KEIRA
ANO RAW?
Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakatanga sa harapan ni Michael.
Para akong nabato-balani. Ni minsan hindi sumagi sa isip ko na makikita ko siya rito sa probinsya namin. Lalo na rito sa mismong bahay namin.
"Keira, basang-basa na 'yang bisita mo! Pumasok na kayo rito sa bahay!" Natauhan ako sa sigaw ni Mama.
Saka ko lang na-realize na naligo na rin pala sa ulan si Michael. Lihim akong napalunok nang bumakat sa basa niyang damit ang makisig niyang katawan.
Keira, umayos ka! Saway ng kabilang bahagi ng isip ko.
Pinilig ko ang ulo ko, saka hinila si Michael pabalik ng bahay namin.
Iniwan ko siya sa may pinto ng balcon, lumapit ako kay Mama. Hinila niya ako sa isang sulok, malapit sa pinto ng sala namin.
"Ma."
"Mabuti naman umuwi na kayo. Kanina pa 'ya
