"Alexander?" mahina at antok na antok na tawag ko sa pangalan ng lalaki. Naalimpungatan kasi ako sa gitna ng aking pagtulog nang wala akong makapa sa aking tabi. Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata at tumingin sa aking gilid. Kumunot ang aking noo nang hindi makita si Alexander. What welcomed my gaze is a cold yet empty spot.
Nilibot ko ang aking buong paningin sa silid kung saan ako ngayon. Nandito pa rin kami sa mansion ng Lola ni Alexander. At base sa kadiliman ng silid at labas ay masasabi ko na madaling araw pa lang. Napatigil ang aking mga mata sa labas ng sliding door kung saan nandoon si Alexander. Tahimik na nakatingin ito sa madilim na kalangitan habang may hawak-hawak na sigarilyo sa kaniyang kamay.
Nang dahil sa aking nakita ay parang nawala ang aking antok at pamimig
