A Day

Chapter 15

Rae’s POV

Pagkagising ko ay hapon na. Napasarap ‘ata ang tulog ko at aas dos na nang hapon ako nagising. Kumakalam na rin ang sikmura ko sa labis na pagkagutom. Gano’n na ba talaga ako ka-stressed ? Mabuti naman ang nakabawi na ako ng tulog. This time, medyo umayos na ang pakiramdam ko. I just feel light headache dahil nabigla ‘ata ang pagkagising ko. Naiinitan na kasi ako mula sa sinag nang araw mula sa nakabukas na bintana.

Bahagya pa akong napalidlid sa aking mata dahil medyo malabo pa ito. Matapos iyon ay tumungo ako sa banyo upang makapaghilamos, oily na rin kasi ang mukha ko sa pagkabilad. Pagkapasok ko sa banyo ay bumungad sa akin ang repleksyon ko sa salamin. Grabe! Ako ba talaga ‘yan? Sabog ang buhok at medyo namumula ang mata. ‘Wag ko lang siguro susubukang lumabas nang ganito ang itsura ko dahil sure akong huhuluin akong nang sangkapulisan. Jusko! Mukha akong adik na hindi natulog nang sampung taon, sa itim ba naman ng mga eye bags ko.

Maigi ko namang inayos ang sarili ko. I just come to think na maligo na lang sa ending dahil hindi ko matiis ‘yung init at panlalagkit sa aking katawan. Inilublob ko na lang at sexy goddamn aluuring body ko sa bath tub at nagbabad. Asting kasi itong dorm na ito eh, parang hotel ang kabog rin. May kamahalan nga lang rin ang bayad. Char! Sa batya ako nakalublob at hindi sa bath tub, ‘wag kayong maniwala sa mga kaluyaan ko.

After more than an hour ay natapos rin ako and I feel better this time. Inayos ko na rin ang gamit ko bago umupo sa sala habang katabi ko dito ang isang malaking maleta. Natagpuan ko na lang ang sarili kong nagpipindot sa selpon ko. I found it when I clicked the send button at nag-message pala ako kay Kuya Raven. He replied naman na may taong gustong makipagkita sa akin and I bet it is our father.

I was just about to placed my phone sa katabi kong lamesa ay muli rin naman itong nag-vibrate. Kaagad ko naman siyang tiningnan. From the notification, a familiar number suddenly flashed. Mabilis ko naman iyong pinindot at binasa ang nakapaloob na mensahe.

Dad:

See me here at Churrose Café, we need to talk son.

Pagkabasa ko nang text message ni Dad ay binilisan ko na ang pagkilos. Inayos ko na ang mga gamit ko bago lumbas. Nakapag-message na rin naman ako sa landlady na aalis na ako dito, hindi naman siya nag-reply kay hinayaan ko na lang rin. Iiwan ko na lang siguro dito ‘yung hindi ko pa nababayarang upa para ngayong buwan. Kung tutuosin ay wala pa nga akong isang buwan dito pero aalis na ako. Maganda rin naman dahil muli kong nahanap ang sarili ko sa maliit na silid na ito.

Sa konting panahos ko dito ay nasanay na rin ako sa set up, nakapag-adjust na rin naman ako kanit papa’no. Sinusubukan ko na rin siyang mahalin. Saksi rin kasi ang apat na sulok nito sa mga pinagdaanan ko. I remember noong unang dating ko pa lang dito ay mga masasakit na luha ang agad na bumuhos sa akin, but now, natututunan ko na rin ang ngumiti nang may makikitang saya sa aking mga mata.

People will always changed and realizes things as time goes by nga naman talaga, and I’m happy na isa ako sa mga ‘yon. Isa ako sa mga nakahanap rin nang liwanag sa madilim na mundo. Ngayo ko lang rin napagtantong ang laki ng kabaliwang ginawa ko, to the point na matatawa na lag ako bigla kapag naalala ko. Nakakahiya rin lalo na kay Dad at sa dalawa kong pang kapatid na patuloy pa rin akong iniintindi sa mga panahong iyon. I just wish na sana hindi ko itanim ang galit sa puso ko kapag nalaman ko na ang lahat ng kailangan kong malaman.

Lumabas na rin ako at saka pumara nang taxi sa may kanto and luckily nakasakay naman ako kaagad. Sa labas kasi nang dorm ay highway na agad at mabilis ka lang talaga makakasakay dito dahil national road at sadyang marami ring dumadaan. Kapag gabi ay maganda dito dahil makikita mo ang makukulay na ilaw sa gabi.

Mag-aalas kwatro y media na nang hapon nang makarating ako sa meeting place namin ni Dad. Naalala kong dito rin pala kami nagkita ni Kuya, nitong mga nagdaan nang araw. Hindi nga talaga maitatangging sikat na rin ito at maganda naman talaga. Kagaya noong nagpunta kami dito ni Kuya Raven ay sunset pa rin ang makikita hanggang ngayon. Bakit ba laging ito ang nakikita ko? I just come to feel na may ipinapahiwatig ba siya sa akin.

Kagaya rin nang sinabi ko noon, ang araw ay sumisumbulong salamin sa ating buhay. Ang ikinalilito ko lang ay hindi ko maunawaan kung anong ibig sabihin nito sa akin. Trying hard akong mahagilap sa isip ko pero wala. It’s like that maiisip ko siya pero kaagad rin namang makakalimutan kahit wala pang segundo. Ang hirap na niyang ibalik kahit gaano pa ako maghirap at kalkalin iyon sa aking isipan. Parang mentally blocked na ako kapag na nakalumutan ko.

Maya-maya pa, habang nakatayo ako dito sa labas, sa ilalim nang malaking puno ay may naisip ako. Magkakape na naman ba ako para mabawasan ang aking mga isipin sa buhay? Well, maganda rin naman kaso baka magkaroon tayo ng high blood pressure kapag tumanda na. Traydor pa naman ang sakit na ‘yon.

'Masyadong maganda ang lugar na ito para sa akin and I can’t help myself to buy some drinks,' isip-isip ko pa habang papasok sa Café. Naisip kong maganda rin dito kapag lumamig na ang panahon. For sure, dadayuhin ito at babalik balikan nang nakararami.

Pagkapasok ay luminga linga ako sa loob nang café at hindi naman ako nabigong mahanp si Dad na nakaupo sa isang sulok at nakangiti sa akin. Seeing him smiles at me made my heart melts, nahihiya na rin ako sa kaniya. That’s smile, iyon ang lagi kong nakikita sa kaniya noong bata pa ako kapag nagto-top ako sa klase. He’s always proud of me, silang dalawa ni Mom at pinupugpog ako nang halik sa mukha. Nakaka-miss lang rin ulit.

I want to feel how much he love me again. I want to feel how much he care and I want to feel how to become his good son, sa kabila nang paghihirap niya sa akin. I badly needed him at kahit ilan ulit ko mang bali-baliktarin ang mundo, hinding hindi mababago ang katotohanang ama ko pa rin siya. No matter how much I despise him, nananalaytay pa rin sa katawan ko ang dugo at laman niya.

Lumapit ako sa kaniyang kinauupuan at ngumiti rin pabalik. Nang tuluyan na akong makalapit sa kaniyang pwesto ay ay kaagad ako nitong sinalubong nang mainit na yakap. I can feel the warmth of his hug. A father’s hug comfort you really well kapag may pinagdadaanan ka at kahit hindi kayo close sa isa’t isa. Isiniksik ko naman ang mukha ko sa kaniyag dibdib.

"I miss you, Rae… I miss you with your Mom," sabik na sambit nito sabay gulo ng buhok ko. I can feel the sincerity from his deep voice na laging malamig sa pandinig ko dati.

I hugged him tight at hindi ko na rin pa kayang pigilan ang mga nagbabadya kong luha.

"I miss you too, Dad!" Sagot ko sa gitna ng aming yakapan.

Ramdam ko naman ang paghalik niya sa ulo ko. Iniharap niya rin ako sa kaniya at pinunasan ang aking mga luha. It really sucks when you finally realizes that all your doings are wrong, kakaiba ‘yung sakit. But I found it good dahil magsisimula na ring magiba ang nakatayong pader sa pagitan namin at muli na rin ulit kaming mabubuo kahit wala na ang Mommy.

“Shhh…don’t cry, Rae. It’s fine, everything is good.” Pagpapatahan niya sa akin na ikinatango ko na lang rin. Gusto ko mang itanggi pero pinagtitinginan na kami ng mga tao dito.

Matapos ‘yon ay umupo na kaming dalawa. Um-order na rin ako ng milktea samantalang pure black coffee naman kay Dad. Nagkamustahan naman kami at hindi rin naman nagtagal ay dumating na ang mga kinuha naming inumin.

"Here's your order, Sir. Enjoy!" Masayang saad nang crew matapos ilapag iyon sa maliit na table.

Ilang saglit pa ay masaya ko namang sinipsip ang milktea ko habang magkaharap parin kami ng aking ama. Nandoon man ‘yung feeling na naiilang ako pero binalewala ko na lang. I faced him confidently habang hawak ng mga kamay ko ang aking inumin.

"Dad?” I said suddenly to catch his attention. “Who is he?" Tanong ko sa kaniya at pinupunto ang lalaking napapanaginipan ko. Nag-clear throat naman muna siya bago magsalita.

"Rae, I know there's a lot of things na nagkulang ako bilang ama lalong lalo na sayo." Pag-uumpisa niya at bahagyang huminto. "But I want you to know how I’m really sorry, son." Pagpapatulou niya at mababakas ang lungkot at pagsisisi sa kaniyang mga mata.

Those eyes, dati ay ang lamig nang tingin niyan sa akin pero ngayon, kita ko ang pag-aalala dito. My father could be a serious man pero iba siya sa mga anak niya, iba siya sa amin. Maaaring masabi mong masungit at istrikto siya pero nangyayari lang iyon kapag may nagawa kaming hindi maganda. Ang maganda lang ay hindi siya ‘yung klase nang taong konsentidor, kapag mali ka ay hahayaan ka niya ikaw mismo ang maka-realize at umamin sa pagkakamaling nagawa mo.

Kahit gaano pa man siya kagalit sa isang tao, pipilitin niya iyong unawain. Siguro noon, nasasagad ko na siya kaya niya ako napagbubuhatan at nasisigawan. Lumampas na siguro ang limitasyon ko sa pagiging anak at dumating sa point na binabastos ko na silang lahat sa bahay. I wanted to say sorry rin dahil sa mga iyon dahil alam kong mali ako, kahit naman kasi magbago pa man ako nang husto, kailangan ko pa rin silang respetuhin.

Bahagya akong ngumiti at hinawakan ko naman ang mga kamay niya upang ipahiwatig na okay lang ang lahat. Na ako dapat ang kailangang ako ang humingi ng tawad dahil mali ako, mali ako sa part na magrebelde upang takasan ang problema sa buhay. And I hope na hindi pa huli ang lahat para muli kaming malapit sa isa’t isa.

"I'm so sorry too, Dad. Because of mom's death, naging matigas ang ulo ko at alam kong hindi tama ‘yon." Madamdaming ani ko sa kaniya. Sa pangalawang pagkakataon ay muli niyang pinunasan ang mga luhang lumandas sa aking pisngi, He’s touch really shows how much he cares for me.

"You have a lot of things to know but no matter what happens, always remember na ginawa ko lahat ng ‘yon para mabuhay ka, anak. Even if it means to lose your mom," saad niya at hindi pa rin nito sinasagot ang katanungan ko kanina. Nagtaka naman ako sa huli niya sinambit.

"What do you mean, Dad?" Naguguluhang tanong ko sa kaniya habang nakakunot ang noo.

Hinawakan nama nito ang kamay ko at marahang pinisil. Ngumiti siya nang maliit bago hawakan ang aking mga pisngi. Hinaplos niya ang mga iyon habang nakatitig lang sa mukha ko. I think he misses Mom at hindi rin naman maipagkakailang makikita nang nakararami ang mukha ng ina ko sa akin.

I can also feel the pain in him. Ramdam ko ang pangungulila sa kaniyang mga paghaplos at sa kaniyang mga mata. Then, tears suddenly fall down from his eyes at dahan-dahan iyon sa pagtulo. I don’t know pero kinakabahan na ako sa mga oras na ito, that the fear deep inside my heart was about to began again. Natatakot ako para sa sarili ko, baka kung ano na namang magawa ko sa mga susunod pang mga araw.

"I think this is the right time for you to know the truth," saad pa niyang muli.

Tumayo siya at seryosong tumungin sa akin at saka ako hinila paalis nang café. Nagulat naman ako sa biglang pagbabago nang kaniyang ekspresyon.

"This is not the right place for us to discuss all and what happened from the past, son.”