AELIX POINT OF VIEW
Alas dyes na nang nakauwi ako sa bahay. Tahimik na ang paligid, sarado ang mga ilaw, at may payapang katahimikan sa buong bahay. Yun ang iniisip ko habang bumaba sa kotse at papasok sa loob. Ramdam ko na ito ang isa sa mga sandaling gusto mo lang huminga nang maluwag at mawala sa stress ng mahabang biyahe at abala sa trabaho.
Ngunit bago pa man ako makarating sa hagdan, biglang bumukas ang ilaw. Napalingon ako at nakita si Lola na nakatayo sa tabi ng switch, nakangiti na parang walang nagawa ang dalawang buwan na abala kong paghahanap.
Napakunot ang noo ko at bahagyang napailing.
“Anong ginagawa nyo dyan, La?” tanong ko, halatang iritado.
“Hinihintay kang umuwi, Aelix,” sagot niya, tahimik ngunit may ngiti pa rin.
“At bakit nyo ako hinihintay?”
“Para tanungin ku
