Gumalaw ang katawan ng anak ko. Ang kaninang nakaupo, ngayon ay bahagya ng nakatayo.
Nang makita ko iyon, nabigyan ako ng panibagong pag-asa na muli siyang babangon ay bibigyan ako ng isang napakahigpit na yakap.
"Salamat po lola," pabulong kong sabi sapagkat punong-puno ako ng kagalakan na siyang lalong nagpasiklab sa aking kaloob-loobang apoy upang magpatuloy sa aking ginagawa.
Tuwing sasapit ang gabi, mayroong iilang mangangaso ang namamataan ko sa madilim na kagubatan na aking nasisila at saka kukunin ang buhay nila upang kumuha ng kanilang mahalagang dugo.
Umabot na ng ilang buwan ngunit nasa apat na pu't limang tao pa lamang ang aking napatay at hirap na hirap na rin ako. Malapit na sa puntong susuko na ako.
Nang mangyari ito, naalala ko ang sinabi ni lola sa akin. Kung mag
