Chapter 17
1032 Words
Bago ako makapasok sa elevator ay may humawak sa kamay ko at amoy ko ang pabango ni Ashton kaya pinunasan ko ang luha ko gamit ang isa kong kamay bago siya hinarap pero hindi ako makatigin ng diretso sa mata niya..
"I'll drive you home." Sabi niya.
"I can take care of myself."
"Stop pretending Zea!" Mariin niyang ani.
Hindi pa ako nakakasagot ay hinila na niya ako papasok ng elevator at mabilis niyang pinindot ang basement.
"I can go home by myself, Ashton. You don't have to drive me home." Hindi siya sumagot.
Nang nasa basement na nga kami ay hindi niya pa din binibitawan ang mga kamay ko. Hinihila niya lamang ako papunta sa parking ng sasakyan niya.
Nagpumiglas ako ng malapit na kami sa sasakyan niya. "I can walk on my own." Pinagbuksan niya ako ng pintuan ako sinamaan ko siya ng tingin bago sumakay duon.
"We need to talk." Seryosong aniya. Ngayon ko lang siya nakitang ganyan makatingin, na parang mangangain ng buhay.
"Ano pa bang pag uusapan natin ha!?" Hindi ako nakatingin sa kanya dahil naiirita ako. Ayoko siyang makausap. Ayokong magtanong na naman siya dahil wala pa din akong maisasagot sa kanya. Wala pa akong naiisip na alibi.
"Ano?" Ulit ko sa inis na tono na baka sakali na magbago ang isip niya.
Hindi pa din siya nagsalita kaya nilingon ko na. Nakatingin lamang siya sa akin, ang galit sa mga mata niya kanina ay wala na dahil napalitan na iyon na parang nangungusap siya na magsabi akong totoo. Na maawa ako sa kanya.
"Why did you leave me so suddenly?" Ako naman ang natahimik.
"I think I deserve an explanation, right? I told you when we are still in Palawan that I love you. Did I scared you? Masyado pa akong mabilis? Dahan-dahanin ba natin? Tell me, Zea kasi mababaliw na ako kakaisip."
His eyes can tell how he wants to know my reasons. Alam kong mali ang iwanan siya nuong araw na yun ng biglaan. I don't know what to answer.
"Answer me, Zeanna. Parang awa mo na. Give me a reason that will keep my sanity. Hindi ko na alam ang gagawin sayo." Hindi ko kayang tignan siya sa mata kaya iniwas ko ang tingin ko.
Walang tao dito sa parking at iilan lamang ang sasakyan kaya alam kong walang makakakita o makakarinig samin.
"I can't. I'm sorry." Pumatak ang mga luha mula sa aking mga mata. Hinawi ko siya sa pagkakatayo sa pintuan ng sasakyan para makalabas ako ngunit nag matigas niya.
"Ano aalis ka na naman. Mag wawalk out ka. Sa tuwing magkakausap tayo palagi ka na lang nag walk out." Hinawi ko siyang muli at this time pinagbigyan niya akong makalabas.
"Yan, dyan ka magaling eh. Ang mang iwan pag hindi na kaya ang sitwasyon. Apaka galing mong umiyak pero sigurado akong sa loob-loob mo ay masaya ka kasi nakawala ka na sakin. Why don't you just admit that you don't want me kaya ganito ka. Just tell me, Zea!"
Natigilan ako sa mga salita niya. I never expected him to say those words to me. Nilingon ko siya at naglakad ako pabalik sa kanya.
"You want to know why? Ayokong masaktan ka ng dahil sakin kaya kita iniwan. Oo, iniwan kita ng walang dahilan pero hindi mo pwedeng sabihin na umaakting lang ako pag umiiyak ako sa harapan mo. Nasasaktan din ako, Ashton. Hindi lang ikaw!" Dinuro duro ko ang dibdib niya.
"Yun lang? Yun lang ang dahilan mo? Ayaw mo akong masaktan? We are just starting, bakit gusto mo na kaagad tapusin ha?!"
Napairap ako sa kanya. "Hindi yun basta bastang dahilan lang! Para yun sayo at hindi para saakin, ang iniisip ko lang naman ay ang kapakanan mo."
"Iniisip? Sigurado kang iniisip mo ako? Yung mararamdaman ko ba hindi mo naisip? Hindi mo ba naiisip na masakit para sa akin na maiwan? Maiwan ng walang dahilan? Don't use me those excuses if you really are thinking of me."
Napapikit na lamang ako at ramdam ko ang mga luha ko pero pinunasan ko kaagad baka sabihin niya nag iinarte na naman ako.
"You don't understand, Ash!"
"Because you won't let me understand!" Sagot niya pabalik. Napapikit na lamang ako habang sapo sapo ang ulo.
I don't know what to do anymore with Ashton. I am trying to say it in simple way ngunit mas gusto niyang complicated. Nakatalikod na ako sa kanya ng yakapin niya ako mula saa likuran.
"Pleasee don't leave me. I can't.." Umiling lamanga ko.
"Kaya mo, you just don't want to try." Kalmado na kami pareho.
"Layuan mo na ako, Ash... A-ayoko na.. Pagod n-na ako, Please..."
"No, Zea.. Please." He is bgging for me. "Don't beg. Tigilan mo na ako and let's just move on." pagkasabi ko nun ay gusto ko ng makawala mula sa yakap niya ngunit hindi niya ako pakawalan.
"Ashton.. Please."
"For the last time Zea. Pagbigyan mo akong yakapin ka." Hinayaan ko naman siya dahil gusto ko din ang yakap niya. "You will always be in my heart." He whisper.
Dahan dahang lumuwag ang yakap niya. Lilingunin ko sana siya ng pigilan niya ako. "Just go and don't look back. I might beg again and stop you from leaving."
Ang mga luha ko ay walang tigil hanggang sa nakauwi ako sa condo namin ng mga kaibigan ko. "Oh anong nangyari?" Bungad ni Laila ng makapasok ako ng umiiyak.
"I think he's letting me go."
Mabilis akong niyakap ng dalawa. "It's gonna be okay. We're here for you."
Sinamahan nila ako hanggang sa tumahan ako. Ayoko mang mamoblema din sila sa amin pero kailangan ko talaga ng kausap. Nang napagod ako ay nagpaalam na akong papasok sa kwarto para makapagpahinga. Hinayaan naman nila ako.
Kasalungat ang nangyari ng makahiga ako sa kama ko. Hindi ako makatulog at iniisip ko lamang si Ashton. I should stop thinking of him. Kailangan ko ng magpahinga, masyado ng maraming nangyayari sa amin.
I am physical and emotionally drain. Nakakapagod na din since we both know that we can't be together.
I can say that he is my 'hindi tayo pwede'. Pinagtagpo lamang kami para makilala at mapasaya ang isa't-isa ngunit hindi kami ang nakatadhana.
- Writer
