Emma's POV
Matagal kong itinago iyon sa apo ko dahil ayaw ko siyang mapahamak pero ito na, ang kinakatakot ko ay naririto na't tanaw ko na.
Kailangang may gawin ako upang maisaayos ang lahat ng ito. Alam kong hindi pa huli ang lahat. Gagawin ko na ang matagal ko na dapat na ginawa.
Gagawin ko ito para sa Iyo, mahal kong apo.
Habang malalim ang tulog ni Melissa, pumasok ako sa kaniyang kuwarto upang muli ko siyang makita.
Nang buksan ko ang pintuan, naabutan ko siyang tulog na tulog. Mukhang napagod ito kaiiiyak kanina dahil basang-basa ang unan nito at bakas sa mga mata niya ang pamamaga dahil sa sobrang kaiiiyak.
Mula nang araw na mawala siya ay wala ng ni isang araw na lumipas sa aking buhay na tahimik ako at walang kabagabagan sa isip.
Siguro nga'y ganito talaga ang mangyaya
