Giyo’s POV
Ang araw ay hindi pa man dumarating sa kalagitnaan ngunit para sa akin, parang bumagal na ang oras simula nang makapasok ako sa mansiyon nila Madam Ofelia. Malawak ang bakuran, tahimik at elegante. Gaya nang nakasanayan ko, tahimik lang sa una. Pero alam kong gugulo ito mamaya kapag nakita na ko ni Madam Ofelia. Sa mga text message pa lang niya, galit na siya, kaya alam kong bubungangaan ko nito ng todo ngayon. Nagsisimula na namang manikip ang dibdib ko, hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa alam kong sasalubungin ako ng matalim na tingin ni Madam.
“Giyo!”
Malayo pa lang, narinig ko na ang tawag ng boses niya at alam kong galit iyon. Iiling-iling akong lumapit sa hagdan, suot ang aking lumang uniporme ng pintor na tila hindi bagay sa kinang ng mansiyon. Pagpasok ko sa mala
