SAMANTHA POINT OF VIEW
Minsan talaga, sinusubok ako ng tadhana.
Kanina pa bumubuhos ang ulan sa labas, at ngayon, nag-brownout pa.
Diyos ko, wala na ngang ilaw, ang lakas pa ng kulog. Hindi ako takot sa dilim, pero iba kapag ganitong may bagyo at parang may multong nagmumulto sa paligid.
Gulong-gulo ang buhok ko habang nakaupo sa kama, yakap ang unan ko. Kailangan ko bang matulog ng ganito?
Napatalon ako nang biglang may malakas na kulog. Napakapit ako sa unan ko na parang ito lang ang makakaligtas sa akin sa mundo.
At dahil sa hindi ko alam kung paano ko lalabanan ang takot ko, naisip kong lumabas.
Wala namang mawawala kung tatawagin ko si Ninong Ethan, ‘di ba?
Dahan-dahan akong lumabas ng kwarto at tinungo ang hallway. Madilim ang buong bahay, at ang tanging liwanag lang ay gali
