Sa pagdaan ng mga araw, pakiramdam ni Lalaine ay lalo siyang nalulubog. Gusto niyang kalimutan ang mga nalaman. Ang nangyari sa Singapore. Ang mga bagay na nakasakit sa kanya. Ang malaman na may mas malalim na kaugnayan talaga si Jeanne at Adrian ay labis na ikinanlumo niya. At ayaw niya iyon. Ayaw niyang malugmok dahil nadedemonyo ang isip niya.
"Anak...matulog ka na," ika ni Nanay Erna nang maratnan siya sa malaking sala. Nakaupo siya roon at nakatingin lamang sa may pinto. Hinihintay niya muli ang isang taong ewan niya kung sa kanya pa ba uuwi. "Lagi ka na lang puyat. Makakasama sa iyo iyan, Anak."
Mapait siyang ngumiti nang bumaling siya sa matanda. "Hihintayin ko lamang po si Adrian..."
Ayaw man ipakita ni Nanay Erna ang kalungkutang bumalot sa kanya ay hindi niya magawa. Awang aw
