CHAPTER 1
Habang nakatanaw sa malayo si Kael, tila nilalamon ng malalim na pag-iisip, napansin niyang may paparating.
Pamilyar ang tindig.
Ang kanyang boss.
Bahagya siyang napatuwid at humarap.
“Anong ginagawa niyo dito, sir?” tanong niya, may halong pagtataka sa boses.
Huminto ang lalaki sa kanyang tabi, kalmado ngunit mabigat ang presensya.
“Bakit? Parang nagulat ka,” sagot nito.
Agad na yumuko si Kael bilang paggalang.
“Pasensya na po. Hindi ko lang inaasahan na makikita ko kayo dito.”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos—
“Patay na si Ivan.”
Parang tumigil ang mundo ni Kael. Napakuyom ang kanyang kamao.
“Hindi lang siya,” dagdag ng boss habang ipinasok ang kamay sa bulsa. “Halos lahat ng agents natin… natagpuang wala nang buhay.”
Dahan-dahang napalingon si Kael sa kanya.
“Imposible…”
Ngumiti nang bahagya ang kanyang boss—ngunit walang init.
“Sa mundong ginagalawan natin, walang imposible. Tanging… hindi pa nalalaman.”
Tumalikod ito at nagsimulang maglakad.
“Halika. Maglakad-lakad tayo.”
Sumunod si Kael, tahimik ngunit alerto.
“Minsan mo na bang narinig ang tinatawag na Mexican Diversion Protocol?” tanong ng boss, tila kaswal lang ang usapan.
Umiling si Kael.
“Noong 1995,” patuloy nito, “binuksan ng Mexico ang ilang lihim na ruta—hindi para sa kalakalan… kundi para sa pagpasok ng iba’t ibang elemento. Mga taong walang identidad. Mga aninong hindi dapat umiiral.”
Bahagyang sumulyap ang boss kay Kael.
“At ngayon… parang may gumising sa kanila.”
“Ito ang naging simula ng pagbagsak ng tinatawag nilang Mexican Wall,” mahinang sabi ng boss, habang patuloy sa paglalakad. “At sa paraan na hindi inaasahan… nag-ambag ito sa tuluyang pagwawakas ng Cold War.”
Huminto siya.
Dahan-dahan siyang humarap kay Kael, tumitig nang diretso sa mga mata nito.
“Ikaw… ay mawawala sa talaan. Mag-isa. Walang koneksyon—walang bakas.”
Bahagyang kumunot ang noo ni Kael.
“Katulad ng papel ng Mexico noon,” dugtong ng boss, mas mababa na ang boses, “ikaw ang magiging susi.”
Isang malamig na hangin ang dumaan sa pagitan nila.
“Sa muling pagkakaisa ng mga puwersang nagkawatak-watak… magagawa mong gampanan ang parehong papel—sa muling paghubog ng Philippine peninsula.”
Napatigil si Kael.
Hindi na ito simpleng misyon.
“Ito na ang magiging pinakamahalagang trabaho mo,” dagdag pa ng boss. “At kapag nagtagumpay ka…”
Bahagya itong ngumiti.
“Magbabago ang lahat.”
Titig na titig si Kael, tila inuukit sa isip ang bawat salitang narinig. Mabigat. Magulo. Ngunit sa likod ng lahat—may kung anong humihila sa kanya para tanggapin ito.
At sa mundong kinalakihan niya, hindi uso ang umatras.
Mabilis na lumipas ang mga araw.
At sa huli, nagdesisyon siya.
Tinanggap niya ang misyon.
Paglapag niya sa Mexico, agad siyang sinalubong ng kakaibang pakiramdam—parang bawat sulok ay may lihim na nagmamasid sa kanya.
Habang lulan ng taxi, tahimik lang siya, nakatanaw sa bintana.
Mga ilaw ng lungsod. Matatayog na gusali. Mga kalsadang tila walang katapusan.
Maganda.
Ngunit hindi payapa.
Sa bawat madaanan nila, mas lalo niyang nararamdaman—
hindi ito simpleng assignment.
May mali.
At hindi niya alam kung misyon ba ang hinahabol niya…
o siya ang hinahabol ng misyon.
Mahigpit niyang hinawakan ang bag sa kanyang tabi.
Sa loob nito—
ang mga gamit na magbabalik sa kanya sa dating siya.
Pagkababa niya ng taxi, diretso si Kael sa hotel na nakatakdang tuluyan niya. Tahimik ang lobby, ngunit para sa kanya, bawat kilos ng tao ay may kahulugan.
Pagpasok sa kanyang kwarto, agad niyang isinara ang pinto at hinawi ang kurtina.
Bumungad ang lungsod—maliwanag, buhay… ngunit para sa kanya, isa lang itong entablado ng paparating na dugo.
Napatigil siya.
Unti-unting bumalik sa kanyang isip ang usapan nila ng kanyang boss ilang araw ang nakalipas.
“Sino ang target ng assassination?” diretso niyang tanong noon.
Saglit na natahimik ang kanyang boss, tila tinitimbang ang sasabihin.
Pagkatapos ay bumuntong-hininga.
“Si Vincent Aragon.”
Nanlaki ang mga mata ni Kael.
“Ang Prime Minister… at presidente ng Supreme People?” hindi makapaniwalang saad niya.
Dahan-dahang tumingin ang boss sa kanya.
“Siya nga.”
Pagkatapos ng pagbabalik-tanaw at maayos ang kanyang mga gamit, agad na lumabas si Kael ng kanyang silid.
Walang pag-aaksaya ng oras.
Paglabas niya ng hotel, sinalubong siya ng ingay ng lungsod—mga sasakyan, ilaw, at mga taong abala sa kani-kanilang buhay.
Pero si Kael—
hindi basta naglalakad.
Nag-oobserba siya.
Bawat sulok, bawat galaw ng tao, bawat sasakyang dumaraan—isa-isa niyang tinatandaan.
Tumawid siya sa kalsada, dumaan sa isang café, huminto sandali sa isang poste—tila simpleng tao lang na nagpapalipas ng oras.
Ngunit sa likod ng kanyang mga mata—
inaaral niya ang lahat.
Mga posibleng entry at exit points.
Mga blind spot ng CCTV.
Mga lugar kung saan pwedeng umatras… o umatake.
Walang sinayang na segundo.
Ito ang mundo niya.
Ito ang larong kabisado niya.
Tinitigan ni Kael ang matatayog na gusali sa paligid.
Isa-isa niyang pinag-aralan ang mga bintana, ang pagitan ng bawat palapag, ang posibleng linya ng paningin mula sa itaas.
Hindi siya basta tumitingin—
nagsusukat siya ng distansya.
Habang nakatutok ang mga mata niya sa gusali, dahan-dahan siyang uminom ng tubig, tila isang normal na turista lamang.
Sa likuran niya, may isang estrangherang abala sa pagkuha ng mga larawan—walang kamalay-malay sa presensyang nasa harap niya.
Napansin iyon ni Kael.
At doon siya nakaisip.
Agad niya itong nilapitan.
“Excuse me,” mahinahon niyang saad.
Napalingon ang babae.
Walang pag-aalinlangan, inilabas ni Kael ang kanyang cellphone at iniabot ito.
“Can you take a picture of me, please?”
“Ah—sure,” sagot ng estranghera, bahagyang ngumiti.
Tumayo si Kael sa tamang pwesto—eksakto kung saan kita sa likod niya ang buong gusali.
Habang kinukunan siya ng litrato—
hindi camera ang iniisip niya.
Kundi ang bawat detalye sa likod niya.
Sa reflection ng salamin, sa anggulo ng kuha, sa liwanag na tumatama sa bintana—
nakukuha niya ang hindi kayang makita ng simpleng tingin.
Pagkatapos, kinuha niya ang cellphone.
“Thanks,” maikli niyang sabi.
Nakangiting nagpaalam si Kael, tila isang ordinaryong estranghero lamang sa mata ng babae.
Ngunit sa likod ng ngiting iyon—
may binubuo na siyang kalkulasyon.
Habang ipinagpapatuloy niya ang paglalakad, nanatiling kalmado ang kanyang mga hakbang, ngunit abala ang isip sa bawat detalyeng nakapaligid.
Hanggang sa mapansin niya—
isang mobile patrol ang dahan-dahang huminto sa gilid ng kalsada.
Hindi lang iyon.
Sa di kalayuan, may mga lalaking nakaayos ang tindig—maayos ang kasuotan, disiplinado ang galaw, at halatang sanay sa operasyon.
Hindi sila ordinaryong pulis.
Mga high-level security operatives.
Masyadong organisado. Masyadong tahimik.
Agad na nagbago ang timpla ni Kael.
Walang pag-aalinlangan, pumasok siya sa pinakamalapit na gusali—hindi nagmamadali, pero hindi rin mabagal. Eksakto lang para hindi makatawag-pansin.
Pagkapasok, pumwesto siya sa isang bahagi kung saan may malinaw na tanaw sa labas, natatakpan ng anino.
At doon—
nagsimula siyang magmanman.
“Imonitor n’yo ang buong paligid ng plaza at gusali. Kada isang oras, gusto ko ng update.”
Malamig, kontrolado ang boses ng isang lalaking nagbibigay ng utos.
Dahan-dahan nitong inikot ang paningin sa paligid, parang may hinahanap.
“Nasaan ang mga sniper?”
Sumagot ang isa sa tauhan, diretso at walang emosyon.
“Naka-posisyon na, sir. Naka-distribute sila sa matataas na punto—sinigurado naming nag-o-overlap ang coverage. Walang blind spot.”
Biglang napalingon ang pinuno—direkta sa direksyong kinaroroonan ni Kael.
Sa isang iglap, kumilos si Kael.
Mabilis, tahimik, eksakto—
nakapagtago siya sa likod ng konkretong haligi bago pa man tuluyang tumama ang tingin ng pinuno sa kanyang pwesto.
Isang segundo pang nakatitig lang ito.
“Paano naman ang gusaling iyon?” tanong ng pinuno, sabay turo sa direksyon ng mismong gusaling pinagtataguan ni Kael.
Lumapit ang isa sa tauhan at bahagyang yumuko.
“Huwag po kayong mag-alala, sir. Tuluyan naming isasara ang gusaling iyon.”
Bahagyang tumango ang pinuno.
“Siguraduhin n’yong walang makakapasok o makakalabas. Bantayan n’yo ang bawat galaw—lalo na ang mga agent ng Silangan. Sila ang pinaka-delikadong bahagi.”
“Opo, sir. Masusunod.”
Hindi pa doon natapos.
“Tingnan n’yo rin kung paano natin mahaharangan ang satellite transmissions nila sa araw na itinakda,” dagdag pa nito, mas bumaba ang boses. “Ayokong may kahit anong komunikasyon na makalusot.”
Sa loob ng gusali, nanatiling nakasandal si Kael sa likod ng haligi.hindi nya marinig o maunawaan ang pinag uusapan ng mga ito ngunit iba ang kutob nya.
