Andrea never gets out of her room starting that day. Palagi lang siyang nakahiga sa kama at tulalang nakatitig sa kawalan. Her mother, Donya Consuelo, always brought her food pero kahit kaunti ay hindi niya iyon ginagalaw.
And one week had passed nang tuluyang bumigay ang kanyang katawan at mawalan siya ng malay. Nagising na lang siyang may nakakabit na dextrose sa kanyang may braso habang nananatiling nakahiga sa kanyang kama.
“How do you feel hija?” alalang-alalang tanong ng kanyang ina habang nakaupo ito sa tabi niya.
Hindi siya sumagot. Tinalikuran niya lang ito at mariing ipinikit ang mga mata.
“Dr. De Leon said you need to eat. At kung ipagpapatuloy mo itong ginagawa mo, you'll get sick,” ang sabi pa nito.
Huminga siya ng malalim.
“Just leave me alone, please…” aniyang hi
