Chapter 37
Lemuel's POV
THEY'RE safe. Napatingala ako sa kawalan at mangiyangiyak na humingi ng pasasalamat sa puong may kapal. Akala ko kung may masama nang nangyari sa mag-ina ko, though kailangan pa ma-confine ni Tasia, dahil kailangan mas kumapit pa ang bata sa kanya sinapupunan.
The baby was eight months. At bihira lang na may mabubuhay sa ganung buwan. Ayaw ko namang mangyari iyon sa anak ko. Kaya mas pinili kong mag stay muna kami sa hospital para sa mga gamot na ite-take ni Tasia, specially anti-biotech na para sa bata. I doubt na baka ginalaw talaga siya ni Exzen at ayaw niya lang sabihin sa'kin dahil natatakot siya sa gagawin ko sa gagong 'yun! Or, dahil siguro sa hindi pagkain ng maayos, kaya nagka-ganun. Stress ay depression. Kay mas need niya ng pahinga.
Masaya rin ako pa
