Coldhearted (COMPLETED)

Seven

Phoemela

Two weeks passed by at wala akong ginawa kungdi magmukmok sa kuwarto. Dumating nga ang magulang ko na hindi ko sila hinaharap. Pati mga kaibigan ko ay ayaw kong makita. Wala na akong mukhang ihaharap kahit kanino.

Ayokong harapin ang magulang ko dahil hiyang hiya ako sa kanila. Alam na nila ang tungkol sa s*x video na kumalat na sa community namin. Alam na rin nila na nabuntis ako ni Jeremy at nalaglag ang baby ko.

Ayoko rin humarap sa mga kaibigan ko dahil hindi ko sila pinakinggan, naglihim ako sa kanila, at muntik ko pa silang mapahamak dahil sa kabaliwan ko kay Jeremy. At dahil sa kabaliwan ko kay Jeremy, nabuntis ako, at namatay pa ang baby ko!

Pinagsisisihan ko talaga na minahal ko pa si Jeremy! Paano pa ako magsisimula ng buhay ko kung sirang sira na ako? Wala na akong maisip na dahilan Wala na akong pag-asa. Pakiramdam ko para akong paralisado. Hindi ko magawang gumalaw mula sa kama, maliban na lamang kung naiihi ako, maliligo, at magtu-toothbrush. Pakiramdam ko para akong zombie. Nakahiga lang ako sa kama, nakatalukbong ng kumot, nakatulala, at luha ng luha.

Pero sa isip at puso ko, galit na galit ako kay Jeremy, at kay Min Jee! At galit na galit din ako sa sarili ko, dahil sa pagmamahal ko kay Jeremy, napahamak ako. Iniwan niya ako sa ere! Ginamit lang niya ako! Pinaglaruan lang niya ako! Binabuy lang niya ang buo kong pagkatao!

Mga wala silang konsensya! Lalo na si Jeremy! Dapat sa kanila, tinuturuan ng leksyon! Gaganti ako! Tuturuan ko sila ng leksyon! Pero paplanuhin ko ang pag-ganti ko sa kanila. Gaganti ako na hindi man lang nila malalaman na ako ang may gawa ng mga iyon!

At sa pagka-isip ko nito ay tumayo ako ng kama at kinuha ang wireless telephone. I dialed the number of Jeremy's condo administration.

"Hello?" sambit ko nang sumagot ang taga- administrative office ng condo ni Jeremy.

Nakilala ko na ang mga magulang ni Jeremy sa community namin. At nakausap ko na rin iyon maka-ilang beses noong active pa ako sa Korean community namin. Ako ang tumatayo bilang isa sa events organizer ng community, kung saan isa sa mga board members si Mrs. Jung. I have a copy of some documents where I've seen her signature, and have a soft copy of the board members' identification cards, and other details. Hindi rin iyon gaanong marunong mag-Tagalog, at kayang kaya kong gayahin ang pagsasalita nito. "This is... This is Jeremy's mother. Mrs. Jung. Gusto kong i-request na ipa-shut off pansmantala ang kuryente at tubig sa unit ng aking anak because we'll be on a trip for a month."

"Ay, ganuon po ba, Mrs. Jung? Kakailanganin na lang po namin hingin ang signed authorization letter ninyo at photocopy ng inyong ID. Puwede ninyo pong i-fax sa amin ang authorization letter indicating the unit number and date as to when we will shut off the utilities in the unit, saka kung kailan din ninyo po gustong ma-irestore po ang utilities ng unit po ninyo."

"Okay, ifa-fax ng assistant ko ang authorization letter at kopya ng aking ID." Sabi ko at nagpaalam.

Tinungo ko ang table ko kung nasaan ang aking laptop at printer at gumawa ng authorization letter indicating the unit number of Jeremy. Naglalaman ang authorization letter na after 1 month pa nila i-reconnect ang utilities ng unit. Pinrint ko ang authorization letter at ang kopya ng ID ng mommy ni Jeremy. Tapos, ginaya ko ang pirma ng mommy ni Jeremy. Iniligay ko ang mga iyon sa aking bag, at tinungo ang bathroom para maligo at magbihis. Tumawag din ako sa guard house ng village namin at nagpakuha ng taxi na susundo sa akin sa address namin. Mabilis lang makakuha ng mga taxi at narinig ko itong bumusina sa labas ng gate ng aming bahay. Agad akong lumabas ng kuwarto at bumaba sa hagdan dala ang aking bag.

"Ma'am Pinkie, kakain na po ba kayo ng hapunan?" tanong ng isa sa mga maids namin nang makita ako nito na pababa ng hagdan. Saglit akong napatigil sa paglalakad dahil naalala ko ang mga panahon na tinatanong ako ng mga maids kung kakain na ako, at parati akong magiliw noon na sumagot sa kanila. Pero ngayon, hindi ko magawang maging magiliw.

"Hindi na." Mahina at seryoso ko lang na sagot sa maid namin, bago lumabas ng bahay at sumakay ng taxi.

Pinapunta ko ang taxi sa isang computer shop malapit sa condo tower ni Jeremy, at nagbayad ako sa computer shop para i-fax ang authorization letter at copy ng ID ng mommy ni Jeremy sa fax number ng administrative office ng condo tower. Tapos, gumamit din ako ng telepono sa computer shop para i-confirm sa administrative office kung natanggap ng mga ito ang authorization letter at ID.

Matapos kong gawin iyon ay tinungo ko na ang favorite hang out ko at ito ay sa bar kung saan kaibigan ko ang may ari nito.  

I entered the bar with it's classic crystal ceiling and chandelier.  The wall was designed with classic maroon Victorian soft prints, while the tables and seats were modern in design. It was a pretty cool place to hang out. My kind of place. 

I went to the bar tender and asked for a drink.  Nilango ko ang sarili ko sa alak para pag-uwi ko ng bahay ay matutulog na lang ako. Tutal, wala naman akong pasok dahil expelled na ako sa school for that effing s*x video.

Ilang oras pa ay may mga nagsisidatingan ng tao. Duon ko lang na-realize na it was already 11:00 pm.

"Pinx!" Sabi ng boses na nasa likod ko. Si Picolo pala, isa sa mga DJs na kakilala ko dito sa bar. He's around 30 years old, binata, ayaw pa mag-settle down, at chic boy. Siya yung tipo ng mga lalakeng dapat nilalayuan ng mga babae dahil sigurado masasaktan lang ang mga puso nila.

"Hey!" Bati ko lang na tipsy na.

"Bakit nag-iisa ka? Kanina ka para umiinom dito ha? May problema ba?" tanong niya.

Napatingin ako sa kanya. "Kung ang panlokoko ng lalakeng mahal mo, pang-aapi ng fiancee ng lalakeng mahal mo, pagbubuntis at pagkalaglag ng baby, at pagka-expel sa school dahil sa s*x video ay problema... well, yes, may problema nga ako." I sarcastically answered bago lumagok ulit ng alak.

Hindi agad nagsalita si Picolo. Nakatingin lang siya sa akin, at marahan akong hinawakan sa kamay.

"You know what, instead na languin mo ang sarili mo sa alak, I suggest na ilabas mo na lang ang frustration mo sa pagdi-DJ." Anito.

"I think I'll pass." Sagot ko lang at uminom ulit.

"No," he insisted and held my hand. "This will be fun. May background ka naman na sa pagdi-DJ eh." Aniya at hinatak ako papunta sa DJ's booth.

Pinatayo niya ako sa harap ng mixer, at pinapili ng kanta sa laptop. Ibinigay niya ang headphones at inilagay ko ito sa ulo ko.

Nakita ko ang kantang Roar by Katy Perry at Brave by Sara Bareilles at minix ang dalawang kanta. As I did that, I felt I was releasing the noise inside my head. I felt I was like sounding off how I felt amidst the rumblings inside my heart, and I felt tears fell from my eyes as I listened and mashed them up, not knowing that as I was doing it, people were already singing and enjoying the music I was creating out of those two meaningful songs.

Nagpalakpakan ang lahat, and from that moment, I knew I've picked up a little piece of my shattered me. It was my sign that someday, I would be okay. I would be able to surpass this heartbreak. Kung kailan, hindi ko din alam. Oo, ngayon, bagsak na bagsak ako at mahina, pero kahit papaano, pipilitin kong bumangon. Wala naman akong ibang nararamdaman kungdi hapdi at kirot sa puso, at nagpupuyos na galit para sa mga taong inapi ako at naging dahilan para mawala ang baby ko. Gagamitin ko ang nararamdaman kong ito para makabangon ulit.

Nagpatugtog ako ulit ng isa pang kanta. Ito naman ay yung Someday by Nina, na nilapatan ko ng disco music.

Sa panlabas kong anyo ay parang ayos lang ako. Akala ng mga tao, I'm this cool, funky DJ Pinkie. Everyone admired, praised, and some were interested in me.  

Pero sa totoo lang, deep inside, I was so broken and it seemed like this pain I was feeling was changing me... I even started not to see my friends. I shut out everyone I love. Perhaps I didn't want them to know I was in pain.

***

Sa pagdi-DJ ay nagiging popular na ako, at maraming lalaki ang nagkakagusto sa akin. They think I'm this hot and cool chic. But I ignored them. I have my own world. A world of solitary sadness, bitterness, chaos, and coldness.  

Some even proposed to me to marry them right there in the bar, lalo na ang mga lasing. Some men tried to persuade me with expensive gifts. Some men were challenged by me as I ignored them. I would date some of them just for the heck of it.  And they fell in love with me even more because I make my one night stands with them worth our while... or specifically my time.

Some even fell head over heels in love with me. They even begged, and threatened to kill themselves.  

But it seemed nothing shocked me anymore. I felt numb. I did not feel anything at all. 

"Pinkie, please..." Lee knelt down.

I continued to ignore him as I stepped down from my high throne. The DJ's throne. 

"Pinkie, I don't know what I did for you to leave me." 

"We only shared one night." I rolled my eyes.

"But I've been courting you, did everything you wanted me to do, for your to love me. "He cried.

"Did I ask you to? I don't remember I did." 

"Magpapakamatay ako!" He threatened. 

Napatigil ang iba na noong una ay abala lamang sa pagsasayaw at pag-inom.

"Suit yourself," I said without the slightest emotion. I left him calling after my name. 

That's when they called me the ice queen.   

Each suitor climbed to the mountains to admire her...  They entered  the great ice palace, but  the moment they declared their love for her, they would be pushed away in the bottomless abyss...