I always end up in the bathtub. Sa lahat ng bagay, walang ibang tumatanggap sa akin kundi itong maliit na banyo sa loob ng kwarto ko. I cried my heart out. I am so full of emotions, I can fill the bathtub. I feel dead inside. Kinakain ako ng sobrang kalungkutan sa puso ko. Dahan-dahan nitong pinapatay ang katawan ko hanggang sa wala ng matira.
Gusto ko na lang mawala. Gusto ko mawala yung sakit. Gusto kong pigilan ang sarili ko sa pag-iyak pero patuloy lang sa pagpatak ang aking mga luha. Gusto ko pigilan ang puso ko sa kanyang pagkabasag, pero patuloy lang ito tuwing naaalala ko ang mga salitang binitiwan ni Zach. Is it even possible to feel this sad?
Hindi ko makita ang rason kung bakit ako nabuhay sa mundong toh. Para saan ba? Para may mapagtawanan sila? Nakakainis na eh. I thought wh
