Thamara
BITBIT ko ang bag kong puno ng aking mga damit at ang maliit kong bag na may lamang cellphone at isang libong piso.
Panay ang paglingon ko at nagbabakasakaling may makitang kakilala na pwede kong matuluyan, tila walang katapusan ang ganitong eksena ng buhay ko, para bang itinadhana talaga akong maging taong-kalye.
Kahapon pa ako umalis sa bahay ni Thalia. Wala na akong mukhang maihaharap pa sa kaniya, alam kong wala akong kasalanan, pero ang katotohanang may interes ang daddy niya sa 'kin ay hindi ako pinapatahimik.
Isa pa, marahil nga ay pabigat ako sa kanilang dalawa ni Oliver, siguro nga ay perwisyo lang ang dala ko sa kanila.
Kailangan kong tigilan ang pagsandal sa ibang tao at matutong tumayo sa sarili kong mga paa. Kaya nga siguro ako hindi lubusang tumatatag dahil panay
