☑My Destined Love [Four Sisters Series II]

Chapter 14

SEEING her shock face makes me smile. NAkita kong enjoy na enjoy siyang maglaro kaya hinayaan ko nalang siya. I can order our food downstair later. Sa tatlong araw na inilagi niya dito, I can say that she helps me a lot. She's really responsible. She knows everything, even cleaning the apartment. She's rich but she can do all the works by herself. I can't believe it.

Akala ko noong una ay magigigng sakit lang siya ng ulo ko.

Later on, nakita kong sobrang responsable niya.

She always make me smile.

Hindi ko alam kung napapansin nito ang madalas kong pagngiti but when she sees it. Susungitan ko siya agad. Hindi ko alam kung bakit parang magaan ang loob ko sa kanya.

But, I hate when she calls me--- Mr Sungit, then now it's kamahalan. She's really unbelievable. Naiirita ako pero persistent siya sa pagtawag sa akin ng kamahalan. At ngayon, parang nasasanay na ako. Sa araw-araw ba naman.

Now, I really find myself guilty.

Why?

Because I feel like it's my fault. Hindi ko naman alam na makakalimot siya ng oras. At hindi ko inaasahan na dadamdamin niya 'yon.

"Her face..." mahinang sambit ko at tumingin dito mula sa bintana. "she looks sad."

I wanted to comfort her na okay lang' yon. Pero hindi ko alam kung ano ang nararamdaman niya. Napabuntong hininga nalang ako habang pinagmamasdan ko ito. I wanted to cheer her up but I don't know how.

Hinayaan ko muna ito.

Minutes passed but she didn't move there. Nandodoon lang siya na para bang napakalaking kasalanan ang nagawa niya. Napatingin lang ito sa kawalan habang nakahawak sa railings ng terrace.

I sighed again, "maybe she needs time. She only enjoyed the game."

Para tuloy akong na guilty. Kung hindi ko siya hinayaang maglaro, hindi siya makakalimot at hindi siya malulungkot ngayon.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Aling Mindy na magpapahatid ako ng pagkain dito sa taas. Hindi ko alam kung ano ang gusto niya kaya napilitan akong maglakad palapit dito para tanungin siya.

"Hey," tawag ko dito. Dahan-dahan naman itong lumingon. And there it was, her face is filled with sadness.

"Bakit naglakad ka na naman ng medyo malayo? I told you na huwag muna masyado, eh. Baka mapaano ka niyan." ako pa rin talaga ang inalala niya. Mas lalo tuloy akong naguilty.

"I can manage, Ms Disaster. It's just a meter away. Don't worry. What do you like to eat?" I asked her.

"Kahit ano na lang. Pero kung oorder ka palang, late na 'yon darating and hindi ka na makakainom ng gamot mo on time. Ako nalang ang bibili." she suggested. "I can drive to the nearest restaurant. Ano bang gusto mong kainin?" Tanong nito habang inaalalayan niya ako papasok ng apartment. She is really a caring woman. Suwerte ng mapapangasawa nito.

Kahit na may dinadala ito, kaya ka pa rin niyang alagaan and disregard her feelings.

"Mapapagod ka pa. Aling Mindy is on the line as I speak to you. Hindi ko lang alam kung anong gusto mong kainin. May best seller naman sila na sigurado akong magugustuhan mo but---I wanna ask you."

Tumango ito, "sure kang magugustuhan ko?"

"Yes, super." Ako naman ang tumango dito pabalik at nagthumbs up pa.

"Kumusta na ang mga paa mo? Lagi pa bang sumasakit? " she asked suddenly.

I nodded again, "yes, but not that much. There's a little bit pain but I can endure that. You took care of me very well. Sino pa ba ang hindi gagaling kung ikaw ang nurse." I said truthfully. Bakit pa ako magkukunwari kung totoo naman ang mga sinasabi ko. She's a very big help for my fast recovery.

She know the do's and don'ts for me. Kapag may nagagawa akong mali at pilit kong iginagalaw ang paa ko. She's always there, nagging at me. There are times na talagang naiinis na ako. Mas pinipili kong hindi siya sundin but in the end, she'll just say "I told you".

"I will take that as a compliment, kahit alam naman nating dalawa na may katigasan ang ulo mo at hindi mo ako sinusunod. That leads you on hurting yourself much more. Imbes na gumaling ka, mas lumalala. So, I advise you to follow me until the last day of your meds. Dahil hindi naman para sa akin ito. Don't you want to go outside and have some fun?"

In this case, hindi ako nagsalita dahil aminado ako sa sinabi niya. Truth hurts nga naman.

"I know my mistakes now. Of course I wanted to go out. But it's okay with me to be here for a couple more days. Hindi naman ako masyadong galang tao." I explained and trying to put my feet on the center table. Napangiti ako nang nagmadali itong lumapit sa paa ko at siya na mismo ang nagtaas at umayos.

"Is that so? Di ba kapag may motorcycle ang isang tao. They are adventurous and wanted to go places they never been?" She looks curious on asking me. Dahil ba may motor ako?

I shrugged, "maybe... But as for me? I go to places that I wanted but I take a couple of months before i'll leave. I wanted to treasure all the places i've been as my memories before I go home."

"Go home?" Her brows arched in curiousity.

"Yes, in my homeland." Napangiti ako at naalalang nasa linya pa pala si Aling Mindy. But, when I see it---the call ended. So, I call again.

"Ay oo nga pala! Taga ibang planeta---ay este taga ibang bansa ka pala." Imbes na magalit ako ay napangiti nalang ako dahil bumalik na ang sigla sa boses niya. She's half smiling now.

"Pasensiya na po, Aling Mindy. Hindi ko napansin na namatay ang tawag. Para sa dalawang tao po at pakiutusan nalang si Tristan na dalhin dito. Salamat po Aling Mindy." Nakita ko ang gulat sa mukha niya.

"Why?" I asked.

"Yon lang sinabi mo? Okay na agad? Walang ibang tinanong? Hindi man lang tinanong kong ano gusto natin?" Sunod sunod ang tanong nito na tinawanan ko lang.

"Relax---Aling Mindy knows what I want. Saka, lahat ng luto niya ay siguradong magugustuhan mo din. No need for her to ask me what I want."

Tumango-tango ito. Akala ko mananahimik na siya pero may iba na naman itong tinatanong.

"Bakit ang galing mong magsalita ng tagalog? Tapos, hindi ka naman taga dito."

I genuinely smiled, "because I grew up with Nanay Caridad. She's a Filipina. Siya ang nag alaga sa akin since I was nine years old. Dati, ayaw niya akong turuan dahil magagalit daw ang mga magulang ko. Gaya nga ng sabi mo, matigas ang ulo ko. Everyday ko siyang kinukulit hanggang sa turuan niya ako. And now, I can understand and talk tagalog like it's my language."

"Yeah, matigas nga ang ulo mo, sobra. Pero, you know what?" nakangusong tanong nito at namaywang.

"What?"

"I wanted to travel abroad..." she paused and pouted. She's cute.

"Mayaman ka and you can do that. Mararating mo ang gusto mong places kapag may pera ka." It's true. When yiu have money, you can do whatever you want in life. Even travelling abroad or to places you want to go.

"Hindi ako mayaman." She corrected me. "Nakapagtapos lang ako dahil sa tulong ni Ate Katherina and her husband family. But---that is not my problem." Mas napanguso pa ito.

"What then?" I asked confused. Kung hindi naman pala pera ang problema nito.

"I'm afraid to ride an airplane." Namangha ako sa pag amin nito. Samantalang ito ay nakayuko na sa sobrang hiya.

"Bakit naman? It's just like you riding your own car." Napatingin ito sa akin na parang hindi naniniwala.

"Di nga?" Tila nag aalangan pa itong tanong na halos mangiwi pa kaya natawa ako.

"Yep, you wanna try some time?" mahina akong natawa.

Tila hindi nito alam ang isasagot. Visible sa mukha nitong parang ayaw niya na gusto.

"Tignan ko..." safe answer. Its not a yes nor a no. But based on what I see, she is really afraid of it.

I shrugged, "then--- just tell me if you want to. I'll accompany you."

"Youre sounding like---" nakataas ang kilay nitong nakatingin sa akin. Gone with the scared face and change into a curious one. "you own an airplane."

"What? How can you say that?" Ako naman ngayon ang tila natigil. Can she notice it that I am totally not a poor guy?

"Wala lang---nasabi ko lang. Malay ko kung may ari ka pala ng isang airlines sa ibang bansa. Aarbor sana ako ng isa." Napamata ako sa sinabi nito. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o ano dahil sa sinabi niya. Arbor? Is she asking me to give her a plane? f*****g unbelievable! That's when I burst out in laughter." Ano naman ang nakakatawa?"

" Unbelievable..." I said when I stop laughing. "You're asking it, like it was just a candy from a*****e that can give that easily."

Tinaasan niya ako ng kanyang kilay.

"Di ba nga, sabi ko--- malay ko kung may ari ka. Kung nagmamay ari ka nga, madali lang 'yon. Ano ka ba. Sisiw lang' yon kapag may airlines ka nga."

Napailing-iling nalang ako sa sinasabi nito. Magsasalita pa sana siya nang may kumatok sa pinto. Akmang gagalaw sana ako nang pigilan niya ako at pinatigil.

"Stay there. Ako na ang kukuha," sabi nito bago tumayo. Pero bago niya binuksan ang pinto ay may kinuha muna siya sa bag niya. That's when I remember na kailangan palang bayaran ang pagkain. Damn! I forgot it.

"Hey," tumingin ito sa akin and motion his finger to stop me.

"I got this." She winked at me before opening the door. Nakatingin lang ako dito at naaamaze sa mga ginagawa niya. She's a kind of woman that you can rely on.

Nang matapos siyang makipag usap ay dumiretso na ito sa kusina at inihanda ang pagkain. Nakangiti ako habang pinagmamasdan ang bawat galaw niya.