Twain Ghosts

Kabanata 11

Mad

"Ihatid mo na muna si Kaizen sa itaas, Aina. Mukhang lasing na."

Nilingon ko ang boyfriend kong si Kaizen dahil sa sinabi ng kaibigan kong si Karylle. Nailing ako nang makita iyong papikit na ang mga mata habang nakaupo sa isang upuan at kaharap ang mga kainumang kaibigan.

He's my boyfriend, mag-aanim na buwan na din kami and three years older than me, mababa ang alcohol tolerance nito kaya ay hindi kayang makipagsabayan sa matagalang inuman.

He can do and handle everything except from alcohol.

"Kai, halika na magpahinga ka muna."

Tinapik ko ang pisngi nito at nagmulat naman ito ng mga mata saka tumango bago tumayo. Ako na ang nagpaalam sa mga kaibigan nito at sinamahan naman kami ni Kyle patungo sa guest room ng mga ito.

Birthday kasi nito at pareho kaming naimbitahan ni Kaizen since Kyle's little sister is my friend and we became closer when I and Kaizen started dating. Pinsan kasi ni Kaizen ang mga ito.

Ako: Guestroom, aasikasuhin lang si Kai then I'm off to go

Matapos ipadala ang mensaheng iyon sa kaibigan kong si Charley ay inalalayan ko si Kaizen papasok sa pintong binuksan ni Kyle na ayon dito ay isa sa mga guestroom ng bahay.

I helped my boyfriend sat in the bed and smiled at him before turning my gaze at Kyle who's watching us beside the opened door. Mukhang naghihintay ito ng sasabihin kong kakailanganin namin ng pinsan niya.

"Ako na ang bahala sa kaniya, Kyle pagkatulog ay bababa na din ako."

Tumango lang ito sa akin saka muling nilingon ang pinsan bago tuluyang lumabas ng silid at isinara ang pinto nito. Napabuntong hininga ako nang kaming dalawa na lang ni Kaizen ang naiwan sa loob.

"Hey, I'm sorry. I shouldn't have drink."

I felt his hand on my waist and his warm breath oven my left side. Nilingon ko ito saka umiling at ngumiti nang makita ang bahagyang pagbaba ng ekspresyon nito. I can see disappointment and worry in his eyes as he stated his apology.

"It's alright,"I reached for his hair, "Naiintindihan ko naman."

His expression didn't change but he gave me a small smile. Inabot niya ang kamay ko na humahaplos sa buhok niya saka iyon dinala sa ibaba at niyakap ako nito mula sa tagiliran habang namamahinga ang baba sa balikat ko.

I felt his breathing relaxed as I calmed down, it's so peaceful being held in his arms. I felt safe, I can stay here forever.

"Still, I'm sorry, mukhang hindi kita maihahatid."

Nilingon ko ito, I gave him a reassuring smile before resting my head into his.

"It's alright, really. Sasabay na lang ako kina Charley at nariyan pa naman sina Zebby."

We bathed on silence until he broke it.

"Shekhaina Eve?"

I turned my head on him.

"May kailangan ka?"

Pumungay ang mga nito at sumilay ang dalawang butas sa pisngi dahil sa pagngiti. His stare was gentle like he's staring at a fragile glass that's needed to be handle with care.

"I'm in love with you."

I felt my cheeks burned up as I smile. Nakagat ko ang pang-ibabang labi saka mahinang natawa. I gave him a smug smirk.

"Guess what? I'm in love with you, too."

We both chuckled and he pulled me even closer to him. Bahagya na lang akong napapikit habang dinadama ang init niya. His hold was gentle, masyadong maingat na pakiramdam ko ay walang kahit na anong pwedeng mangyari sa aking masama habang narito ako sa mga bisig niya.

Nanatili kami sa ganong posisyon, tahimik at kapwa dinadama lamang ang pakiramdam ng magkasama dahil ilang minute na lang ay maghihiwalay na naman kami. He needs to rest and I need to go home.

"Won't you stay?"

Mababa ang boses nito at lumabas iyon na parang bulong ngunit malinaw ang tatlong katagang iyon sa pandinig ko. It was unusual for Kaizen to ask that from me. He's not that drunk, nasa sarili pa ito ngunit alam kong lasing siya.

"Please, just for tonight. Stay with me, Shekhaina."

"You know I can't," I sighed.

He's always understanding and gentleman, usually sa ganitong pagkakataon ay ako pa ang makikiusap na mag-stay muna kahit na ilang sandali lang at ito ang nagtutulak sa aking umuwi na upang makapahinga.

Well, he barely get drunk. He's always holding his self, especially when I'm around.

"Then at least don't go with him."

I stiffed at what he said, mababa at mahina iyon ngunit rinig ko. Hindi din nakatakas sa akin ang kung anong bahid ng kakaibang tono sa boses niya.

Umalis ito mula sa balikat ko kaya't nilingon ko siya, I'm confused. What does he mean?

"Him?"

Tumango ito, hindi pinuputol ang tinginan naming dalawa.

"Si Montefalcon."

Ilang sandal pa ang lumipas bago naproseso ng utak ko ang ibig nitong sabihin, that emotion in his eyes when he answered me, I know that. I barely feet it around him but I know what it is.

Jealousy

"Magkaibigan lang kami, Kai."

I smiled at him, trying to make the mood lighter. Ilang sandali din ang tinagal bago ito nag-iwas ng tingin at bumuntong hininga. Inalis nito ang brasong nakayakap sa akin ipinagsiklop iyon sa kabila habang namamahinga ang siko sa magkabilang hita at nakayuko.

"Alam ko,"

Nakagat ko ang pang-ibabang labi habang pinagmamasdan ito na nasa ibaba lamang ang tingin. It wasn't the first time he showed this side of him but most of all ay sa tuwing lasing siya at sa tuwing mayroong nagbabalak na lumapit sa aking ibang lalaki.

But it was the first time he showed me this, na nagseselos ito sa kaibigan ko. Ngunit bakit?

"You don't need to worry about him, he's just a friend, Kaizen you know that."

Nanatili itong ganon, I can hear his uneven breathing because of the silence that engulfed the two of us. Hindi ko gusto ang pakiramdam na ito ngunit wala akong alam na pwedeng gawin upang maayos ito.

I'm not good at compromising, I only do this to him, with him. I only give chances to the both of us at ilang beses pa lamang iyong nangyari at sa tingin ko ay hindi ito gaya ng mga nangyari na.

"You should rest,"I choked at my words, "Aalis na din ako para makapagpahinga ka."

I don't know what to do and in the end, I just chose to run away. Ayaw kong mag-away kami dahil sa dahilang iyon. I can start and end any argument with him anytime and anywhere but not with that reason.

Natatakot ako. The thought of him walking away on me because of that stupid reason was terrifying enough for me to feel the lone tear fell from my eyes. I don't want to lose him the same reason why my past relationships failed.

Kadalasan, halos lahat ng nakaraang relasyon ko ay si Charley ang dahilan kung bakit natapos. My past exes always gets jealous over my relationship with Charley, they accuse me on cheating or him on hitting on me. I can't take it, I don't compromise and give chances that's why I always end up ending the relationship.

It was a shallow reason for me because Charley is my best friend and I never thought of him that way, so is he. Para bang naghahanap na lang sila ng butas sa relasyon na iyon, they can all say if they are tired, hindi iyong gumagawa ng ganoong dahilan.

It actually started with my first ex and followed by another. Laging ganon ang takbo at proseso kaya't kapag humahantong na sa dahilang iyon ay ako na mismo ang tumatapos ng relasyon.

But, it's not the same with Kaizen.

I never felt this scared, kung sa mga nakaraan kong relasyon ay ayos lang sa akin kung umayaw na sila matapos ang ganoong usapan ngunit iba ngayon. Kaizen is too precious to me, I can't lose him.

"Stay,"

Huminto ako sa pagtayo nang marinig ang sinabi ni Kaizen, nilingon ko siya ngunit ganon pa rin ang posisyon. Ang kaibahan nga lang ay nakahilamos na sa mukha nito ang kamay pataas sa buhok.

He looked frustrated, at this rate I already know where this thing will lead. Mag-aaway lang kami kung mananatili pa ako.

Pwede naman kaming mag-usap bukas upang ayusin ito, kapag wala na sa sistema niya ang alak. He needs to cool down, ayaw ko ding makapagbitiw ng salita na alam kong pagsisisihan ko.

"I need to go at kailangan mong magpahinga, Kaizen." I smiled gently at him when he looked up on me.

Nanatili ang ngiti kong iyon, umaasa na susuklian niya ito gaya ng madalas niyang gawin ngunit nanatili itong nakatitig sa akin. Tila ba pinag-aaralan ang mukha ko at minimemorya ang bawat sulok nito.

"Ihahatid kita."

I'd love that but he's drunk. It's not that I don't trust him, I just don't wanna risk it.

"Lasing ka, baka maaksidente tayo. I won't risk it, Kai."

Inalis nito ang paningin sa akin at inilipat sa pader, dahan dahan siyang tumango habang nagtatangis ang bagang.

"Kai –"Wala kang tiwala sa akin," he cut me off.

"It's not like that, Kaizen."

I tried to explain but he won't listen, para bang ang sarili lang nito ang naririnig.

"Wala kang tiwala sa akin ngunit sa lalaking iyon ay mayroon."He concluded to his self before turning his gaze at me, "Boyfriend mo ako, Shekhaina."

Mariin akong napapikit at nagpakawala ng ilang malalaim na hininga bago muling sinalubong ang mga mata niya. Hindi ko na alam ang sasabihin ngunit alam ko kung saan kami nito dadalhin at hindi ko iyon gusto.

"Please, Kaizen. You know I trust you at isa pa ay ano bang problema m okay Charley? He's just a–"

"What?! A friend? Kaibigan lang? Na naman? Alam ko, hindi lang siya kaibigan, Aina!"

Natulos ako sa kinatatayuan dahil sa biglaang pagtaas ng boses nito. I can feel my heartbeat fastened and my breath stiffened. Ito ang unang beses na pinagtaasan niya ako ng boses at alam kong ilang sandali na lamang ay tutulo na ang mga luhang pinipigilan ko.

"Hindi lang magkaibigan ang relasyon niyo! You're always with him! You even spend more time with him than me! Boyfriend mo ako, Shekhaina Eve ngunit ibang lalaki lagi ang pinipili mo!"

Hindi makapaniwala ang mga mata kong nakatingin sa kaniya, I can't see any gentleness in his eyes anymore. Puno iyon ng galit, pagkamuhi, selos at prustrasyon.

"Charley, Charley na lang lagi. Sawang sawa na ako sa Montefalcon na iyon sa buhay mo!"

Hindi ko na kaya pang tumingin sa kaniya kaya't ibinaba ko ang mga mata habang nakikinig sa mga sigaw niya, sa mga hinanakit niya dahil sa taong iyon sa akin. And as I listened to him, one question was formed in my mind.

Saan ako nagkulang?

He don't trust me enough. He sees Charley Montefalcon as a threat in our relationship. I don't want to admit it ngunit tila ba wala siyang pinagkaiba sa mga lalaking dumaan na sa buhay ko.

They said they love me, but they can't love me enough to trust me. Natatakot ako na baka hindi din sapat ang pagmamahal ni Kaizen upang pagkatiwalaan ako, upang maniwala sa akin.

"Please, Kaizen. Alam mo kung paano natapos ang lahat ng relasyong dinaanan ko, ayaw kong mag-away tayo nang dahil dito. Please."

Nag-angat ako ng tingin dito at doon na nag-uunahang tumulo ang mga luha ko. Fear, pain, doubt and frustration. I can't feel anything but those. Ngunit mas nangingibabaw sa akin ang takot na baka matapos din kami dito.

"Please, Kaizen. I don't want to lose you, too."

Hindi ko alam kung saan kami nagsimula at kung paano kami napunta dito. We were just happy, why do I feel like something's ending tonight after this talk?

"Hey, don't cry."

I felt his warm hands on my cheeks, wiping away the tears that keeps on streaming down on it. Marahan at puno ng ingat niya iyong tinuyo hanggang sa wala nang nahuhulog pa.

"I'm sorry, babe. I'm so sorry."

He pulled me into a warm embrace and placed my damped face into his chest as he gently caressed my hair down to my back while kissing the top of my head from time to time.

"I just snapped out of it, I'm sorry."

We stayed like that for a moment, unti unti akong kumalma sa mga bisig niya at gayon din ito. I don't want to let go, ayaw ko nang nag-aaway kami.

"Your phone," bulong niya sa tainga ko kaya't napunta sa hawak kong cellphone ang atensyon ko.

Humiwalay ako sa kaniya at biniwan naman ako nito ngunit nanatili sa harapan ko. I looked up at him and smiled.

"It's Dad."

Tumango siya at iminuwestra na sagutin ko ang tawag ni Daddy. Huminga naman ako ng malalim at tumukhim bago iyon sinagot saka itinapat sa tainga ko.

"Late na, hindi ka pa ba uuwi?" bungad na tanong nito.

Tumingin ako kay Kaizen na nakamasid lang sa akin bago sinagot ang tanong ni Daddy.

"Uuwi na din po," nakagat ko ang pang-ibabang labi, "Hahanapin ko lang si Charley, Dad. May sundo po siya."

"Alright, ingat sa pag-uwi at huwag ka nang masyadong magpagabi."

"Opo."

Saglit pa kaming nag-usap dahil sa ilang bilin nito bago tinapos ang tawag. I looked up at Kaizen who's watching me after turned down my phone.

"You should rest, kailangan ko nang umalis."

"Pero–"Lasing ka, Kaizen. Ayaw kong makapagbitaw tayo ng mga salitang pagsisisihan natin kinabukasan."

Pinagtikom nito ang mga labi saka bumuntong hininga bago tumango. I gave a smile before giving him a peck in the lips.

"Goodnight, I love you alright."

Tumango lang ito sa akin saka ngumiti. Hindi pa ako nakakaalis ay tumunog na ang cellphone ko. Napunta doon ang atensyon naming dalawa.

I was battling with myself, sasagutin ko ba o hindi? Ngunit sa huli ay pinili ko na lang iyong sagutin.

"Nakaalis na sina Harper at nasa labas na din iyong sundo ko. Hindi ka pa ba bababa?"

Tinignan ko si Kaizen na nakamasid sa akin bago huminga ng malalim.

"Paalis na din ako, hintayin mo na lang ako sa labas."

"Nag-aalaga ka ng baby? Hindi ba't ikaw ang baby sa inyong dalawa?"

Napaikot ako ng mata habang nangingiti dahil sa sinabi nito, he's always teasing me about Kaizen. And I love it when he does.

"Shut up, hintayin mo na lang ako."

Ibinaba ko na ang tawag at hindi na ito hinayaang makapagsalita. Muli akong nag-angat ng tingin kay Kaizen, ang nawalang talim sa mga mata niya ay bumalik na ikinasikdol ng puso ko dahil sa konting takot sa uri ng pagkakatingin niya sa akin.

"K-Kaizen,"

"What did he said?" matalim ang mga mata at walang buhay ang boses nito.

Natulos ako sa kinatatayuan at humigpit ang hawak sa cellphone na nasa kamay ko. The gentle Kaizen was gone and replaced by that dangerous one again.

"Kai–"Anong sinabi niya, Shekhaina Eve?"

Ramdam ko ang bahagyang pagtaas ng mga balahibo ko sa batok dahil sa talim at gaspang ng boses niya. Takot ako, sa kaniya. This is not my Kaizen anymore.

"Answer me, Shekhaina dammit!"

My heart jumped at his sudden outburst.

"T-tinanong niya lang k-kung bababa na ba a-ako."hindi ko mapigilan ang mautal.

Inisang hakbang nito ang pagitan naming saka hinigit ang pulsuan ko.

"Tell him you're not going home, hindi ka aalis sa tabi ko."

Nanlaki ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. I can't stay here.

"Ano ba, Kaizen bitawan mo ako." Pilit kong inaagaw ang pulsuan ko sa kaniya.

He's holding it so tightl that it hurts, sigurado akong mag-iiwan ng marka ang parting iyon dahil sa higpit ng pagkakahawak niya.

"Akin ka, Shekhaina Eve. You're mine and when I said you're staying with me, you're not going anywhere!"

Hindi pa rin matanggal ang gulat at takot sa mukha at mga mata ko dahil sa nasasaksihan at naririnig sa mga sandaling ito. What's happening to him?

"Ano bang nangyayari sayo?"

Hindi ito nagsalita at inagaw ang cellphone na hawak ko kung saan ay nadatnan ko si Charley na tumatawag doon. Pinatay niya iyon at hinagis sa kama na ikinalaki ng mata ko.

"Kaizen!"

"What? Hindi ka aalis sa tabi ko, Aina!"

"Kailangan kong umuwi, Kaizen naghihintay si Charley sa akin sa labas!"

Lalong tumalim ang mga mata ko at ngayon ay nasa magkabilang balikat ko na ang mga kamay at mahigpit ang hawak doon habang nalilisik ang mga mata sa akin.

"Hindi ka aalis! Dito ka lang!"

"Kailangan kong umuwi, Kaizen ano ba!"

Pilit akong kumakawala ngunit masyado itong malakas para sa akin.

"Akin ka, Shekhaina Eve! Akin ka lang!"

"I own myself, hindi mo ako pagmamay-ari!" I snapped.

The things I hate in a relationship are dominance and possession. It shouldn't be like this, we couldn't end up like this.

Nanlilisik ang mga mata nito na nakatingin sa akin at bigla na lang ako nitong itinulak sa pader. Walang kaingat ingat kaya't ramdam ko ang sakit na hatid ng ginawa niya sa akin.

"You're mine! Mine and mine alone!"

He pinned me at the wall, holding up both of my hands and started forcing his lips into mine. Tumulo ang mga luha ko habang nagpupumiglas at madiin ang pagkakatikom ng labi upang hindi nito magawa ang balak.

But he's strong and wicked, kinagat niya ang pang-ibabang labi ko na nagpabuka nito saka ipinasok ang dila sa bibig ko. I tasted blood as he forcefully kissed me.

I can't scream, I tried fighting but he's too strong. Rinig ko ang cellphone ko sa kama na tumutunog ngunit masyado iyong malayo, my only hope was my phone but I can't even get a hold of it.

"Please, stop!"

Nagawa ko din ang sumigaw nang bumaba ang mga labi nito sa pisngi ko, pababa sa panga hanggang sa dumaan at magtagal iyon sa leeg ko. His lips hurts as it traveled on my skin. Kinagat niya ang balat sa leeg ko habang sinisipsip iyon na sigurado akong mag-iiwan ng maraming marka.

"Please! Stop!"

Patuloy ako sa pagsigaw at pag-iyak lalo na nang maramdaman ko ang isa niyang kamay sa tiyan ko na humahaplos doon pataas sa dibdib ko. I feel disgusted of myself. I feel hopeless.

"You're mine. Akin ka lang!"

Bumaba pa ang mga labi nito sa itaas ng dibdib ko at nag-iwan ng marka sa bawat dinaraanan. Patuloy ako sa pag-iyak habang dumapo ang kamay nito sa dibdib ko at walang ingat iyong pinisil habang kinakagat ang itaas ng dibdib ko.

"Please, stop..."

Anyone, help me!

"You're mine, all of you. Every inch of you is mine so I'm marking you. Akin ka lang."

Lalong lumakas ang sigaw at iyak ko dahil sa pagbulong niya. My throat are drying and my voice are becoming horse. Nanghihina na din ang mga tuhod ko dahil sa pagod sa pagsigaw at pag-iyak gayon din ang kawalan ng pag-asa.

Anyone, please!

"You're mine."

Dumapo ang kamay nito sa hita ko, pumasok iyon sa suot kong bestida at dahan dahang umakyat. Lalong lumakas ang iyak at pagsigaw ko nang malapit na nitong matunton ang nais.

I can't do anything but to cry and beg and as I close my eyes because of tiredness and hopelessness, a person came to my mind,

Charley

"Charley!"

Before Kaizen's hands land at where it's aiming, the door forcefully opened. Huminto ito habang patuloy ako sa pag-iyak. Malabo ang mga mata ko dahil sa luha ngunit alam ko kung sino ang mag-ari ng boses na iyon.

"You son of a b***h!"

Hindi ako tumigil sa pag-iyak dahil sa halo halong emosyon na nararamdaman ko kahit na nang mawala na si Kaizen sa harapan ko at tumilapon sa sahig.

"You bastard! Papatayin kitang gago ka!"

Wala akong kahit na anong mahanap sa boses nito kung hindi ang galit. He's mad.

Nanghihina akong napaupo sa sahig habang pinapakinggan ang nangyayari, nawawala na din ang mga luhang nagpapalabo sa paningin ko kaya't nasasaksihan ko na ang nangyayari.

"Charley..."

Patuloy ito sa pagsuntok sa walang lakas na katawan ni Kaizen, duguan na ang mukha nito at gusot ang damit ngunit hindi tumitigil si Charley. He would pick his body up off the floor every time he limped on the floor. He's really going to kill him.

"Charley,"

I called for him, chocking on my own voice.

"Charley,"

He won't listen to me, patuloy ito sa ginagawa at natatakot ako sa pwede nitong magawa. I can't drag him in here.

"Charley!"

Hindi kalakasan ang boses ko dahil sa pagkapaos at labis na pagod.

"Ayaw ko na dito,"

Nakuha ko ang atensyon niya at nang masalubong ng akin ang mga mataniya ay muling tumulo ang mga luha ko.

"Papatayin ko pa itong gagong 'to, Eve. Hindi tayo aalis–"

Hindi na nito natapos ang sasabihin nang makita ang luha sa mga mata ko at ang labis na takot na nakaguhit sa mukha ko. Mabilis niyang binitiwan ang katawan ni Kaizen at dinaluhan ako.

He kneeled in front of me, his eyes are bloodshot, they're still flaming a range of anger but above all, worry and pain was visible in his eyes.

Pinalis niya ang mga luhang nalalaglag sa pisngi ko. Hinubad niya ang suot na blazer at ipinalibot iyon sa balikat ko. Then slowly, he gathered me in his arms and pulling me into a soft and warm embrace, burying my face in his chest.

"I'm sorry, Shekhaina Eve."

Iniyakap ko ang mga braso sa kaniya at nag-umpisa nang umiyak. I cried in his chest, screaming in pain. I thought I was done for, akala ko ay wala na akong pag-asa, akala ko ay wala nang kahit na sinong darating para sa akin.

"Hey, I'm sorry."

He shushed me, caressing my hair down to my back and ploting small kisses on my head to calm me down. Hindi ko alam kung ilang segundo o minuto akong umiiyak doon, ang tanging alam ko lang hindi ako mag-isa at ligtas ako sa kahit na anong kapahamakan.

I'm on my shelter, Charley's here, I'm safe.

I got my first love at a young age, trusted and loved him with my all ngunit hindi ko alam na iyong unang pag-ibig na ipinagpanalangin ko na siya ring magiging huli ay ito pa pala ang dudurog sa akin, sa lahat lahat ng akin.

"Stop, please..."

The memory of that night came back to me and at the back of my mind, I was hoping that someone will come and save me from this nightmare.

Charley, please

"No one can have you but me, akin ka lang, Shekhaina Eve."

As the demon whispered over my ear, my mouth opened to shout the name of my savior, hoping that he will come and save me like he always do.

"Charley!"

I screamed his name nonstop, kahit napapaos na ako at tinatakpan ni Kaizen ang bibig ko ay hindi ako tumigil. I can't give up, I need to fight. Alam kong darating siya at habang wala pa siya ay kailangan kong lumaban.

"Charley!"

I resist and keep on trashing while screaming and when I gave all my strength at the last scream I can a fist came throwing Kaizen into the floor.

He came, thank God

"You son of b***h! I'm going to kill right here and now!"

Napatakip ako sa bibig habang unti unting napapaupo sa sahig dahil sa panghihina ng tuhod. I watched as my best friend beat up the demon who almost r***d me.

My sobs became louder as a broke down in fear and pain. I was relief that he came but the fear inside me remained. I made a mistake again, trusting the same person who broke me.

"Papatayin kitang gago ka!"

Charley's mad. He's murderously mad this time. Too mad and dangerous that I knew from this very moment that he can kill Kaizen if I won't stop him.

"Charley,"

I called out for him when my head started aching and my vision started getting vague.

"Charley,"

Iniaangat ko ang kamay ko upang abutin siya habang patuloy ang pag-ikot ng paningin ko at ang pagsakit ng ulo ko. Mariin akong napapikit at napahawak sa ulo dahil sa sakit.

"A-alis na tayo, ayaw ko na dito."

Charley's voice calling out my name was the last thing I heard before my body fell on the floor and everything went black, drowning me into an oblivion.

"Why you didn't just killed him? Ngayon ay kailangan pa ng abogado, pwede naman sanang itago na lang iyong katawan kung napatay mo."

I stired at my sleep when I heard voices, a familiar ones.

"Believe me, kung hindi lang nawalan ng malay si Eve ay nakalibing na ang gagong iyon ngayon."

Iminulat ko ang mga mata nang marinig ang boses ni Charley. Ang huli ko naaalala ay ang pagtawag nito ng pangalan ko bago ako tuluyang nawalan ng malay sa rooftop ng BH Clubhouse, wait, right.

Kaizen!

Sa isiping iyon ay napabalikwas ako ng bangon at muling inakyat ng takot ang buong pagkatao ko dahil sa memorya nang gabing iyon ilang taon na ang nakakaraan at ang memorya ng nangyari noong nakaraang gabi.

"Shekhaina Eve,"

Namumuo ang luha sa nanlalaki kong mga mata nang makita si Charley. Mabilis ang kilos kong umalis mula sa kamang kinalalagyan at itinapon ang sarili ko sa kaniya. I snaked my arms around his neck and hugged him as tight as I can.

"H-he f-forced...he t-tou-ched..." hindi ko maituloy ang nais sabihin dahil sa mga hikbing kumakain sa boses ko.

I can still feel Kaizen's lips on mine, forcing a kiss on me. I can still remember how his lips traveled down my neck to my chest. Nandidiri ako sa sarili ko, awang awa ako sa sarili ko.

I trusted him, again and I ended up being in the same situation that broke me years ago. He did it again at wala pa rin akong nagawa kundi ang umiyak.

I'm weak

"Hey, it's alright. You're safe now."

I felt at ease as Charley's comforting words and voice filled my ears, ngunit hindi pa rin nito napatigil ang mga luha ko sa pagtulo. It streamed down my neck na pakiramdam ko ay hindi na ito tutulo pa.

"I'm sorry, I was late. I'm so sorry."humigpit pa ang yakap ko dito nang bumulong siya sa tainga ko.

It hurts, I feel disgusted over myself, I felt so weak underneath that monster. Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung hindi dumating si Charley. I might have killed myself if that monster succeed on forcing his self into me.

"I was so mad, Shekhaina Eve." His voice was firm, I can feel him shake in fury, "Forgive me if I won't be listening to you this time."

Puno ng kaguluhan ang mga ako na tumingin sa kaniya nang nagtatanong. He wiped off my tears while staring intently in my eyes.

"Hindi na ako makikinig sayo, I will do what I should have done when I had the chance that time. Hindi mo na ako mapipigilan sa pagkakataong ito, Eve."

Unti unting nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto ang ibig nitong sabihin sa mga salita iyon.

No, he can't do it, hindi pwede!