Malinis at kulay puting kisame ng private hospital suite ang palagi kong namumulatan sa tuwing magigising ako. Tatlong buwan na akong nakaconfine, at ngayon ay nasa ika-anim na buwan ko na rito. Parang kailan lang, ipinapasok ako rito dahil sa kahinaan ng puso ko at ng kapit ng baby sa sinapupunan ko. Hindi lang pala iyon ang magiging laban ko. Mula sa araw na iyon, isa-isa nang nadagdag ang mga komplikasyon. Halos araw-araw, may bagong gamot, may bagong procedure, may bagong diagnosis.
Hindi ko rin maintindihan kung paano nagagawang tustusan ng ate kong si Rose ang lahat ng gastusin. Laging maayos ang uniform ng mga nurse na naka-assign sa akin, laging may bagong prutas sa lamesa, at ang suite ko’y parang hotel kung ikukumpara sa ibang kwarto sa ospital. Siguro’y nangutang siya sa lendin
