod sunod ang patak ng luha ko.

"I will not risk you here" he said.

Nag-iwas sya ng tingin. I crawled into his feet at hinawakan ko ang sapatos nya.

"Parang awa mo na. I'm so sorry if i stole her body, but don't report me. Please. Nangako ako na ibabalik ko lang ang kaibigan ko, ibabalik ko rin ang Shell na ito" sabi ko habang hindi ko na inaalintana ang mga luhang pumapatak sa mata ko.

For a moment, i didn't see him as a rival nor an antagonist. I see him as the only one holding a torch in the dark tunnel im in. 

Walang alinlangan syang lumuhos at inayos ang buhok ko.

"I can't." he said and then leave.

Naiwan ako sa hallway. Walang tao doon kaya hindi ako nagalinlangang umiyak doon.

Imbes na pumunta sa dalawa pang subject noong araw na iyon, tumakbo ako pabalik sa dorm ko.

Pagkasara ko nang pinto ay sumandala ko doon at naupo.

"I have been planning how to rescue her, but i can't even have the chance to see her."

Hinugot ko ang tablet sa bag ko at ibinagsak iyon sa sahig. Nang magkaroon iyon ng c***k ay tinapak tapakan ko pa iyon hanggang sa madurog ang bubog. I angrily removed my bracelet and throw it out.

"AHH!!"

Andami dami kong plinano. Andami kong pinagdaanan para makarating dito, para saan? Para ang dito? Hindi ko man lang nalaman kung nandito pa talaga si Yal?!

Hindi nya ako maiintindihan.

Hindi nya ako maiintindihan dahil sigurado naman akong hindi sya nagkaroon ng kaibigan. Hindi nya ako maiintindhan dahil hindi sya katulad ko na wala nang ibang kahit ano pa sa buhay kundi ang mga taong iyon.

Walang makakaintindi sa akin dito dahil lahat sila, lahat sila nasa harap na nila ang mga gusto at kailangan nila. Isusubo na lang nila. Ang mga pera nila, nginunguya pa iyon  para sa kanila.

Hindi ko alam kung nasaan si Yal.

Hindi ko alam kung makikita ko pa ba sya.

Kahit anong pigil ko sa luha ko ay sa isiping iyon tuluyang nagiba ang depensa ko. Natatakot ako. Natatakot ako kasi hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Hindi ko alam kung makikita ko pa sya.

Siguro nga, hindi ko palaging kasama si Yal noong huling isang taon, pero isa sya sa mga taong itinuring kong pamilya. At si Tia, tandang  tanda ko pa nang sinabi nang doktor na hinugot nya ang sarili nyang dextrose sa hindi ko malamang dahilan.

Pero kahit ano pang dahilan iyon, alam kong may kinalaman iyon sa pagkakakuha sa kanila ni Yal. 

Kahit nanghihina ako ay pinilit ko ang sarili ko na tumayo. Sumandal ako sa pinto a ginawa iyong pambalanse para hindi ako matumba. Gamit ang likod ng palad ko ay pinunasan ko ang mga luha sa mata ko at pinilit palakasin ang loob ko.

"Hindi ako titigil. Hindi ako tumakbo ng ganito kalayo para lang huminto"