“Aalis ka na naman? Saan mo balak pumunta, aber?” Nakataas ang kilay at naka-cross ang mga braso ni Nikki habang nakatingin sa akin.
“B-bahala na…” alanganing tugon ko. Bitbit ko pa rin sa isang kamay ang malaking travelling bag na may lamang mga damit at sa kabila naman ay buhat ko ang mahigit dalawang taong gulang kong anak na babae.
“Anong bahala na? May tililing ka ba? Kakaladkarin mo na naman ang anak mo kung saan-saan samantalang ang ganda na ng buhay ninyo dito.” Mabilis siyang lumapit sa amin at kinuha sa akin si Danaya. "Sshhh, baby. Tahan na." Umiiyak na iyon kaya inaalo ni Nikki.
“Oo. Maayos naman talaga kami dito. Salamat sa'yo pero kasi…” Hindi ko maituloy ang sasabihin. Paano ko nga ba sasabihin sa kanya na hindi ko na siya kayang pakisamahan dahil nasasaktan lang ako s
