SAMANTHA POINT OF VIEW
May kakaibang lamig na bumalot sa akin nang magising ako bandang alas tres ng madaling araw. Una, inakala kong panaginip lang ang naririnig kong tunog—parang mahinang yabag ng paa, sinabayan ng tila nag-aalanganing pagbukas ng refrigerator. Pero nang tumingin ako sa tabi, napansin kong wala si Ethan. May kumot pa siya sa katawan, pero wala na ang init ng katawan niya sa kama.
Hindi ko rin alam kung anong klaseng kutob ang meron ako bilang ina, pero alam kong may nangyayari.
Dahan-dahan akong bumangon, tahimik na lumakad papalabas ng kwarto para hindi magising ang apat na bata. O akala ko lang.
Pagdating ko sa may hallway, nakita ko si Ethan, nakatayo sa harap ng monitor ng security system namin. Napakamot siya sa batok habang pilit pinipigilan ang tawa. Naka-on
