MARRIED TO THE DEVIL I CHOSE

CHAPTER 7-SPG

Hindi matatapos ang gabi sa kanilang simpleng pagniniig.unti unting binuksan at hinubad ni mara ang polo ng kanyang amo dahan dahan walang pagmamadali..nang mahubad nya ang pang itaas na saplot nito ay sinubo nya ang ni**** nito sinipsip nya at nilamas ang kabila.''oh!god s**t ang galing mo talagang magpainit''ungol ni Jude sa babae..lalo pang pinag igihan nito ang ginagawa habang si Jude naman ay kinikilabutan na agad sa sarap.ni**** palang nya yon pano pa kaya pag bumaba na ang mga labi at dila nito..hindi naman nabigo si mara sa pagkagising nang pagka****** nito unti unti na iyong bumubukol sa suot nitong slacks..at unti unti na rin nyang binababa ang kamay nya sa zipper nito habang lamas lamas naman nito ang kanyang dalawang bundok na hindi nya namalayan na napakawalan na pala nito sa kanyang saplot.hindi nya rin maiwasang mapaungol'''ugghhhhh sarap nyan boss sige pahh....hanggang mamasa ako''halinghing nya sa binata.tuluyan na nyang nabuksan ang zipper nito at pinakawalan ang naghuhumindig na alaga nito hinawakan at ikinulong nya sa kanyang palad.bago itinaas baba na lalong nagngalit''yes thats it move faster''ungol muli ng kanyang amo.''suck it''utos pa nito habang nakatingala at ninanamnam na pinaparanas na sarap ni mara sknya lalo pa nitong pinag igihan ang ginagawa.at hindi nga nagtagal ay isinubo nya ang malaking pagka****** nito na lalong nagpatirik sa mata ng amo dahil sa sarap...lalo nya pang binilisan ang pagtaas baba kahit sya ay mabulunan na sa laki nito.''stop dont make me c** not yet''.pigil nito bago pa man labasan.pinatayo sya nito mula sa kanyang pagkakaluhod sa harap nito at binuhat sya na parang bagong kasal habang sila ay muling maalab na naghahalikan.papunta sa sofa na naroon sa madilim na opisina ng binata.iniupo sya nito ng dahan dahan.at lumuhod ito sa kanyang harap na Akala mo sya lang ang babaeng sinasamba.unti unti nitong inilihis ang kanyang skirt habang sya ay nang aakit na nakatingin dito.kusa nyang itinaas at ibinuka ang kanyang hita upang anyayahan ang kanyang AMO.'' your so ready huh!''saad nito ng unti unting hinawakan ang kanyang pagka***** at napakislot sya ng maramdaman ang daliri nito sa knyang bukana..''ughhhh I'm very ready to you boss''ani nya kasabay ng kanyang nasasarapang ungol.hindi naman na nagpatumpik tumpik ang AMO at nilasap na ang kanyang pagka*****''oh!!s**t ughhhh..........''mahabang ungol ni mara kasabay ng pagbaluktot ng mga daliri sa paa at pagtirik ng kanyang mga mata ng kinain sya ng kanyang AMO....''delicious huh!!''saad nito at muli syang sinisid di magkamayaw sa sarap si mara parang ano mang oras ay may gustong kumawala sa knyang puson...nang magsawa ang AMO sa ginagawang pagpapaligaya saknya ay naupo ito sa sofa katabi nya.na agad naman pinatungan ni mara at ipinasok ang naninigas na sandata nito sa sknyang bukana.''ah!s**t heaven' panabay na ungol nila ng amo kinabayo nya ito pabilis ng pabilis animoy nakikipagkarera si mara.kahit pagod ay hindi nya alintana.mas nananaig ang sarap na kanyang nararanasan sa kandungan ng kanyang AMO..nasa kanya ang control naroon na parang sakalin nya ang sandata nito na gustong gusto naman ng kanyang amo na sinasabayan nya ng paggiling habang nakatutok ang mga labi nito sknyang dibdib sinisipsip ito na parang walang bukas at ang Isang kamay naman ay walang sawang lumalamas sa kanyang kabilang dibdib....'''ughhhhh sige pa bilisan mo pa tang*** ang galing mo''saad nito saknya.''lalo naman nyang binilisan dahil pareho na nilang nararamdaman ang pagsabog ng kanilang init sa katawan''s**t!bossssss.....I'm cu*****"sigaw nito ganun din ang amo''me too......ughhhhh''at sabay ngang lumabas ang kanilang katas.

Tahimik ang silid.

Nakaupo si Jude sa sofa, nakasandal, isang sigarilyo ang nakasabit sa pagitan ng kanyang mga daliri. Ang usok ay dahan-dahang umaakyat sa hangin—makapal, mabigat, parang kapangyarihang hindi kailangang isigaw.

Katabi niya si Mara.

Ang pagitan nila ay hindi distansya ng katawan—kundi ng katotohanan.

Humithit si Jude at ibinuga ang usok sa kisame. Walang emosyon ang mukha niya. Para sa kanya, ang nangyari ay hindi lambing, hindi init—

kundi kontrol.

“Masyado kang tahimik,” sabi niya nang hindi tumitingin kay Mara.

“Ano pa ba ang dapat kong sabihin?” malamig nitong sagot.

Bahagya siyang ngumiti.

“Magaling ka,” wika niya. “Alam mo ang lugar mo.”

Hindi umimik si Mara. Nakaupo siyang tuwid, parang estatwa. Sanay na ang katawan niya sa ganitong eksena—sa pagiging malapit ngunit hindi kailanman kapantay.

Sa isip niya, hindi ito sandali ng pagnanasa.

Isa itong paalala.

Na sa kampong ito, si Jude ang may huling salita. Sa utos. Sa galaw. Sa katawan.

Humithit muli si Jude.

“Alam mo kung bakit hindi ko ginagalaw ang bagong bihag?” tanong niya, tila ba casual lang.

Nanatiling tuwid ang tingin ni Mara. “Dahil mas mahalaga siya ngayon.”

Tumango siya.

“Eksakto.”

Ibinaba niya ang sigarilyo sa ashtray.

“Kapag ginamit mo agad ang isang baraha,” dugtong niya, “nawawala ang halaga.”

Tahimik ang silid. Mabigat ang hangin.

“Pero huwag kang magkamali,” dagdag niya, mas mababa ang boses, “lahat ng nasa kampong ito ay pag-aari ko.”

Bahagyang kumurap si Mara.

Narinig niya ang pamilyar na tono—hindi galit, hindi sigaw.

Mas delikado.

Pagmamay-ari.

Tumayo si Jude at inayos ang manggas ng kanyang damit.

“Bantayan mo siya,” utos niya. “Pero huwag mong hayaang masira.”

“Oo, boss,” sagot ni Mara.

Habang papalabas siya ng silid, ramdam niya ang bigat ng usok na naiwan sa hangin.

Hindi ito amoy ng sigarilyo lang.

Amoy ito ng sistemang matagal nang bulok.

At sa kabilang bahagi ng kampo, tahimik na nakaupo si Angelic—walang ideya na ang kapangyarihang nakapaligid sa kanya ay hindi lang nakatutok sa kanya…

kundi umiikot sa isang lalaking naninigarilyo matapos patunayan muli na siya ang may kontrol.

Ngunit sa mga ganitong klaseng lalaki, may isang bagay silang madalas makalimutan—

Ang tao ay hindi pag-aari.

Maaaring kontrolado nila ang silid.

Maaaring hawak nila ang mga tauhan.

Maaaring sa isang utos lang nila, may mabubura o may mabubuhay.

Pero may mga bagay na hindi kayang itali ng takot.

May mga pusong kapag sobra nang naipit,

hindi na sumusunod—

lumalaban na.

Si Jude ay sanay sa kapangyarihan.

Sanay sa mga matang yumuyuko.

Sanay sa katahimikang bunga ng pananakot.

Ngunit hindi niya napapansin ang maliliit na bitak.

Ang tahimik na pagtitig ni Mara na hindi na puro pagsunod.

Ang unti-unting pagbabago sa tindig ni Angelic—hindi na nanginginig, kundi nagmamasid.

Akala niya kontrolado niya ang lahat.

Na ang bawat galaw ay nakaplano.

Na ang bawat tao ay may presyo.

Pero may isang bagay na hindi kayang sukatin ng pera o takot—

Pagpili.

At kapag ang isang babaeng ginawang bihag ay nagdesisyong hindi na siya biktima…

kapag ang isang babaeng matagal nang kinadena ay nakakita ng pagkakataong kumawala…

Ang kontrol ng isang lalaking tulad ni Jude

ay hindi basta nababasag—

ito’y bumabagsak nang marahas.at

Hindi nanaisin ni Mara na pakasalan ni Jude si Angelic—kahit pa sa papel lamang.

Alam niya ang ibig sabihin noon.

Hindi iyon tungkol sa pag-ibig.

Hindi iyon tungkol sa tradisyon.

Isa iyong estratehiya.

Ngunit may mga estratehiyang hindi dapat isinasagawa—lalo na kung may kasamang emosyon na hindi inaamin.

nasa labas si mara ng opisina nang marinig niya ang plano.kausap na nito ngayon ang abogado.

“Sa loob ng tatlong araw,” sabi ni Jude sa isa sa mga abogado nila sa telepono, “ihanda ang papeles. Civil. Tahimik. Walang media.”

Nanlamig ang dugo ni Mara.

pakakasalan nya talaga.

Kahit sa papel lang, alam niya kung ano ang mangyayari. Kapag naging legal na asawa si Angelic, mas lalalim ang hamon kay jeon. Mas magiging personal. Mas magiging marahas.

At higit sa lahat—

Mas magiging permanente ang presensya ng babae sa buhay ni Jude.

Hindi niya gusto iyon.

Hindi dahil mahal niya si Jude.

Hindi rin dahil naaawa siya kay Angelic.

Kundi dahil alam niya ang ugali ng lalaking pinagsisilbihan niya.

Kapag may inangkin si Jude—

hindi niya binibitawan. katulad ni jeon.sumabat sya nang walang paalam ng pumasok sya sa opisina.

“Boss,” malamig niyang tawag.

Tumingin si Jude, bahagyang nagulat sa tono niya.

“May problema ba?”

“Hindi talaga magandang ideya ang pakasalan ang babaeng yon,” diretsong sabi niya.

Tahimik ang silid.

“Hindi kita tinatanong,” sagot ni Jude, pero hindi pa galit.

“Mas magiging agresibo si Devereaux,” patuloy ni Mara. “Kapag ginawa mo ‘yan, wala nang atrasan.”

Lumapit si Jude sa kanya, mabagal ang hakbang.

“Wala naman talagang atrasan,” sabi niya. “Simula pa lang.”

“Hindi siya basta tropeyo,” dagdag ni Mara, hindi umatras. “Kapag ginawa mo siyang asawa mo, kahit sa papel—bibigyan mo siya ng mas malaking halaga.”

Ngumiti si Jude.

“Selos ka ba?” tanong niya nang mahina.

Nanigas ang katawan ni Mara.

“Iniisip ko lang ang organisasyon,” sagot niya, kontrolado ang boses.

Lumapit pa si Jude, halos magkatapat ang mukha nila.

“Alam mo ang lugar mo,” bulong niya. “At alam mo rin na ang bawat galaw ko ay may dahilan.”

Sandaling nagtagpo ang mga mata nila.

Sa unang pagkakataon, hindi agad umiwas si Mara.

Doon niya napagtanto ang isang bagay na mas delikado pa sa digmaan—

Kung itutuloy ni Jude ang kasal,

talagang sasabog sa galit si jeon.