HAGOD (SSPG)

THIRD PERSON POV Ang araw ay nagsisimula pa lamang ngunit abala na ang buong Montefalco Group sa pagbibigay ng report sa pinakamahalagang tao sa kanilang kumpanya — si Adrian “Adre” Montefalco. Sa edad na 31, si Adre ay kinikilala hindi lamang sa kanyang galing sa pamamahala kundi pati na rin sa kanyang matigas at hindi matinag na personalidad. Isa siyang lalaking walang pakialam sa mga opinyon ng iba, palaging ang resulta lamang ang mahalaga. Sa isang malawak na conference room sa itaas ng Montefalco Tower, naroon si Adre, nakaupo sa pinuno ng mahabang mesa. Suot niya ang kanyang itim na tailor-made suit, ang kanyang presensya ay tila nagpapabigat sa hangin ng silid. Lahat ng tao ay tila naglalakad sa gilid ng talim, takot magkamali sa harapan ng lalaking kilalang walang pasensiya sa mediocrity. "Mr. de Vera," malamig ang boses ni Adre habang nakatingin sa pinakabagong manager na nagsisimula pa lamang mag-report. "Ganyan ba kabagal magbigay ng update ang team mo? Sa sobrang bagal mo, baka natapos ko na ang trabaho mo." Ang manager ay namutla, halatang ninerbiyos. "A-akala ko po kasi, Sir, gusto niyo ng detalyadong ulat—" "Detalyado, hindi walang direksyon," putol ni Adre. Tumikhim siya at tumitig nang diretso sa mga mata ng manager. "Kung hindi mo kaya ang pressure, Mr. de Vera, maraming gustong pumalit sa'yo." Tahimik ang buong silid. Walang gustong magsalita, takot na mapansin at madamay sa init ng ulo ng CEO. Ngunit ang ganitong eksena ay normal na sa Montefalco Group. Alam ng lahat na mataas ang inaasahan ni Adre, at para sa kanya, ang pagkukulang ay hindi kailanman opsyon. "Ang next na magre-report," utos niya habang sinusuri ang kanyang relo. "Walang paligoy-ligoy. Gusto ko ng solusyon, hindi palusot." Isang babaeng executive ang tumayo. "Sir, regarding po sa marketing campaign—" Hindi pa tapos ang kanyang sinasabi nang biglang tumunog ang telepono ni Adre. Tila walang pakialam sa kaharap, kinuha niya ang telepono at sumagot. "Adre Montefalco." "Adrian, anak," malumanay ngunit matatag ang boses sa kabilang linya. Si Helena Montefalco, ang kanyang ina at ang matriarch ng pamilya. "Huwag mong kalimutang dumalo sa dinner mamaya. Ang iyong ama ay gusto kang makausap." Bahagyang nagbuntong-hininga si Adre, halatang wala siyang interes sa usapang pamilya. "Busy ako, Ma. Hindi ba pwedeng ibang araw na lang?" "Adrian," madiing tugon ng kanyang ina, "hindi ito usapan. Asahan ka namin mamaya. Walang excuses." Ibinaba ni Helena ang telepono bago pa siya makasagot. Tumitig si Adre sa kanyang telepono, bahagyang nabalisa ngunit mabilis ding naibalik ang kanyang poker face. "Magpatuloy ka," utos niya sa babaeng executive na nakatayo pa rin, halatang naghihintay ng pahintulot. Pagkatapos ng mahaba-habang meeting, bumalik si Adre sa kanyang opisina. Moderno at minimalistic ang disenyo nito, ngunit nag-uumapaw sa presensiya ng yaman. Ang buong wall-to-wall na salamin ay nagbibigay ng tanawin ng siyudad, ngunit si Adre ay tila walang pakialam dito. Para sa kanya, ang tanawing mahalaga ay ang mga numero sa kanyang financial reports. "Mr. Montefalco," pumasok ang kanyang assistant na si Liza, bitbit ang isang tray ng kape. "Narito na po ang updated reports mula sa finance team." "Kailan ang flight ko papuntang Singapore para sa investors’ meeting?" tanong niya habang hindi man lang tumingin sa babae. "Bukas po ng umaga, Sir, alas-siyete ng umaga ang alis." "Cancel it," malamig niyang sagot. "Cancel, Sir?" "It seems kailangan kong magpakita sa dinner ng pamilya ko. Ayoko ng kahit anong dahilan kung bakit hindi ako makakarating." "Noted, Sir," sagot ni Liza bago siya lumabas ng opisina. Kinagabihan, sa malaking mansyon ng Montefalco sa Alabang, dumating si Adre na huli sa oras. Suot niya ang simpleng suit ngunit nangingibabaw pa rin ang kanyang presensiya. Nakatitig ang lahat ng mga kasambahay sa kanya habang dumadaan siya sa pasilyo. "Adrian," bati ng kanyang ama na si Rodrigo Montefalco, isang retiradong negosyante ngunit nananatiling maimpluwensiya sa pamilya. "Late ka." "Traffic," malamig na sagot niya bago umupo sa harap ng mesa. "Traffic o sadyang hindi ka interesadong pumunta?" sarkastikong tanong ng kanyang ama. "Bakit ako narito, Dad? Ano ba ang napakahalaga?" tanong ni Adre habang nagbubukas ng isang baso ng tubig. Ang kanyang ina, si Helena, ang sumagot. "Adrian, gusto naming pag-usapan ang expansion plan ng Montefalco Group sa Europe. Gusto namin ang input mo." "Ang ibig niyo bang sabihin, gusto niyong magdesisyon ako para sa inyong lahat?" May tonong bahagyang nagtatampo ngunit matigas ang boses ni Adre. "Ang ibig naming sabihin," ani Helena, "ay gusto naming isaalang-alang mo ang legacy ng pamilyang ito. Hindi pwedeng puro negosyo lang ang iniisip mo." "Ang iniisip ko ay ang pinakamahusay para sa kumpanya," mariing sagot ni Adre. "At hindi ko kailangan ng lecture tungkol sa 'legacy'." Tumahimik ang paligid. Ramdam ang tensiyon sa hapag-kainan. Ngunit kahit na anong galit o sama ng loob, isa lang ang malinaw: Si Adre Montefalco ang sentro ng pamilya at ng kanilang negosyo. Ang kanyang pagiging istrikto at walang patawad ang dahilan kung bakit nasa rurok ng tagumpay ang Montefalco Group. Habang lumilipas ang gabi, hindi maalis ang pakiramdam ng mga magulang niya na may kung anong bumabagabag kay Adre. Ngunit gaya ng dati, hindi niya ito ipinapakita. Pag-uwi sa kanyang penthouse, muling binalikan ni Adre ang trabaho. Hindi siya ang tipong nagrerelaks o nagpapahinga. Para sa kanya, ang tagumpay ay hindi tumitigil — at gayundin ang kanyang trabaho. Ngunit sa kabila ng kanyang tagumpay at yaman, ang tanong ay nananatili: Ano nga ba ang kulang kay Adre Montefalco? Pagkatapos ng isang araw na punong-puno ng tensiyon sa trabaho at pamilya, tuluyan nang nakauwi si Adrian “Adre” Montefalco sa kanyang marangyang penthouse. Minimalistic ang disenyo nito, ngunit bawat sulok ay nagpapakita ng pagiging perpekto at pagiging metikuloso ng may-ari. Walang bagay ang nasa labas ng lugar, walang alikabok ang makikita — eksaktong tulad ni Adre, na hindi kailanman nagpapabaya sa anumang aspeto ng kanyang buhay. Nakaupo siya sa kanyang leather armchair malapit sa floor-to-ceiling glass window, tanaw ang mga kumikislap na ilaw ng siyudad. May hawak siyang baso ng red wine, at habang tinitikman niya ito, tila pinag-iisipan niya ang mga nangyari sa araw na iyon. Ngunit bago pa man siya tuluyang makapag-relax, biglang tumunog ang kanyang telepono. "Montefalco," malamig niyang sagot nang hindi man lang tumingin kung sino ang tumatawag. "Sir, magandang gabi po," bungad ng pamilyar na boses ng kanyang manager sa modeling agency, si Jamie Perez. "Pasensya na po kung naabala ko kayo, pero kailangan ko pong i-discuss ang photoshoot schedule natin para bukas." "Photoshoot? Bukas?" Bahagyang tumingkayad si Adre, inilapag ang baso ng alak at tiningnan ang planner sa kanyang tablet. "Hindi ba sinabi ko na kay Liza na kanselahin lahat ng hindi mahalagang bagay ngayong linggo? May negosyo akong inaasikaso." "Yes, Sir, pero hindi po ito pwedeng kanselahin," sagot ni Jamie. May bahagyang pag-aalala sa boses nito. "Ito po yung campaign para sa Black Elegance Perfume. Nakapirma na po tayo sa kontrata, at hinihintay po talaga kayo ng buong team." Tumahimik si Adre. Nag-isip siya nang saglit bago nagsalita. "At sino ang nagdesisyon na tatanggapin ko ang proyektong ito nang hindi muna ako kinokonsulta?" "Sir, kayo po mismo ang pumirma nito noong isang buwan. Isa ito sa pinakamalaking campaigns ng taon. Hindi po ito maliit na proyekto," paliwanag ni Jamie, halatang sinusubukang kalmahin ang sitwasyon. "Fine," sagot ni Adre, bahagyang iritado. "Anong oras ang call time?" "Six AM po, Sir. Sa Luxe Studio." "Six AM?" Humalukipkip si Adre at tila hindi natuwa sa ideya. "Sino bang may ideya na simulan ang photoshoot ng ganoong kaaga? At bakit hindi ginawa ito sa hapon?" "Pasensya na po, Sir. Ang creative director po kasi ang may gusto niyan para ma-maximize ang lighting," sagot ni Jamie, pilit iniwasan ang mas malalim pang diskusyon. "Kung ganoon, siguraduhin mong hindi ako magsasayang ng oras," banta ni Adre. "Ayoko ng delays. Ayusin niyo ang lahat. Kung may mali, ikaw ang sisisihin ko." "Noted po, Sir," mabilis na sagot ni Jamie. "Salamat po, Sir. Magandang gabi." Ibinaba ni Adre ang tawag, ngunit halata sa mukha niya ang inis. Tumayo siya at nagtungo sa kanyang bedroom, iniisip kung paano niya itutuloy ang araw bukas nang walang istorbo. Isa sa mga bagay na kinaiinisan niya ay ang hindi perpektong plano. Para sa kanya, ang oras ay ginto, at walang sinuman ang may karapatang aksayahin ito. Kinabukasan, nasa Luxe Studio na si Adre bago pa man sumikat ang araw. Eksakto alas-singko, pumasok siya sa studio suot ang isang itim na coat at dark shades. Tumigil ang lahat ng tao sa ginagawa nila nang makita siyang dumating. Ang presensiya niya ay parang bagyong dumaan—malamig, matalim, at nakakapangilabot. "Sir Adre, good morning!" Bati ng isa sa mga production assistants, pero hindi siya sinagot nito. Dire-diretso siya sa kanyang dressing room, iniwan ang lahat na nagtataka kung ano ang nasa isip niya. Pagpasok niya sa dressing room, agad na lumapit ang stylist team niya. "Sir Adre, ito po yung mga options for today," sabi ng stylist habang inilalapag ang ilang piraso ng designer suits at accessories. Tumingin si Adre nang mabilis at matalim. "Hindi ba kayo marunong magbasa ng mood board? Ang sabi ko, minimalistic elegance. Sino ang may ideya ng mga over-accessorized na ito? Ayusin niyo." "Pasensya na po, Sir! I’ll fix it right away," sagot ng stylist, namumula ang mukha sa hiya. Pagkatapos ay pumasok ang creative director, si Marco, na halatang masigasig ngunit kinakabahan din. "Adrian, good to see you. Alam kong medyo hectic ang schedule mo, pero tiwala akong magiging maayos ang shoot natin ngayon." "Marco," malamig na sagot ni Adre habang isinusukat ang kanyang suit. "Kung hindi maayos ang set, baka masira lang ang oras ko. Ayoko ng paulit-ulit na adjustments. Kapag hindi naayos, hindi na ako babalik." "Don’t worry, Adrian," sagot ni Marco, sinusubukang maging kalmado. "Lahat ng detalye ay nakaplano na." Habang nasa set na siya, kitang-kita ang pagiging perfectionist ni Adre. Ang bawat galaw niya, ang bawat posisyon ng kamay o tingin, ay laging eksakto. Ngunit hindi siya nag-atubiling magbigay ng komento kapag may hindi siya nagustuhan. "Ang lighting," sabi niya habang tinitingnan ang monitor. "Too harsh. Ayusin niyo. Hindi ako pupuwedeng magmukhang pilit dito." Agad namang tumakbo ang lighting crew para ayusin ang ilaw. Tumango si Marco, halatang na-stress pero sinusubukang ngumiti. "Adrian, let’s try that pose again. This time, let’s go for something more commanding," sabi ni Marco. "Commanding?" Tumitig si Adre kay Marco. "Hindi ba natural na ang presence ko para maging commanding? Hindi ko kailangan ng direction para doon." Tumahimik si Marco. Alam niyang tama si Adre, kaya’t tumango na lamang siya. "Of course. Let’s proceed." Natapos ang shoot nang walang malaking problema, ngunit hindi iyon nangangahulugang maayos ang mood ni Adre. Habang inaayos ang kanyang gamit, lumapit si Jamie. "Sir, successful po ang shoot. Lahat ng shots ay approve na ng creative team." "Expected," sagot ni Adre, malamig pa rin. "Hindi ako nag-aaksaya ng oras para lang sa average. Siguraduhin mong ipapadala agad sa akin ang final outputs. Ayoko ng delays." "Opo, Sir. I'll handle it," sagot ni Jamie. Pag-alis ni Adre sa studio, naiwan ang team na halatang pagod ngunit kontento. Hindi maikakaila ang kanyang presensya—strikto, perpekto, at walang palya. Siya si Adrian Montefalco, ang lalaking handang sakripisyo ang lahat para sa tagumpay, kahit pa ang sariling kaligayahan.