Paid Pleasure (R18)

VIII

KUMUNOT ang noo ni Bambi habang nakatingin sa upuan ni Kayde. Malapit na mag-umpisa ang trabaho pero wala pa rin ito. Nakakapanibago, lalo na ‘t araw-araw ay maaga itong pumapasok kaya malaking himala na mahuli ito sa pagpasok.

“Bambi, nakikinig ka ba sa sinasabi ko?” Tumaas ang tingin sa harapan kung saan nakatayo si Angela na nakakunot ang noo na nakatingin sa kanya. “Tinatanong kita kung bakit hindi makakapasok si Kayde.” pag-uulit ng sinasabi.

“Hindi siya papasok?” Kumunot ang noo niyang pagbabalik tanong kay Angela. “Bakit wala siyang na sabi sa aking ganon?” dagdag pa niya.

Kumunot rin ang noo ni Angela saka pinakita ang cell phone kung saaan nakalagay ang text message ni Kayde. Literal na nagsabi lang ito na hindi papasok at walang kahit isang rason na iniwan sa mensahe.

“Hindi kaya nagkasakit ‘yon?” Panghuhula ng dalaga. “Maulan nakaraan, maraming empleyado ang nagkakasakit dahil sa init-lamig. Naku, ang layo pa naman ata ng pamilya niya, baka walang nag-aasikaso sa isang ‘yon.” Iiling-iling na sagot nito.

“Wala akong alam eh.” Tanging sagot niya rito.

“Halata nga.” Kibit-balikat na sagot ni Angela saka tinapik ang balikat niya. “Sige, balik na ‘ko sa trabaho. Inalam ko lang.” dagdag pa nito.

Pilit siyang ngumiti at tumango. Nang makaalis na ito ay pasimpleng tinignan ang cellphone pero walang kahit anong mensahe ang galing kay Kayde. Hindi manlang siya nito naalalang paalalahanan na hindi makakapasok ngayong araw.

Marahas na bumuntong hininga. Possible ang sinabi ni Angela, kung may sakit nga ‘to ay siguradong mag-isa lang ang binata sa tinitirhan. Hindi niya tuloy maiwasan ang mag-aalala, kahit mahalay ang isang ‘yon ay napalapit na siya dito. At bukod, kasalanan Niya kung bakit ito nagkasakit—kung tama ang hula ni Angela.

MABILIS na naiharang ni Bambi ang kamay sa papasarang elevator. Oras na ng uwian, siksikan ang mga empleyado na sabay-sabay na nagbabaan pero ang na sakyan ay walang ibang laman kundi siya at ang isang lalaki na nagtatakang nakatingin sa kanya.

Isinawalang bahala niya lang ang binata sa likod at pinindot ang ground floor. Tahimik ang buong paligid, kanina pa siya tinitigan ng lalaki sa likuran at nag-uumpisa na siyang mailang.

“M-may problema po ba?” Tanong niya. Ngayon niya lang na pansin na bago ang itsura ng lalaki, hindi siya aktibo sa chismis pero sa tagal niyang nagtratrabaho sa kompanya ay halos makabisado niya na ang mukha ng mga tao.

“Nothing.” Buong-buo ang boses na tugon na hindi nag-iwas ng tingin sa kaniya. “I remember you. Ikaw ang naghahandle kay Kayde Aleata, right?”

Tumaas ang tingin niya saka tumango. “Yes, sir—” hindi matapos ang sasabihin, pinakatitigan ang lalaki sa harapan na may nanlalaking mga mata. Ampt@! Mura niya sa isipan ng maalala ang lalaking kaharap.

“You remembered.” Tumaas ang sulok ng labi nito, tila nabasa ang ekspresyon niya at kanina pa naghihintay na maalala niya.

“Naku, sir, pasensya na po. Lalabas na lang ako sa next floor.” Masyadong puno ang isipan niya sa nangyayari kay Kayde, baka tumitirik na ang mata non.

“No, it’s okay.” Pigil nito na may ngiti sa labi. “Pumasok ba si Kayde ngayon?”

Nag-aalangan siyang sagutin. Paano kung sinabi niyang hindi? Edi napahamak naman ang isa na ‘yon. Hayst! Bat kasi hindi papasok na walang ibang sinasabing rason.

“Hindi po—” nag-aalangan na sagot na mabilis binawi. “—may trangkaso po ata siya kaya hindi nakapasok ngayong araw.” pahabol niya sa rason.

“Ganon ba.” Tumango-tango ito na tila ba hindi interesado sa na laman. “Mabuti kesa ang manghawa siya ng ibang empleyado.”

Pasimpleng kumunot ang noo ni Bambi sa sinabi ngs sikretarya ng presidente ng kompanya. Hindi siya sigurado kung natutuwa ito o nagbabanta sa nangyayari.

“Floor mo na.” Nabalik siya sa reyalidad ng muling nagsalita ang binata kasabay ng pagbukas ng elevator.

Bumaling siya sa lalaki, maliit na yumukod. “Pasensya na po ulit. Ingat sa kapg-uwi.”

“Likewise.” Kasabay ng muling pagsara ng pinto.

Sunod-sunod siyang bumuga ng marahas saka lumabas ng elevator. Walang tigil ang ppag-ulan ng malakas sa labas, bah ana ang ibang lugar na isa pa sa kaniyang inaalala.

Bumaling ang atensyon sa cellphone ng magring at bumungad ang numero ni Lani. “Alam mo na?”

“Hi! Hello!” sarkstikong tugon nito mula sa kabilang linya. “I-forward ko na ang address niya, bumili ka na rin ng gamot. Tama ang manghuhula, nilalagnat nga ang gwapo.”

“Salamat. Pakisabi kay Garrie, salamat rin.” Aniya saka pinatay ang tawag.

Pamilyar ang buong lugar sa kaniya kaya’t mabilis niyang nahanap ang unit ng binata. Tiningala niya ang mataas na building kung saan ito nakatira, dala ang gamot at maari nilang makain.

“071394” pindot niya sa passcode ng wala nagbukas ng pinto matapos ang limang minutong pag-doorbell sa labas ng pinto.

Nang bumukas ang pinto, malawak na salas ang bumungad at ang lahat ng gamit ay kumikinang. Nakakahiyang umapak sa linis ng sahig. Hindi niya inaasahan na malinis ang tirahan ng binata, sa sobrang kala tba naman nito ay ‘yon talaga ang iisipin ng iba.

“Kayde..” Pabulong niyang tawag sa pangalan ng binata ngunit walang ibang sumagot.

Inilapag niya ang mga dalang gamit, inilibot ang tingin ng huminto ito sa nakabukas na pinto. Marahan at walang ingay na lumapit. “Kayde” muling tawag niya sa pangalan nito.

“Ahhh! Ahhh! Ahmmm!” Kumunot ang niya ng marinig ang mahihinang ungol ng lalaki mula sa loob ng kwarto.

Marahan niyang nilakihan ang siwang ng pinto ng bumungad ang hubad na katawan ng binata. Tila binuhusan siya ng malamig na tubig sa kinatatayuan, napako ang tingin sa lalaki at bumababa sa umiigting na alaga habang ang isang palad nito ay nakapalibot at, mabilis at walang tigil sa pagbaba’t taas.

Hindi makuhang ibuka ang bibig, napako ang tingin at hindi mai-alis samantala si Kayde ay hindi naradmaman ang presensya ni Bambi. “Ohh, yeaah, hmmm—” umaaangat ang katawan ng nito, ang ekspresyon ay sarap na sarap sa ginagawa.

“Ahh, sige pa, Bi—” Napatigil ito sa ginagawa, hindi nag-abalang takpan ang hubad na katawan. “A-anong ginagawa mo dito.”

Mabilis siyang umiwas ng tingin. “A-ah, p-pasensya na—ipagpatuloy mo na muna ‘yan.”

Natural na sa lalaki ang ganong bagay pero hindi pa rin makapaniwala na makikita niya ito sa mismong mga mata. Mali talaga ang hindi nya pagkatok.

“—sandali.” Napahinto siya sa pagtalikod ng magsalita ‘to. “Stay—ahh, yess!” hinihingal nitong ungol, pinagpapatuloy ang ginagawa katulad nga ng sinabi niya.

“Bastos!” Sigaw niya bago dali-daling lumabas ng kwarto saka padabog na binagsak.

Tinakpan ang mukhang pulang-pula, patuloy na naalala ang malaking alaga ng binata. Ganon kalaki ang bumutas sa kanya—ibig sabihin. Hayst!

Kinuha ang mga gamit na dala, iniwan ang gamot na binili para sa binata ngunit akmang bubuksan pa lamang niya ang pinto ng magsalta si Kayde na nakasandal sa hamba ng pinto ng kwarto niya. “Aalis ka na kaagad?”

“Akala ko may sakit ka kaya ‘ko nagpunta dito.” Iwas ang tingin na sagot niya dito. “Mukhang, hindi ka pa naman mamatay ng dahil sa tragakaso, kaya mo na ang saili mo. Uuwi na ‘ko.” dagdag pa niya.

“Andito ka na, kaya paglutuan mo na ‘ko.” Ibang opinion nito saka naupo sa sofa bago niyakapa ang throw pillow. “Masakit ang ulo ko.”

“Saang ulo?” Gusto niya na lang lumabog sa kinatatayuan ng malakas masabi ang nasa isipan.

Mahinang natawa si Kayde bago pinanlandas ang tingin sa kabuohan. “Nairaos ko na ang sakit ng ulo sa ibaba, kaya sa itaas na lang ang problema.” walang hiya-hiyang tugon.

Sinamaan niya ito ng tingin. “Ang kalat mo talaga.”

“Sino kaya ang pumasok sa unit ko nng walang pasabi at bigla-bigla na lang dumiretso sa kwarto?”

“Malay ko ba kung tumitirik na ang mata mo—”

“Ang mata mo ang gusto kong patirikin.” Putol nito sabay kambyo. “Makita pa lang kita ay nabubuhay na—“

“Shut up! Uuwi na ‘ko.” Akmang bubbuksan niya muli ng pinto ng napatigil ito. “Kumain ka na ba?”

Naalala niya ang sinabi ni Garrie sa tawag kanina, mahirap painumin ng gamot ang isang ito kaya kailangan may magbabantay at magpupumilit ng gumaling ito. Pero, baka kung ano ang gawin nito sa kaniya kung pagpipilitin niya ‘to—at baka nga, mata niya pa ang tumirik.

“Hindi pa.” Bumaga ito ng bago inilubog ang katawan sa malambot na sofa. “Magpapahinga na muna ‘ko. Hindi ako pihikan, kahit ano kakainin ko kahit panget pa ang lasa. Tamang-tama, wala akong panlasa.”

Inirapan niya na lang ito at hindi na pinatulan. Inilapag ang bag saka inumpisahan pakealam ang kusina na ang unang bumungad sa kaniya ay malaking refrigerator. “Infairness, mukhang hindi nga siya naghihirap.” sabay marahan na tinapik ang ref saka kinuha ang lahat ng sangkap.

Total, wala itong panlasa, simpleng lugaw lang ang ginawa niya, mapunan lamang ang kumakalam na tiyan ng binata. Kalahating oras bago matapos, natagpuan ang mahimbing na natutulog na binata sa salas na tila walang inaalala na may iba sa tinitirhan.

“Gumising ka na muna.” Ipinatong niya ang likod ng palad sa noo ni Kayde. “Ang init mo.”

“Paanong hindi iinit kung ganyan ka kalapit sa akin?” Nakasara ang mata na tugon ni Kayde.

Mabilis niyang inilayo ang sarili “Napakahalay mo!” Inis niyang pinagpapalo ang binata habang ito ay panay ang tawa at tila hindi nasasaktan sa ginagawa niya. Naku!