Chapter 16
1048 Words
Chapter Sixteen: Two Days
___________________________________
REWANE
"Hoy, babae tulala ka na naman diyan." Nag-angat naman ako nang tingin ng marinig ang sinabi ni Nissa. Napatingin ako sa kanya at kumunot naman ang noo nito.
"Saang banda nang outerspace ang utak mo ngayon, Wane?" tanong nito.
Napanguso nalang ako. Hanggang ngayon kasi iniisip ko parin ang mga sinabi sa akin ni Aeness kahapon. At hindi parin ako makahanap ng sagot. It's really hard to choose. I love Aeness and I also love my family. Ayaw ko silang iwan pareho. At mas lalong ayaw kong mawala si Aeness at the same time ayaw ko ring mawalay sa pamilya ko. Haysss, ang gulo talaga. Bakit ang hirap pumili?
"May iniisip lang ako," inis na saad ko. Ngumisi naman si Nissa.
"May isip ka pa pala? Akala ko nilipad na."
Mas lalo lang akong sumimangot ng dahil sa sinabi niya. Ito talagang si Nissa minsan hindi mo maintindihan ang tinatakbo ng utak. Sarap untugin saa pader. Seryoso ako dito tapos 'yon ang sasabihin niya. Insulto lang ganu'n?
"Ewan ko sayo, Nissa!" inis na sabi ko at sumeryoso.
"Seriously speaking, Nis. Hindi mo ba namimiss ang Papa mo doon sa States? Wala ka manlang bang balak bumalik doon?" seryosong tanong ko..
"Oo nga no? Bakit 'di ko naisip 'yon?Kung bumalik nga kaya ako sa amin tapos 'di ko ipapaalam sa Kuya mo. Exciting 'yon!"
I rolled my eyes on her. Kahit kailan talaga hindi matinong kausapin ang isang 'to. Puro kalokohan ang nasa utak, eh.
"Yeah right, Nis. Tapos gagawin mo pang baliw sa kakahanap sayo si Kuya," sarcastic na saad ko.
Tumawa naman ito nang dahil sa naging reaksyon ko. Kainis lang, eh. Seryoso ako sa tanong ko tapos sasagutin niya ako nang ganoon.
"Kidding! But the truth is I really miss my Father, Wane. Sino naman ang hindi makakamiss sa magulang kung minsan lang kayo magkita, diba? But I choose to be with your brother. Baka kasi mabaliw kapag umalis ako," natatawang sagot nito. Napanguso nalang ako.
"Nissa naman, eh. Seryoso na 'yong usapan, eh."
"Because I'm happy whenever I'm with him, Wane. Kaya mas pinili kong manatili sa tabi niya. I know it's selfish dahil mas inuna ko ang sarili kong kaligayahan at piniling mawalay sa ama ko. Pero kasi ang mga magulang natin, Wane, nagmamahal sa atin ng walang kapantay 'yan. They always want what's best for us and things that can make us happy. My Father support me for this kahit mahirap na mawalay sa anak. But he did because he loves me and he wants me to be happy. Magulang na ako, kami ng Kuya mo. Dadating rin ang araw na kapag malaki na ang mga anak namin ay hahanapin nito ang sariling kaligayahan nito at magkakaroon din siya ng sariling pamilya. And whatever our child decision will be we will support it just to make them happy. At ganoon din ang mga magulang mo sa iyo, Wane. Kaya huwag kang matakot magkamali sa mga desisyon na gagawin mo because your family is always there to catch you when you fall. Hindi naman ibig sabihin na umalis ka sa poder nila, you love them less. Kasi 'di naman ganoon 'yon. You love them still the same. Kasi ang pagmamahal hindi naman nawawala 'yan. It's still there in your heart."
Pakiramdam ko tagos na tagos talaga sa puso ko ang mga sinabi ngayon sa akin ni Nissa. She is right. I know that my family won't leave me whatever happened and my love for them wouldn't even change.
"Umuwi ka mamaya sa bahay. Birthday na bukas ni Zandrienne at dapat nandoon ka," seryosong paalala nito.
Haysss, Oo nga. Bakit ba nakalimutan ko ang bagay na 'yon? Nakapangako nga pala ako kay Baby Zandrienne na ako ang mag-aasikaso nang damit na susuotin niya. Mabuti nalang at ipinaalala sa akin ni Nissa.
"Oo na. Hindi ko bibiguin si Baby Zandrienne. Nakapangako kaya ako sa kanya," nakangusong sabi ko.
"Dapat lang! Atsaka nag-aalala na si Mama sayo. Bakit kasi hindi ka manlang tumatawag sa kanila?"
Nakaramdam naman ako nang guilt nang dahil sa sinabi ni Nissa. I know they would be worried to me. Lalong-lalo na si Mommy. I think I really need to go home now.
KANINA ko pa hinihintay sa sala si Aeness. Nag-impake narin ako nang mga gamit ko pero hindi naman lahat. Kaunti lang naman baka kasi maghinala sina Mommy kapag wala akong dalang damit pauwi.
Nagpakawala ako nang malalim na buntong-hininga nang bumukas ang pinto nang condominuim niya. Tumayo na ako at hinintay siyang pumasok.
Natigilan naman ito pagkakita sa akin pero sandali lang naman. Naglakad siya patungo sa kinaroroonan ko at kumunot ang noo nito nang makita ang bag na nilagyan ko nang mga damit ko.
"You're leaving??" bakas ang takot sa boses nito.
Napalunok naman ako at mabilis na kinalma ang sarili. Sandali kalang namang mawawala, diba, Rewane? Kaya okay lang naman siguro sa kanya ito.
"Uuwi lang ako sandali sa amin. Birthday kasi nang pamangkin ko bukas," kinakabahang paalam ko sa kanya.
Sumunod naman ako sa kanya nang maglakad siya papasok sa kwarto namin. Umupo ito sa kama at hinubad ang sapatos na suot-suot nito bago itinuon ang tingin sa akin.
"Hindi ba puwedeng bukas ka nalang pumunta doon?" tanong nito. Napalunok naman ako nang dahil sa sinabi niya.
"Hi-hindi puwede. Nag-aalala na rin kasi sa akin si Mommy, Aeness." I bit my lips to stop my tears from falling.
Bakit ba ako nasasaktan nang ganito? Just by seeing him like this Pakiramdam ko sumisikip ang dibdib ko na hindi ko mawari habang tinitignan ang malungkot niyang mga mata.
"Two days, Wane."
Nag-angat naman ako nang tingin nang dahil sa sinabi niya. He walked towards my direction and hold my face. I looked into his blue eyes that full of sadness.
"I'll give you two days to be with them. But please, Sweetheart. After that two days comeback to me," puno nang pagsusumamo ang boses nito.
Hindi ko naman nagawang makapagsalita nang dahil sa narinig mula sa kanya. Pakiramdam ko nanuyo ang lalamunan ko. At ramdam ko parin ang kirot sa dibdib ko. Ang hirap! Sobrang hirap umalis kung ganito ang nakikita ko kay Aeness.
"And when you came back, I also want to know your decision from that day on, Wane."
-
- Writer
