More Than a Maybe ✨

Kabanata 12

Tahimik Na Mga Pagbabago

Samantha's POV

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang kilos ni Gavin. Wala namang malaking anunsyo, walang dramatic na pangyayari, pero unti-unti, napapansin ko na lang... tahimik siyang nandiyan.

Noong una, akala ko isang beses lang ‘yon — yung pagkakatulong niya sa akin sa likod ng event hall, na parang hindi niya ako halos tinitingnan pero alam niya kung paano ako protektahan sa abot ng kaya niya. Pero sumunod na linggo, nasa labas na naman siya ng bahay, naghihintay, kahit hindi kami nag-usap. May dala siyang kape — hindi niya inabot, pero iniwan sa may gate, sa upuan na laging inuupuan ng pusa naming si Tobi.

Sa mga simpleng galaw, sa mga hindi sinasadyang sulyap, sa mga “ingat ka” na halos pabulong — naroon siya.

Minsan, nahuhuli ko siyang nakatingin. At hindi na ito ‘yung klaseng tingin na puno ng guilt. Hindi rin ito yung luma niyang tingin na para bang ako ang tagasalba niya tuwing nasasaktan siya. Hindi rin ito kagaya ng mga titig niyang dati’y walang laman kundi pagkalito.

Iba na ngayon.

Tahimik. Matatag. At marahil, may kabigat.

Hindi ko alam kung may ibig sabihin pa ba iyon. Ayoko na sanang umasa. Pero ang puso ko, may sariling isip.

Minsan, nasa café ako, nagsusulat ng notes para sa work, nang biglang may nagslide ng banana muffin sa mesa ko. “You still skip breakfast,” mahina niyang sabi. Hindi ko siya tinapunan ng tingin, pero narinig ko ang pag-upo niya sa kabilang upuan. Walang sapilitan. Walang pangungulit. Nandiyan lang siya.

At doon ako natakot.

Kasi sa lahat ng ginawa niya noon, ngayon pa ako nanginginig. Hindi dahil sa galit. Kundi dahil sa tanong na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko:

Paano kung nagsisisi na nga siya?

Paano kung itong Gavin sa harap ko, ang Gavin na hindi na kailangang ipagsigawan ang nararamdaman — ay totoo na?

Naisip ko ang lahat ng sakit, ang gabi ng pagkasira, ang katahimikang sumunod sa sigaw. Lahat ng pilit kong binura, dahil akala ko, wala nang saysay ang pagbalik.

Pero ngayon, sa simpleng muffin, sa hindi niya pagpilit — parang unti-unting binubuo ang piraso ng pusong iniwan niya.

“Okay ka lang?” tanong niya.

Tumango ako, hindi makatingin. Hindi pa ako handang magsalita. Pero hindi rin ako umaalis.

At sa katahimikan naming dalawa, may isang bagay akong napagtanto — minsan, hindi mo kailangang sabihin ang lahat para maramdaman kung totoo.