CHAPTER 2
1434 Words
Para mas malinaw niyang marinig ang usapan, unti-unting lumapit si Kael—kontrolado ang bawat hakbang. Nagbago ang tindig niya, bahagyang nagrelax ang balikat, at nagpanggap na isa lamang turista na walang pakialam sa paligid.
Sandali siyang tumigil malapit sa grupo.
Sapat para makakuha ng pira-pirasong impormasyon.
Sapat para makumpirma—
may operasyong magaganap.
At hindi ito maliit.
Matapos ang ilang minutong pagmamanman, hindi na siya nagtagal.
Tahimik siyang umatras.
At walang lingon-lingon, bumalik sa kanyang tinutuluyang hotel nag pahinga upang maghanda sa nakatakdang araw.
sa mga lumipas na araw yon lang ang lagi nyang ginagawa lalabas upang magmatyag at uuwi para magpahinga ngunit kinabukasan Pagpasok sa silid, agad niyang isinara ang pinto at ni-lock ito.
Walang sayang na oras.
Mabilis siyang nagpalit ng damit—mula sa inosenteng anyo ng isang turista… pabalik sa kung sino talaga siya.
Isang anino.
Isang mamamaril.
Binuksan niya ang kanyang bagahe.
Kinuha ang kanyang baril, sinuri ang bawat parte, at marahang ikinasa.
Sunod niyang inilabas ang isa pang lalagyan—
isang sniper rifle.
Accuracy International AXMC.
Isang high-precision weapon, kilala sa malalayong target at walang palyang tama.
Maingat niya itong inihanda, saka isinuksok ang sidearm sa kanyang tagiliran.
Handa na siya.
Isinuot ni Kael ang itim na jacket, saka ibinaba nang bahagya ang brim ng kanyang itim na sumbrero upang matabunan ang kalahati ng kanyang mukha.
Saglit siyang huminto sa may pinto.
Huminga nang malalim.
Isang beses.
Dalawa.
Pagbukas niya ng pinto—
ibang tao na siya.
Samantala, sa labas—
ang mga security personnel na kanina pa niya minamanmanan ay tuluyan nang naka-posisyon.
Maayos ang hanay.
Walang sablay sa galaw.
Lahat ay may suot na itim na coat, malilinis ang linya ng pananamit, at may earpiece na nakakabit sa kanilang mga tenga.
Tahimik silang nakikipag-ugnayan.
Mabilis. Eksakto. Walang emosyon.
Sa gitna nila, nakatayo ang kanilang pinuno—nakamasid sa buong paligid, tila kinokontrol ang bawat galaw ng operasyon.
“Stay sharp,” mahinang utos nito sa comms.
“Walang lalampas. Walang papalya.”
Sunod-sunod ang maikling tugon sa earpiece.
“Copy.”
“Copy that.”
“All units in position.”
Sa kabilang banda, naglalakad si Kael sa gilid ng kalsada, nakayuko nang bahagya, tila isa lamang sa maraming tao sa lungsod.
Unti-unting nagsidatingan ang mga mahahalagang tao sa plaza.
Sunod-sunod ang pagdating ng mga convoy, sinasalubong ng maayos na hanay ng security personnel sa paligid ng gusali.
Sa loob ng bulwagan, kontrolado ang bawat galaw.
Walang kalat. Walang ingay.
Tanging paghihintay.
“May natitira pang ilang minuto.”
Mahinang boses ang umalingawngaw sa earpiece ng pinuno.
“Sige. Panatilihin ang posisyon,” sagot nito, hindi inaalis ang tingin sa paligid.
Mas lalong humigpit ang seguridad.
Mas lalong sumikip ang espasyo.
Samantala—
sa itaas ng isa sa mga gusali, tahimik na gumalaw si Kael.
Walang ingay.
Walang bakas.
Ang bantay sa rooftop ay hindi na nakapag-react—
isang mabilis na galaw lamang, at agad itong nawalan ng malay.
Dahan-dahang ibinaba ni Kael ang katawan nito sa gilid, tinakpan upang hindi mahalata.
Pagkatapos—
lumapit siya sa kanyang pwesto.
Maingat niyang inilapag ang kanyang dala.
Ang sniper rifle.
Accuracy International AXMC.
Isa-isa niyang inayos ang mga bahagi—steady ang kamay, pamilyar ang galaw.
Parang matagal na niyang hindi ginawa…
pero hindi kailanman nakalimutan.
Humiga siya sa tamang posisyon.
Inayos ang anggulo.
Kinontrol ang paghinga.
At dahan-dahang sumilip sa scope.
Sa loob ng lens—
naging malinaw ang lahat.
Ngunit may isang bagay na hindi inaasahan ni Kael.
Sa likod niya—
may isa pang anino.
Nakatayo. Tahimik. Eksakto ang distansya.
May suot ding itim na sumbrero, facemask, at jacket.
At ang mas delikado—
nakatutok ang baril nito kay Kael.
Ngunit walang kaalam-alam si Kael.
Masyado siyang nakatutok sa kanyang target.
“Huling ulat,” malamig na utos ng pinuno sa earpiece.
Habang nakatingin sa direksyon ng mga sniper positions, isa-isang sumagot ang mga tauhan.
“Nasa pwesto na po at nakahanda.”
“All units, stable.”
“Perimeter secured.”
Sunod-sunod ang kumpirmasyon.
Maayos.
Kontrolado.
Eksakto sa plano.
Hanggang sa—
may isang linya na nanatiling tahimik.
Walang sagot.
Walang kumpirmasyon.
Bahagyang kumunot ang noo ng pinuno.
“Unit Seven, report.”
Katahimikan.
Mas tumalim ang tingin nito.
“Unit Seven, respond.”
Wala pa rin.
Doon na siya naalarma.
“Magpadala ng team sa rooftop. Ngayon na.”
Mabilis ang utos. Walang pag-aalinlangan.
Agad namang kumilos ang mga tauhan, patungo sa gusaling pinagmamasdan.
Sa itaas—
hindi pa rin alam ni Kael ang paparating na panganib sa kanyang likuran.
Sa scope ng kanyang baril, malinaw niyang nakita ang target—
si Vincent Aragon.
Bumaba na ito sa sasakyan.
Napapalibutan ng mahigpit na seguridad.
Ngunit sa mata ni Kael—
may butas ang depensa.
At sapat na iyon.
Dahan-dahan niyang inayos ang kanyang posisyon.
Kinontrol ang paghinga.
Isang mata sa scope.
Daliri sa gatilyo.
Handa nang pumutok anumang segundo.
Sa likod niya—
unti-unting hinigpitan ng misteryosong sniper ang hawak sa kanyang baril.
Tahimik.
Walang emosyon.
Nakatutok.
Naghihintay.
At sa wakas—
kuminang ang sandali.
Dahan-dahang hinila ni Kael ang gatilyo.
Pshhh—
Isang malinis, kontroladong putok ang bumasag sa katahimikan.
Sa loob ng scope—
diretsong tumama ang bala.
Ngunit sa huling segundo—
may isang security personnel ang biglang sumulpot, itinulak ang target palayo sa linya ng bala.
Nagbago ang trajectory.
Hindi fatal.
Ngunit sapat para magdulot ng kaguluhan.
Tumama ang bala sa dibdib ni Vincent Aragon.
Napaatras ito, hawak ang sugat, habang agad siyang sinalo ng kanyang mga tauhan.
“CONTACT! SNIPER!”
Biglang sumigaw ang isa sa mga bantay.
Sa loob ng ilang segundo—
nagkagulo ang buong plaza.
Mga sigawan. Takbuhan. Utos na sabay-sabay.
“Hanapin ang shooter!”
“Seal the perimeter!”
“Protect the Prime Minister!”
Sa rooftop, bahagyang napasinghap si Kael.
Hindi iyon ang plano.
Hindi iyon ang inaasahan niya.
Ngunit—
huli na ang lahat.
Naibunyag na ang kanyang posisyon.
Agad niyang inalis ang mata sa scope at kumilos.
Umalingawngaw ang sigawan sa buong plaza.
“Medic! Kailangan namin ng medic!”
Nagkukumahog ang mga personnel habang pilit pinipigilan ang pagbulwak ng dugo mula sa dibdib ng Prime Minister. Nanginginig ang kanilang mga kamay habang tinatakpan ang sugat, pinipilit pigilan ang pag-agos ng dugo.
“Stay with me, sir! Huwag kayong bibitaw!”
Ang iba nama’y nagtataboy sa mga tao, pinapalayo ang mga sibilyan habang itinatayo ang panangga sa paligid ng sugatang lider.
“Secure the area! Walang lalabas!”
Sunod-sunod ang utos.
Magkakapatong ang boses sa earpiece.
Takbuhan. Sigawan. Kalituhan.
Samantala, mabilis na nakarating ang pinuno ng mga personnel sa rooftop kung saan huling na-detect ang shooter.
Dahan-dahan siyang umakyat, hawak ang baril, handang pumutok anumang oras.
Isang hakbang.
Dalawa.
Tahimik.
Paglabas niya sa bubong—
agad niyang inikot ang paningin.
Ngunit huli na.
Wala na si Kael.
Tanging isang bag at ang bakas ng kanyang pwesto ang naiwan—ang pinaglatagan ng baril, bahagyang gumalaw ang tela sa hangin, tila iniwan sa pagmamadali.
Kumunot ang noo ng pinuno.
“Damn it…”
Sa kabilang banda—
matagal nang nakalayo si Kael.
Sa gitna ng kaguluhan sa ibaba, nagawa niyang bumaba mula sa gusali gamit ang alternatibong ruta—mga daanang hindi agad mapapansin.
Mabilis ngunit kontrolado ang galaw.
Walang ingay.
Walang bakas.
Habang abala ang lahat sa pagligtas sa target at paghahanap sa shooter—
nakalabas na siya.
Naglakad si Kael sa makipot na eskinita—kalmado, tila walang nangyaring kaguluhan ilang minuto lang ang nakalipas.
Yumuko nang bahagya, nakatago ang mukha sa anino ng kanyang sumbrero.
Para lang siyang isang ordinaryong tao.
Ngunit sa likod ng katahimikan—
hinahabol na siya.
Sa kabilang dulo, nagkukumahog ang mga security personnel.
“Nasa area lang siya! Spread out!”
Sunod-sunod ang yabag ng kanilang mga paa, hawak ang kani-kanilang baril, handang pumutok anumang oras.
Hanggang sa—
napansin siya.
Ang pinuno.
Direkta ang tingin nito kay Kael.
“stop!”
Walang babala—
BANG!
Umalingawngaw ang putok ng baril.
At sa isang iglap—
tinamaan si Kael.
Direkta sa kaliwang bewang.
Bahagya siyang napasubsob, napangiwi sa sakit, ngunit hindi siya sumigaw.
Hindi siya tumigil.
Mahigpit niyang kinagat ang labi, pinigilan ang sakit habang pilit na itinayo ang sarili.
Dugo ang unti-unting tumagas sa kanyang damit
Ngunit para kay Kael—
hindi iyon sapat para huminto.
Mas binilisan niya ang takbo, pilit iniiwasan ang bawat sulok na posibleng may humarang.
Sa likod niya—
sunod-sunod ang mga putok.
“Don’t let him escape!”
Huminga siya nang mabigat.
Bawat hakbang—
parang may apoy na sumasaksak sa kanyang bewang.
Ngunit sa isip niya—
iisa lang ang malinaw.
Kailangan niyang makalayo.
- Writer
